เฮเลน เกลเลอร์ เป็นสตรีคนหนึ่งซึ่งได้รับการยกย่องจากพจนานุกรมชีวประวัติ ฉบับของ Chamber ว่า ได้บรรลุความสำเร็จอย่างดีเยี่ยมในทางเป็นนักเขียนและผู้คงแก่เรียน หากสตรีผู้นี้เป็นเหมือนคนธรรมดาทั้งหลาย ก็ไม่น่าประหลาดอะไร แต่เฮเลนเป็นสตรีที่มีเคราะห์กรรม เธอหูหนวกและตาบอด พิกลพิการตั้งแต่เด็ก เพิ่งสอนพูดเมื่ออายุ ๑๐ ขวบ ถึงกระนั้นเธอก็พยายามสร้างตนจนได้รับการยกย่อง ดังกล่าว

              เฮเลน เกลเลอร์เป็นสตรีอเมริกัน เกิดเมื่อ พ.ศ. ๒๔๒๓ เวลาเกิดก็เป็นปกติ เหมือนเด็กทั้งหลาย ตาดี หูดี สมบูรณ์ทุกอย่าง แต่พออายุได้ ๑ ปี ๘ เดือน ก็ป่วย แพทย์บอกว่า มันสมองอักเสบทำให้ตาบอดหูหนวกไปทันที เวลาหูหนวกตาบอดนี้ยังพูดไม่ได้ ก็เลยพูดไม่ได้ไปด้วยสภาพอย่างนี้น่าสงสารมาก เด็กซึ่งเคยแลเห็น เคยได้ยินมาก่อน พอกลับมา ไม่เห็น ไม่ได้ยินและไม่เข้าใจว่าเป็นด้วยเหตุไร ก็เข้าใจว่ามีใครแกล้ง จึงโกรธ ร้องอยู่เสมอ ฉุนเฉียวโทสะร้าย คลำไปพบผ้าก็ฉีก พบของก็ขว้าง พ่อแม่ก็หมดหวัง ไม่รู้จะทำประการใด พอนานเข้า อาการโกรธฉุนเฉียวก็ค่อยคลายลง เพราะมีของที่พอจะเล่นได้อย่างหนึ่ง คือตุ๊กตา พ่อแม่พอมีอันจะกิน แต่ไม่มีทางจะรักษา สำหรับหูหนวกนั้น เมื่อเอาเครื่องฟังสำหรับคนหูหนวกมาใส่ ก็พอได้ยิน เคราะห์ดีที่มีคนเมตตามาก ถึงกับนายอาเล็กซานเดอร์ เกรแฮม เบล ผู้คิดประดิษฐ์เครื่องโทรศัพท์ มีความเมตตาทำเครื่องฟังให้ ซึ่งเชื่อว่าได้ยิน แต่ไม่มีทางที่จะรู้เรื่องกันเพราะยังพูดไม่ได้ และไม่เข้าใจ ภาษาพูด นายเบลได้แนะนำบิดาของเฮเลนให้ร้องขอไปยังโรงเรียนคนตาบอด โรงเรียน คนตาบอดได้ส่งครูคนหนึ่งมาให้ ชื่อนางสาวอานน์ ซุลลิวัน เรียนสำเร็จจากโรงเรียน คนตาบอด พื้นเพเดิมเป็นคนยากจน บิดาชอบดื่มเหล้าและเมาอยู่เป็นอาจิณ มารดาตายด้วยวัณโรค ตัวเองตาบอด เล่าเรียนอย่างคนตาบอดเรื่อยมา พออายุ ๑๘ ปี แพทย์ลองทำการผ่าตัด โชคดีเหลือเกิน นัยน์ตาเกิดมองเห็น เมื่อได้มาเป็นครูสอน เฮเลน อานน์อายุ ๒๐ ปี เฮเลนอายุ ๖ ปี ซึ่งนอกจากหูหนวกตาบอดแล้ว ยังเป็นใบ้ อีกด้วย

              ผู้เชี่ยวชาญเองก็มองเห็นเป็นการยากเหลือเกินที่อานน์ ซุลลิวัน จะทำประโยชน์อันใดแก่เด็กคนนี้ได้ เฮเลนชอบเล่นตุ๊กตา อานน์เอาตุ๊กตาใส่มือให้ แล้วก็เอานิ้วมือเขียน Doll (แปลว่า ตุ๊กตา) ลงในฝ่ามือของเฮเลนเป็นตัวๆ ทำไปอย่างนี้ ช้านาน จนกระทั่งเด็กรู้ และเข้าใจว่าการเขียนอย่างนั้นหมายความว่า ตุ๊กตา และเด็กก็ลองเขียนบ้าง เขียนด้วยนิ้วมือเช่นเดียวกัน เด็กสนุก เวลาพบพ่อแม่ ก็จับเอามือ พ่อแม่มาเขียน เมื่อเห็นว่าเฮเลนได้คำนี้และเข้าใจความหมายแล้ว ก็เปลี่ยนไปเอาสุนัขที่เลี้ยงในบ้านมาให้ลูบคลำเล่น ให้รู้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงชนิดหนึ่ง แล้วเขียนใส่ในฝ่ามือ ให้ว่า Dog คราวนี้เข้าใจทันทีว่าหมายถึงสุนัข แล้วก็เขียนตามได้เร็วขึ้น ต่อมาเอาหมวกมาให้ เด็กรู้จักหมวกอยู่แล้วเพราะเคยใส่ ครูเขียน Hat ลงที่ฝ่ามือ เด็กก็เขียนตามได้ แล้วก็เปลี่ยนไปทุกทีทำกันอย่างนี้เป็นเวลา ๔ ปี และพูดเข้าทางเครื่องฟังสำหรับคนหูหนวก รู้ว่าเด็กได้ยิน แต่พูดออกมาไม่ได้ ครูต้องเอามือเด็กมาจับที่ปากของตัว เพื่อให้เด็กรู้ว่าออกเสียงอย่างนั้น ต้องทำปากอย่างนั้น ค่อยๆ ทำไปทีละน้อย ก็พูดออกมาได้เป็น คำๆ เริ่มพูดได้เมื่ออายุ ๑๐ ขวบ นี้เป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของอานน์ ซุลลิวัน ซึ่งกลายเป็นเพื่อนชีวิตของเฮเลน เกลเลอร์ อย่างที่ไม่สามารถจะแยกจากกันได้ อานน์จึงต้องอยู่กับเฮเลน ตลอดเวลา ต่อจากนั้น อานน์ให้เฮเลนเรียนพิมพ์ดีด ซึ่งในชั้นแรกต้องใช้เครื่องพิเศษ คือที่นิ้วสัมผัสต้องทำอักษรตัวนูน แต่เมื่อหัดพิมพ์สัมผัสได้คล่องแล้ว จะใช้เครื่องธรรมดาก็ได้ เฮเลนเรียนพิมพ์ดีดได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ โดยไม่ต้องใช้ตาดู เพราะมีประสาทสัมผัสที่ดีมาก

              พออายุ ๑๖ ปี ครูก็พาไปเข้าโรงเรียน ซึ่งอานน์อยู่และเรียนด้วย นั่งอยู่ข้างๆ ตลอดมา เวลาตอบ เวลาสอบ ใช้พิมพ์ดีด และก็สอบได้ เรียนจบหลักสูตรในโรงเรียนหนึ่ง ไปเข้าโรงเรียนชั้นสูงต่อไป และพ่อแม่ก็มีทุนรอนพอที่จะหาครูพิเศษมาสอนให้ด้วย ในการสอบไล่ครั้งสุดท้าย ได้คะแนนเกียรตินิยมในทางอักษรศาสตร์อังกฤษและเยอรมัน การศึกษาเป็นอันสิ้นสุดลง โดยได้รับประกาศนียบัตรอย่างดี ต่อไปเป็นการอ่าน โดยอ่านจากหนังสือตัวนูน ที่พิมพ์สำหรับคนตาบอด เรื่องตาบอดของเฮเลน ไม่มีทางแก้ได้ เรื่องหูหนวกพอใช้วิธีพูดกรอกใส่เครื่องให้ได้ยิน ส่วนอานน์ซึ่งเป็น

              ครูของเฮเลนนั้น ก็ฝากชีวิตอยู่กับเฮเลน เมื่อเสร็จการศึกษาแล้ว เฮเลนออกไปอยู่บ้านนอก อานน์ก็ไปด้วย เอาเชือกผูกจากต้นไม้ต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่งเพื่อให้เฮเลนเกาะเชือกเดินเล่นได้ และในที่นี้เองที่เฮเลนเริ่มแต่งหนังสือ หนังสือเล่มแรกของเธอ ชื่อ "The Story of My Life" เป็นเรื่องชีวิตของเธอเอง บรรยายความรู้สึกความเป็นไปของเธอ ตั้งแต่เวลาที่สามารถจำความได้ ชีวิตที่แปลกประหลาดและความสงสารเธอ ประกอบกับความอยากรู้ ทำให้หนังสือขายดี ซึ่งที่จริงหนังสือนั้น ก็เป็นหนังสือที่แต่งดีมาก เฮเลน เกลเลอร์ มีอุปนิสัยเป็นนักประพันธ์อยู่แล้ว มาร์ค ทเวน นักเขียนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของอเมริกา ได้กล่าวถึง เฮเลน เกลเลอร์ ว่า เห็นโลกเห็นชีวิตมากกว่าคนตาดีเสียอีก

              บทความ ข้อเขียน และเรื่องที่เฮเลน เกลเลอร์แต่ง ได้รับความนิยมทั่วไป เธอเขียนด้วยการพิมพ์ดีด และทำงานหนัก บางวันต้องพิมพ์ตั้ง ๔๐ หน้ากระดาษ ภายหลังพิมพ์เองไม่ไหว ต้องมีเลขานุการพิมพ์ โดยตนเองบอกให้พิมพ์ ส่วนอานน์ ซุลลิวัน ซึ่งอยู่กับเธอนั้น ในที่สุดก็แต่งงาน และสามีก็มาอยู่ด้วย เฮเลนได้เพื่อนเพิ่มขึ้น แต่ในที่สุด เขาก็ลาไป เพื่อทำมาหากินในทางอื่น ต่อจากนี้ เฮเลนได้จ้างสตรีมาอยู่เป็นเพื่อน และเป็นเลขานุการ

              นอกจากการแต่งหนังสือ เฮเลนได้ทำการสอนด้วย สอนทั้งคนตาบอดและคนตาดี เธอได้ทำ Lecture Tour คือท่องเที่ยวแสดงปาฐกถาในเมืองใหญ่ๆ ทั่วสหรัฐอเมริกา ไปถึงไหนก็ได้รับการต้อนรับอย่างคับคั่ง ปาฐกถาที่แสดงออกไป ได้รับการรับรองจากผู้ฟัง และนักปราชญ์ทั้งหลายว่าเฮเลน เกลเลอร์เป็นผู้มีความรู้สูง จริงๆ คนหนึ่ง สมกับที่พจนานุกรม Chamber เขียนยกย่องว่าได้บรรลุความสำเร็จ อย่างดีเยี่ยมในทางเป็นนักเขียนและผู้คงแก่เรียน

              เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๙ เฮเลน เกลเลอร์ได้รับความเศร้าสลดครั้งใหญ่ที่สุด อานน์ ซุลลิวัน ครูที่สร้างเธอให้กลับเป็นมนุษย์ขึ้นมา ได้ถึงแก่กรรมเมื่ออายุ ๗๐ ปี เฮเลน ร้องไห้เมื่อได้ทราบข่าวตายของครู ดวงตาที่ไม่สามารถจะแลเห็นอะไร ยังให้น้ำตาได้ เฮเลน เกลเลอร์เป็นคนเคร่งครัดในศาสนา เธอเชื่อมั่นว่า เธอจะได้ขึ้นสวรรค์ และผลอันแรกที่เธอจะได้รับจากสวรรค์คือ นัยน์ตาของเธอจะมองเห็นทันที

(กุศโลบายสร้างความยิ่งใหญ่ โดย หลวงวิจิตรวาทการ)

              ๑. ตามหลักพุทธศาสนา สันนิษฐานได้ว่า ความพิการของเฮเลนเกิดจากเหตุในอดีต คือการเบียดเบียนคนหรือสัตว์อื่น การที่เกิดมาในตระกูลที่มีฐานะดี เกิดจากผลบุญในอดีต คือการให้ทาน

              ๒. พระพุทธเจ้าตรัสว่า ความมีกัลยาณมิตรเป็นบุพนิมิตแห่งความเจริญ ไม่มีองค์ประกอบภายนอกอย่างอื่นที่มีประโยชน์มากเหมือนความมีกัลยาณมิตร ถ้าไม่มีอานน์เป็นกัลยาณมิตร เฮเลนคงจะมีสภาพเป็นคนพิการที่มีชีวิตอยู่ไปวันๆ เท่านั้น

              ๓. ในการศึกษาเล่าเรียนนั้น ถ้าเด็กสนุก ก็เกิดความสนใจและอยากเรียน การเรียนก็ได้ผลดี ถ้าเด็กเบื่อหน่าย ก็ไม่สนใจเรียน การเรียนก็ไร้ผลหรือได้ผลน้อยกว่าที่ควร การให้เด็กเรียนรู้ไปในขณะเล่น จึงน่าจะเป็นวิธีการที่ดี

              ๔. วิถีชีวิตของเซเรน่าและเฮเลนเป็นอุทาหรณ์ที่แสดงให้เห็นว่า แม้จะพิการ แต่ชีวิตนี้ก็ยังมีความหวัง ถ้าไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค พยายามสู้ต่อไป ในที่สุดก็อาจจะประสบความสำเร็จในชีวิตได้บ้าง