เรื่องภาวนาพุทโธนี่ เมได้เคยประจักษ์กับตัวเองมา มากหลายหน
รู้ว่ามีอานุภาพมาก 

แต่เม วันนี้ ก็จะมา เล่าเรื่องที่เกิดกะคนอื่น รายนึง

นานมาแล้วหลายปีค่ะ 
พอดี เมมีญาติคนนึง มีศักด์ เป็นน้าชาย
คือเป็นญาติผู้น้องของแม่เม 

ท่านป่วยหนัก ระยะสุดท้าย นอนอยู่โรงพยาบาล

เม ก็ได้ไปเยี่ยม 
หมอก็บอกว่าคงอยู่ได้ไม่กี่วัน ไม่ตอบสนอง นอนเป็นผักอยู่นานหลายวันแล้ว 
เม ก็ได้เข้าเยี่ยม ไปพูดไปคุย แต่ก็เหมือนคุยกับคนหลับอยู่ 

ก็เรยไปกระซิบข้างหู  เรียกท่านเบาๆ 
บอกว่า ได้ยินเม มั๊ย
ให้ท่านภาวนาไปนะ พุทโธ ๆๆๆๆ

ภาวนาไปเรื่อยๆ ทำให้มาก อย่าให้ขาด
แล้วเมก็กระซิบ กล่าวคำภาวนา พุทโธๆๆๆๆๆ ไปข้างๆหู ก็หลายนาที ที่ภาวนาไป
แล้วก็บอกท่านว่า ทำไปนะ  เมจะกลับก่อนค่อยมาเยี่ยมใหม่

วันรุ่งขึ้น เมก็ได้ไปเยี่ยมอีก แล้วก็กำชับท่าน ให้ภาวนานะ ทำให้มากๆ
แล้วเม ก็ไปนั่งคุยกะน้องที่มาเฝ้า แล้วก็ไปบอกลา บอกว่าวันหลังจะมาใหม่ 

พออีกวันเม ก็ได้ไปเยี่ยมอีก หมอก็บอกว่า อาหารหนัก อาจไปในวันนี้แล้ว 
เมก็เรยไปกระซิบข้างหู ภาวนาหรือเหล่า ภาวนานะ พุทโธๆๆๆ

ช่วงนั้น ก็มีญาติ มีพยาบาลเข้ามากันหลายคนในห้อง
ก็มาดูใจกัน วันสุดท้าย

และแล้วก็เกิดมหัศจรรย์  คนป่วยหนักนอนเป็นผัก พูดจาไม่ได้ ขยับไม่ได้ 
ผุดนั่งขึ้นมา  แล้วก็ตะโกนเสียงดัง 

"พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้า"  
ตะโกนเสียงดังสามหน 
แล้วก็ยกมือขึ้นท่วมหัว

คนในทุกคนก็หันมามอง งงกันหมด ว่าเป็นไปได้ไง เกิดอะไรขึ้น
เมก็ปรี่เข้า ถามน้าท่านว่า เห็นเหรอ  
ท่านก็พยักหน้าหนนึง แล้วก็เอนหลังลง นอนหงายลงไป สักพักก็สิ้นใจ

คนอื่นๆก็เสียใจ เรื่มร้องไห้ 

แต่เม น้ำตาไหลด้วยปิติ  
ว่า ท่านสบายแล้ว สบายกว่าคนเยี่ยมอีก 

เป็นเหตุการณ์ ที่ไม่น่าเกิดได้  มหัศจรรย์มาก 

ก็มานั่งนึกว่า จิตก่อนตาย ท่านจะสุขขนาดไหน 
ร่างกายเป็นผัก ยังสะดุ้งลุกมาได้ ร้องเรียกพระพุทธเจ้าๆๆ สามหน 
เป็นมหัศจรรย์สุดขีดเลย ที่ได้เจอเหตุการณ์นั้น 

มีอานุภาพมากจริงๆ ครับเพราะเคยเจอเหตุการณ์คล้ายกันนี้มาแล้ว
อโห พุทโธ พระพุทธเจ้า น่าอัศจรรย์จริง

ขออนุโมทนาสาธุนะครับ

ก็อนุโมทนาสาธุด้วยค่ะ สำหรับผู้ได้รับอานิสงส์ประสบการณ์ จากพุทโธ

สำหรับเม ประสบการณ์ สุดขีดที่ได้พบเอง
ก็คือ นานมาแล้ว สิบกว่าปี

มีช่วงนึง เมปิดวาจา ไม่พูดไม่คุยไม่สื่อสารกับใคร 
ประมาณหนึ่งเดือน

เพราะมีเหตุได้รับอันตรายถึงชีวิตร่างกาย
จิตใจไม่ปกติ ตัดภายนอก พยายามรวมจิตตัวเอง ที่แตกสลาย 
พบความทุกข์ทรมาณ จากสถานการณ์เลวร้าย จากคนร้าย

ก็เลยไม่พูดไม่จากะใคร ปิดวาจา 
แล้วก็ใช้บริกรรม ใช้การภาวนาพุทโธ
ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำได้ ทางเดียว  ในตอนนั้น ไม่สามารถทำอย่างอื่นได้เลย 
ก็ตั้งบริกรรม ดูลม จนเข้าไปดูในสภาพจิตใจ ความหมองหม่น สิ่งที่เคลือบ
แล้วก็ภาวนาไป 

เพราะต้องการเอากระแสภาวนา  ไปกลบจิตสังขาร ที่เกิดอย่างรุนแรง ที่ไม่อาจระงับได้
ทั้งความโกรธ เกลียด แค้น คับข้อง อาฆาต พยาบาท อโหสิกรรม ให้อภัย ไม่มี
จมอยู่ในอกุศลจิต

จมอยู่กับความขมขื่น ทุกข์ทรมาณ ทั้งกายใจ
ก็เลยตั้งภาวนา เป็น สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนั้น 

หลังจากทำได้ ก็เริ่มภาวนาไป พุทโธๆๆๆๆ
ตั้งแต่ตื่นจนหลับไป กักตัวเองไม่ได้สนใจภายนอก จะเดินนั่งนอน ยืน ก็ทำ
และก็กล่าวได้ว่า ทำได้มาก  ตั้งใจอย่างมาก

ในวันแรก ผ่านไป พอวันที่สอง กลางคืน ระหว่างที่ภาวนา 
ก็ปรากฏความหมายของพุทโธ ใจความ สภาวะของพุทโธ ออกมาให้เห็นให้เข้าใจ
จนถึงกับตะลึงอ้าปากค้างไปเลย

จากนั้นก็เริ่มกำหนดจิต ดูจิตลึกลงได้ 
ไล่เรียงลำดับญานต่างๆ ได้ 
จนปรากฏความรู้ในธรรมประการนึง ได้เห็นปฏิจจสมุบาท
ได้เห็นพระอภิธรรม ธรรมต่างๆ ล้วนประดังกันออกมา

รู้ได้ว่า ที่เคยเรียนเคยอ่านเคยฟัง แต่ ไม่เคยได้ทราบความหมาย เป้าหมายที่แท้จริงเลย
เมื่อปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้น เหมือนแสงสว่างทางโล่ง

ก็เลยหันมาเปิดหนังสือตำรา คว้าเอาพระไตรปิฎก พระอภิธรรม หนังสือต่างๆ 
ธรรมะครูบาอาจารย์ต่างๆ มาอ่าน เทียบความสำคัญ กะสิ่งที่ปรากฏ
อยู่อย่างนั้นรวมเวลาประมาณ เดือนนึง
จิตใจกลับมาปกติ อันเป็นปกติอย่างที่ไม่เคยเป็นมาตลอดชีวิต
เป็นปกติ ที่แสนสงบ 
ที่ไม่เคยได้พบมาก่อนในชีวิตก็อาศัยอยู่แต่อย่างนั้นไป

เม ก็เข้าหาห้องสมุด ค้นหาตำราต่างๆ นั่งอ่านนั่งศึกษา
แล้วก็เรียงลำดับความสำคัญ ลำดับเข้าใจ
ทั้งเถรวาท มหายาน เซน และอื่นๆ

เมื่อเป็นดังนั้น ก็เลยทนอยู่ไม่ไหว
ก็เร้าให้พ่อแม่ พาไป
เดินทางไปหาครูบาอาจารย์หลายท่าน หลายสำนัก
แต่ละท่านก็เมตตา ซักไซร้ไล่เรียงเป็นชั่วโมงๆ
เมื่อพลิกตำรา 
ผู้พลิกตำรา และผู้ที่ถูกตำราพลิก 
ก็ชัด รวมอยู่ในปรากฏการณ์นั้นด้วย

นี่แหละอานิสงส์ของภาวนา เมื่อความหมายและใจความ ของพุทโธ โพล่งขึ้นมา
สำหรับเมแล้ว มีความรู้สึกเหมือนว่า  

เหมือนเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น ก็ส่องสว่างไปทุกมุมโลกได้ 

ส่วนประสบการณ์อื่น ก่อนหน้านั้น
เป็นเรื่องภาวนา และภัยอันตรายที่เกิด และมาถึง

ช่วงนั้น ผ่านฤดูร้อนมาแล้ว เรื่มจะเข้าฤดูฝน
อากาศแจ่มใสดี ก็เรยชวนรุ่นพี่ ไปเที่ยวเกาะ 

โดยเอาเรือเล็กออกจากฝั่ง เรือขนาดไม่ถึงหนึ่งตัน
รับคนได้ห้าคน กะเสบียงอีกนิดหน่อย
ก็พากันไปเที่ยวเกาะ ไม่ได้เปิดวิทยุหรือเชคสภาพอากาศอะไร

ระยะทางเดินทางจากฝั่งไปเกาะ  ก็ประมาณหกชั่วโมง
รุ่นพี่เป็นคนขับเรือ

ออกเดินทางจากฝั่งได้ประมาณเกือบสามชั่วโมง เป็นระหว่างกลางทางพอดี
ก็เกิดคลื่นแรง ลูกใหญ่ เข้าประทะเรือ มีฝนตกประปราย
แต่ละลูกใหญ่มากยังกะภูเขา ท้องฟ้าเริ่มมืด เริ่มมีฝนตกมากขึ้นๆ  
ใจคอแต่ละคน ก็ไม่ค่อยดีเริ่มวิตก 

มองไปท้องฟ้าข้างหน้าก็ยิ่งมืดมาก คลื่นลม ฝนเริ่มแรงมากขึ้น

ก็รู้ว่า ไม่ค่อยปกติแล้ว ก็เลยเปิดวิทยุ ลองติดต่อยามฝั่งก็ติดต่อไม่ได้ เปิดจอเรด้า เปิดดาวเทียม
ก็ไม่พบเรือข้างเคียง พบแต่กลุ่มเมฆ 

ก็ส่งวิทยุไปเรื่อยๆ จนวิทยุไปเจอเรือสินค้า เรือเหล่านั้นก็วิทยุกลับ ว่า มีพายุใหญ่ ความเร็วร้อยกว่ากม ต่อชั่วโมง 
เทียบเกะทอร์นาโด หรือไต้ฝุ่สีชมพู แล้วเปลี่ยนเป็นแดงขึ้นไปสองร้อยกว่ากมต่อชั่วโมง 

ก็ถามเรือว่าอยู่ตำแหน่งไหนกัน ปรากฎว่า เรือใหญ่ทั้งหมด ไปหลบเกาะหมดแล้ว ตั้งแต่เช้า
เพราะได้รับการเตือนเรื่องพายุใหญ่มาก  เลยหลบเกาะหมดแล้ว

มิน่า ขนะเรือพวกเม ออกมา ไม่มีเรืออื่นใดให้เห็นเลย 
เพราะไม่มีเรือออก 

ลมและฝน ก็เริ่มแรงขี้นๆ คลื่นก็แรงมาก ซัดเรือโคลงเคลงไป
ก็เชคพิกัด ว่าถ้าไปเกาะ ก็ใช้เวลาสามชั่วโมง
แต่ถ้ากลับฝั่ง ก็ใช้เวลาเท่ากัน คือสามชั่วโมง

พายุขนาดนี้ ถ้าไปหลบเกาะ ก็ยากที่จะรอดเพราะเรือพวกเม เล็กมาก
เลยตัดสินใจกันว่า จะเอาเรือกลับเข้าฝั่ง 

ชูชีพในเรือก็ไม่พอ เม กะพี่บางคน ก็เลยเอาถังน้ำมันเปล่า มาผูกเอวไว้ 
แล้วก็นั่งภาวนาไป บางคนก็สวดมนต์ไป
ที่ขับเรือก็ทำหน้าที่ไป พร้อมส่งวิทยุแจ้งพิกัดไปยังเรืออื่นๆที่ติดต่อได้

ระหว่างนั้น เม ก็ภาวนาพุทโธๆๆๆๆไป
เรือก็วิ่งฝ่าคลื่นต้องวิ่งไล่ตามเกลียวไป ตัดกระแสไม่ได้ เพราะเดี๋ยวคลื่นซัดเรือแตก
ก็เรยได้นั่งภาวนาไปตลอด จนมาถึงฝั่งไกล้ค่ำ
เดินขี้นจากเรือไม่ได้เลย ต้องเกาะคลานขึ้นมา เพราะเมาคลื่นหนัก

จนเดินมาถึงที่พัก ก้เข้าไปอาบน้ำอาบท่า เปลี่ยนชุดเพราะเปียกหมด
ออกมายืนหน้าระเเบียง ก็ลมแรงมาก ฝนเริ่มลงหนักขึ้นๆ 
ก้เลยมาเปิดแผนที่ลมอากาศ  ว่าเป็นยังไง 
สรุปก็คือ พายุเปลี่ยนเป็นสีแดง ความเร็วกว่าสองร้อยกม ต่อชั่วโมง
จะเข้าที่นั่นเต็มๆ ก็เรยปรึกษากัน ว่ารีบย้าย ไปหลบหลังเขา ไปอีกเมืองนีงกันเถอะ

ก็รีบเชคเอาท์ออก ขับรถออกจากที่นั่นไป หนทางไปอีกเมืองก็ทางเริ่มมีน้ำไหลผ่าถนน ทางเริ่มไม่ดี
ผิวถนนเริ่มลอกออกไป
ก้ใช้เวลาอีกสองชั่วโมงกว่า  ฝ่าลม ฝ่าฝนไปอีกอีกเมืองได้ 
ก็ไปหาที่พัก เป็นเนิน มีเขาสูงอยู่ด้านหลัง ไม่อยู่ติดเขาสูงมาก

พอดีกก็เปิดข่าว ปรากฎว่าเมืองนั้นที่พักเละทั้งเมือง น้ำท่วมสูงกว่าหลังคารถ
ถนนโดนน้ำท่วมทางขาด เมืองนั้นโดนตัดขาดจากโลกภายนอก 

กองกำลังรักษาบรรเทา ไม่สามารถเข้าพื้นที่ได้ ต้องรอหลายวัน กว่าจะเข้าพื้นที่ได้ 
ก็ดีนะ ที่ภาวนาไปตลอด ในระหว่างทาง
เลยได้มีสติ นำการตัดสินใจให้ปรากฎในทางที่พ้นจากภัยได้