เราสังเกตกันได้มั้ย ว่าเราพูดกันด้วยการระลึกรู้ทัน หรือพูดกันด้วยการยึดคิดรู้ไม่ทัน

เพราะสังเกตกันด้วยดี ย่อมจะได้ระลึกรู้ทัน ถ้าระลึกรู้ไม่ทัน มันก็จะยึดคิดในปัจจุบันทันที

ตรงนี้แหละ ที่เป็นตัวทุกข์ เพราะถ้าใคร ระลึกรู้ทันทุกขได้ ผู้นั้น จึงจะออกจากทุกข์ได้

จึงต้องเอาปัจจุบันเป็นหลัก ใส่ดีจึงนับว่าดี ใส่ร้าย ก็ต้องนับว่าร้าย แล้ว จะได้รับผลกระทบทันที

ใส่ร้ายได้ดีมีที่ไหน ใส่ดีได้ดีมีทั่วไป ใครๆก็พิสูจน์กันได้

ดังนั้นจะคิด จะทำก็เช่นกัน ควรระลึกรู้ทันทุกอย่าง สอนอะไรใครไป จะได้ไม่ผิดความหมาย ไม่ผิดจากความเข้าใจ จนไปถึง ความเป็นจริง ที่พิสูจน์เห็น กันได้จริง ที่บัณฑิตผู้รู้ทันทั้งหลาย จะไม่คัดค้าน

เพราะในยุคเอไอ ใครคิดทำพูดอะไร มันจะเห็นผลนั้นทันที เป็นอัตโนมัติ แบบรับผลร้ายกันไม่ไหว ใครทำคิดพูดเช่นไร ก็ต้องรับผลร้ายกันไป แบบโทษใครไม่ได้ อย่าหลงรู้ไม่ทัน เที่ยวไปโทษธรรมชาติ ที่ไม่มีใจมุ่งร้ายกับใคร ต้นเหตุ อยู่ที่ใจยึดคิด รู้ไม่ทันเท่านั้น

ก็ต้องแก้ปัญหาร้าย ด้วยการใสใจ ขยันสังเกต ระลึกรู้ใจตั้งมั่น ระลึกรู้ทันเหตุ จะคิดดับ ทุกลมหายใจ จะเข้าดับ จะออกดับ ให้ทันกับ ใน ขณะคิดปัจจุบัน

เพราะถ้าระลึกรู้ทัน เหตุจะคิดดับ เหตุนั้นจึงดับ ถ้าไม่ทัน มันจะยึดคิด ติด อวิชชารู้ไม่ทัน กิเลสชอบชัง นิ่งว่างเฉย เอามาเป็นตัวทุกข์

สาธุรู้ทันจึงพ้นทุกข์