วันเวลาปัจจุบัน 22 พ.ย. 2019, 09:57  



เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง




กลับไปยังกระทู้  [ 17 โพสต์ ]  ไปที่หน้า 1, 2  ต่อไป  Bookmark and Share
เจ้าของ ข้อความ
โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 12 พ.ย. 2014, 14:23 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4895

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ

ประวัติและปฏิปทา
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร

วัดถ้ำสหาย (วัดถ้ำสหายจันทร์นิมิต)
หมู่ที่ ๓ ต.ทับกุง อ.หนองแสง จ.อุดรธานี


หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านเป็นลูกศิษย์อาวุโส
ของหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ, หลวงปู่ชอบ ฐานสโม
และหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน มหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่


รูปภาพ
หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=24879


รูปภาพ
หลวงปู่ชอบ ฐานสโม อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=24649


รูปภาพ
หลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=24738



:b44: หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร พระผู้มีปัญญาหลักแหลม
เป็นที่หนึ่งในศิษย์ “ทายาทธรรม” ของหลวงปู่ชอบ ฐานสโม


หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านเล่าถึงเรื่อง
หลวงปู่ชอบ ฐานสโม สั่งท่านให้รื้อกุฏิแม่ชี
ที่วัดป่าสัมมานุสรณ บ้านโคกมน
ตำบลผาน้อย อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย

ท่านว่า เดือนมกราคม ปีพุทธศักราช ๒๕๐๘ ปีนั้นท่านว่า
อากาศที่เมืองเลยหนาวมากจนมือเท้าเป็นตะคริว
หลวงปู่ชอบท่านจึงพาพระเณร ตาผ้าขาว
ออกไปหาฟืนในบริเวณป่ารอบๆ หมู่บ้านโคกมน

หลวงปู่จันทร์เรียนบอก หลวงปู่ชอบท่านเป็นผู้ที่มีความละเอียดอ่อน
รู้คุณค่าของเครื่องใช้ไม้สอยทุกอย่าง
ไม้ฟืนหากนำมาก่อไฟหุงต้มแล้วหากฟืนท่อนนั้นยังเหลือ
หลวงปู่ท่านจะเอาน้ำมาดับไฟให้มอดสนิท
และองค์ท่านจะจัดเก็บฟืนท่อนนั้นไว้ใช้หุงต้มในครั้งต่อๆ ไป
ท่านจะไม่ทิ้งฟืนให้ไหม้ไฟไปโดยเสียประโยชน์


หลวงปู่ชอบท่านจะไม่ให้พระเณรเถรชีในวัดก่อไฟผิงแก้หนาว
ท่านจะให้ลูกศิษย์แก้หนาวโดยการเดินจงกรมให้มากๆ
เพื่อปลุกเร้าธาตุไฟอบอุ่นร่างกาย
เว้นไว้แต่พระเณรเถรชีรูปนั้นๆ มีอาพาธรบกวนธาตุขันธ์
ท่านจึงจะอนุญาตให้ก่อไฟผิง

องค์ท่านเทศน์สอนลูกศิษย์ว่า ถ้ามัวแต่พากันมานั่งสุมหัวผิงไฟ
มันก็จะสุมหัวคุยกันตามประสากิเลสกิโลมันจะพาคุย
เรื่องที่คุยกันก็มีแต่เรื่องกิเลสตัณหาลามก
คุยกันแล้วก็ไม่พากันทำความเพียรเดินจงกรมภาวนา
พอดึกค่อนคืนก็ง่วงเหงาหาวนอน ต่างคนต่างคลานเข้ามุ้ง
ไปนอนกอดอีสาดอีหมอนทิ้งวันทิ้งคืนไปเฉยๆ

เอะอะขึ้นมาพออากาศหนาวนิดๆ หน่อยๆ
มันก็จะพากันเตรียมก่อไฟผิงอย่างเดียว
มัวแต่ห่วงร้อนห่วงหนาวอยู่อย่างนี้
เวลาไปอยู่ในป่าในเขาเจออากาศที่มันเย็นหนาวมหาโหดแล้ว
มันจะไม่พากันแข็งกระด้างค้างตายกันหรือ
ต้องฝึกฝนตนเองให้อยู่ได้กับทุกสภาพอากาศซิ
ฝึกตนเองให้อยู่กับร้อนให้เป็นอยู่กับเย็นให้ได้
ถ้าอยากอยู่สบายจริงต้องอยู่กับทุกข์ให้เป็น
เอาทุกข์เวทนานั้นแหละมาฝึกฝนจิตใจของตนเองให้เข้มแข็ง

ถ้าหนาวมากก็อย่านอนขดอี้จู้เป็นครูหมอนกิ่ว
ถ้านั่งภาวนาอาการเหน็บชามันก็จะเกิดเร็ว
เวทนามันก็จะโหมใจอย่างหนัก ให้เดินจงกรมเอา
เดินให้มากๆ เดินให้นานๆ เดินเพื่อปลุกเร้าธาตุไฟ
ให้มาช่วยสร้างความอบอุ่นแก่ร่างกาย
หัดมีปัญญาตั้งแต่หนุ่มแต่น้อยสิ
เฒ่าชะแรแก่ชราแล้วมันจะได้ไม่โง่เง่าเต่าตุ่น
จะได้เอาสติปัญญาที่ตนฝึกฝนอบรมมา
ไปบอกสอนคนรุ่นหลังเพื่อสืบทอดปัญญาต่อๆ ไป...


หลวงปู่จันทร์เรียนถ่ายทอดคำสอนขององค์หลวงปู่ชอบ
โดยท่านหัวเราะอย่างใหญ่ ท่านปล่อยเสียงหัวเราะออกมาจนลั่นถ้ำสหายฯ
เวลาหลวงปู่จันทร์เรียนเล่าเรื่ององค์หลวงปู่ชอบแล้ว
ดูสีหน้าแววตาท่านฮึกเหิมห้าวหาญดี
ฟังท่านเล่าแล้วเราพลอยสนุกสนานไปกับท่าน ถึงแม้จะต่างยุคสมัยกันก็ตาม

พระเณรเถรชีที่อยู่ปฏิบัติกับองค์หลวงปู่ชอบสมัยก่อน
แต่ละท่านจึงมีความอดทนต่อดินฟ้าอากาศ และความหิวโหยมากเป็นพิเศษ
เรื่องใดที่องค์หลวงปู่ชอบสั่งห้ามแล้ว พระเณรเถรชีจะต้องถือปฏิบัติกันให้ได้
หากผู้ใดปฏิบัติตามคำสั่งสอนขององค์ท่านไม่ได้แล้ว
จะอยู่ปฏิบัติร่วมสำนักกับท่านไม่ได้
พระเณรสมัยนั้นจึงไม่มีใครกล้าดื้อด้านฝืนคำขององค์ท่าน...

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านว่าปีนั้นอากาศมันหนาวมาก
แม่ชีที่วัดจึงพากันแอบเอาฟืนที่หลวงปู่ชอบและพระเณรหามาไปก่อไฟผิง
แม่ชีพากันนั่งผิงไฟคุยกันจนดึกดื่นค่อนคืนจึงแยกย้ายกันกลับที่พัก
โดยทิ้งท่อนฟืนไหม้ไฟไว้เป็นอนุสรณ์
การพูดคุยสนทนากันของแม่ชีกลุ่มนี้ในคืนนั้น
หลวงปู่จันทร์เรียนว่าคงจะมีเรื่องอะไร
ที่ไปกระทบกับ “ความรู้” ขององค์หลวงปู่ชอบ


พอรุ่งเช้าก่อนที่องค์ท่านจะออกไปบิณฑบาต
หลวงปู่ชอบท่านพาหลวงปู่จันทร์เรียนเดินไปดูที่โรงครัววัดป่าสัมมานุสรณ์
เดินตรงดิ่งมาที่กองไฟข้างโรงครัว
หลวงปู่ท่านเห็นท่อนฟืนไหม้ไฟทิ้งไว้อย่างเสียประโยชน์
องค์ท่านถึงกับพูดขึ้นมาว่า...

“ปาดโธ้ พวกนกกระยางขาวหมู่นี้
มันคือพากันมักง่ายใช้ของบ่เป็นแท้
มันบ่คิดเห็นอกเห็นใจพ่อแก่มันบ่
มันบ่คิดเห็นอกเห็นใจพระเณรเถรเฒ่าบ้างหรือ
มันบ่ฮู้หรือว่าพ่อแก่ของมันกับพระเณร
พากันไปลากฟืนจากป่ามาเมื่อยขนาดไหน
มันพากันเอาฟืนมาสุมไฟคุยกันเล่นจนดึกดื่น
ทิ้งให้ไหม้ไปโดยไม่เกิดประโยชน์อะไร”

พอว่าจบหลวงปู่ชอบท่านเดินเข้าไปดุแม่ชีที่โรงครัว
เล่นเอาแม่ชีโขลกพริกไม่แหลก สับมะละกอไม่เป็นเส้น
มือสั่นใจสั่นกันทั้งโรงครัว องค์ท่านดุให้แม่ชีอย่างหนัก
และไล่แม่ชีหนีให้ไปอยู่ที่วัดอื่น
เล่นเอาแม่ชีกลุ่มนี้คอพับน้ำตาร่วงต่อหน้าองค์ท่าน
หลังจากหลวงปู่ท่านดุแม่ชีแล้ว
องค์ท่านก็ออกไปบิณฑบาตในหมู่บ้านโคกมน

หลังฉันอาหารเสร็จแล้วหลวงปู่ท่านบอกหลวงปู่จันทร์เรียน
และพระเณรว่า ให้ท่านจันทร์เรียนกับพระเณรทั้งหมด
เอาบริขารไปเก็บไว้ที่กุฏิแล้วพากันออกมารวมตัวกันที่ศาลา
เรามอบหมายให้ท่านจันทร์เรียนเป็นหัวหน้า
พาพระเณรไปรื้อกุฏิแม่ชีออกจากวัดให้หมดทุกหลัง
อย่าให้หลงเหลือแม้แต่หลังเดียว
พวกนกกระยางขาวหมู่นี้เราจะไม่ให้อยู่ที่นี่อีกต่อไป
พวกว่ายากสอนยากแบบนี้เราจะไม่เอาไว้ให้หนักวัดหนักวา


คำสั่งองค์ท่านดูดุดันเด็ดขาด เล่นเอาพระเณรในวัดงงไปตามกัน
แต่ไหนแต่ไรก็เห็นแต่องค์ท่านไล่พระเณรเถรชี
ที่ว่ายากสอนยากให้ออกไปจากสำนักเท่านั้น
แต่ครั้งนี้หลวงปู่ท่านถึงกับสั่งให้รื้อถอนกุฏิแม่ชีออกไปจากวัดทั้งหมด
พระเณรได้แต่สงสัยไม่มีใครกล้าที่จะถามถึงเหตุผลจากองค์ท่าน

เมื่อพระเณรเอาบริขารของตนเองไปเก็บยังที่พักแล้ว
ต่างองค์ต่างหยิบเอาเครื่องมือในการรื้อถอนมารวมตัวกันที่ศาลา
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอกกับหมู่เพื่อนว่า
พวกท่านไม่ต้องทำหรอก พากันกลับไปกุฏิเดินจงกรมภาวนาซ่ะ
เรื่องนี้ผมจะเป็นคนทำเองเพียงผู้เดียวเอง


หมู่เพื่อนถามท่านว่าครูบาจะทำองค์เดียวได้หรือ
กุฏิแม่ชีมีตั้งหลายหลัง กว่าจะรื้อถอนได้ทั้งหมด
ก็กินเวลาไปหลายวันถึงจะเสร็จ

หลวงปู่จันทร์เรียนบอกหมู่คณะว่า ไม่เป็นไรหรอก
ผมทำองค์เดียววันเดียวก็เสร็จ
ท่านบอกหมู่เพื่อนให้กลับไปกุฏิเดินจงกรมภาวนาเถอะ
เรื่องนี้ท่านจะเป็นธุระจัดการเอง
หมู่เพื่อนจึงพากันแยกย้ายกลับไปยังที่พักของตน

พอคล้อยหลังที่หมู่เพื่อนกลับไปแล้ว หลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็เดินไปยังที่พัก
ขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ ที่ริมฝากฝั่งแม่น้ำสวย
หลวงปู่จันทร์เรียนเข้าไปกราบเรียนองค์ท่านหลวงปู่ชอบว่า

ขอโอกาสขอรับพ่อแม่ครูบาอาจารย์
ข้าน้อยมีเรื่องอยากกราบเรียนครูบาอาจารย์ซักเล็กน้อย
ข้าน้อยคิดว่าการรื้อถอนกุฏิแม่ชีออกไปทั้งหมดนั้นมันเป็นเรื่องไม่ยากหรอก
ใช้เวลาวันเดียวก็เสร็จเรียบร้อยแล้ว เพื่อเป็นการตัดปัญหาทั้งหมด
ข้าน้อยว่าไม่ต้องรื้อมันหรอกกุฏิแม่ชี เอาไฟเผามันทิ้งทุกหลังไปเลยขอรับ
เอาไฟเผาทิ้งทั้งหมดไม่ต้องให้มันเหลือซากเหลือตอ
พอที่จะเอากลับมาสร้างใหม่ได้อีก


สิ้นคำพูดของหลวงปู่จันทร์เรียน
องค์ท่านหลวงปู่ชอบถึงกับอุทานขึ้นมาว่า

“บ๊ะ...ท่านเรียนนี่ ท่านจะเอาไฟไปเผากุฏิทิ้งแบบนี้ได้ยังไง
นี่มันเป็นของสงฆ์นะ ถ้าท่านทำแบบนั้น
มันจะเป็นการกระทำผิดต่อพระธรรมวินัยนะ
ท่านเรียนนี่เว้าไปทั่วทีปทั่วแดน (ท่านเรียนนี่ก็พูดไปเรื่อยเปื่อย)
เราบอกให้ท่านไปรื้อบ้านแม่ขาว
เราไม่ได้บอกให้ท่านไปเผาบ้านแม่ขาวซ่ะหน่อย
ท่านไม่เข้าใจในคำพูดของเราหรือ”


หลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็ว่า

“อ้าว...ในเมื่อพ่อแม่ครูอาจารย์ไม่ต้องการให้แม่ขาวอยู่ที่นี่แล้ว
ก็เผามันทิ้งเลยสิ รื้อออกไปมันก็ยังเหลือไม้เก่าอยู่เหมือนเดิม
เวลาที่พ่อแม่ครูอาจารย์ไม่อยู่วัดไปเที่ยววิเวกที่อื่น
พวกนี้เขาก็จะแอบเอาไม้เก่ามาสร้างกุฏิขึ้นมาใหม่อีก
มันก็จะวนเวียนกลับไปกลับมาอยู่อย่างนี้อีกเหมือนเดิม
ผมว่าไม่ต้องรื้อมันหรอก เผามันทิ้งทั้งหมดโลด
เพื่อตัดปัญหาที่เขาจะเอาไม้เก่ากลับมาสร้างกุฏิใหม่อีก”


หลวงปู่ชอบท่านว่า

“อ้าว...ถ้าหากวันข้างหน้ามีผู้มาขออาศัยใบบุญของวัดนี้ล่ะ
เราจะไปหาไม้ที่ไหนมาสร้างกุฏิให้เขาอยู่ล่ะ
ท่านเรียนนี่ก็ว่าไปเรื่อย เอะอะมะเทิ่งมาก็จะเผาทิ้งๆ อย่างเดียว
อย่างนี้มันไม่ถูกธรรมวินัยนะ”


หลวงปู่จันทร์เรียน

“ถ้าท่านอาจารย์ยังจะให้โอกาสคนอื่นเข้ามาพักอยู่ที่วัดนี้อีก
ข้าน้อยว่าบ่ต้องรื้อถอนมันออกไปหรอก มันเหนื่อยเสียเปล่า
รื้อออกแล้วยังจะเอากลับมาสร้างใหม่อีก
แบบนี้หมู่คณะเขาก็จะเหนื่อยเสียเปล่าๆ”


องค์ท่านหลวงปู่ชอบนิ่งฟังเหตุผลของหลวงปู่จันทร์เรียน
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านว่าสักพักหลวงปู่ชอบท่านก็ยิ้มขึ้นมา
หลวงปู่ท่านบอกหลวงปู่จันทร์เรียนว่า
ถ้าอย่างนั้นท่านเรียนกลับไปบอกหมู่คณะว่า
ไม่ต้องรื้อถอนกุฏิแม่ขาวแล้ว ให้พากันกลับไปเดินจงกรม
ภาวนาทำความพากความเพียรของใครของมัน


หลวงปู่จันทร์เรียนบอกเรื่องนี้
พ่อแม่ครูบาอาจารย์ไม่ต้องบอกหมู่คณะให้ยากหรอกขอรับ
ข้าน้อยบอกหมู่คณะแล้ว ข้าน้อยบอกหมู่เพื่อน
ก่อนที่จะเข้ามากราบเรียนพ่อแม่ครูบาอาจารย์ตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
องค์ท่านหลวงปู่ชอบก็ยิ้มไม่ว่าอะไรให้หลวงปู่จันทร์เรียน
หลวงปู่ท่านได้แต่หัวเราะหึๆ ในลำคอ
หลวงปู่จันทร์เรียนจึงกราบลาองค์ท่านหลวงปู่ชอบ
กลับไปทำความเพียรของตนเอง

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านว่า ต่อมาแม่ชีกลุ่มนี้
ได้พากันเข้าไปกราบขอขมาต่อองค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ในเรื่องที่พวกตนได้ล่วงละเมิดคำสั่งขององค์ท่าน
เพราะความเห็นแก่ตัวของตนเอง
หลวงปู่ท่านภาคทัณฑ์เรื่องนี้เอาไว้
และอนุญาตให้แม่ชีอยู่ปฏิบัติกับท่านที่วัดต่อไป


หลวงปู่จันทร์เรียนปฏิภาณไหวพริบของท่านเฉียบแหลมว่องไว
หากเป็นผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) แล้ว
ถ้าหลวงปู่ชอบท่านสั่งให้ไปรื้อกุฏิเช่นนี้ เราก็ต้องไปรื้อถอนตามคำสั่งขององค์ท่านแล้ว
เพราะเราเป็นพระซื่อ (บื้อ) พลิกไหวสถานการณ์ไม่เป็นอย่างหลวงปู่จันทร์เรียน

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเป็นพระที่มีปัญญาหลักแหลมเฉียบไว
ซึ่งเป็นบุคลิกลักษณะส่วนตัวของท่านโดยเฉพาะ


หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร วัดป่าหมู่ใหม่
ท่านสรรเสริญหลวงปู่จันทร์เรียนให้ผู้เขียนฟังว่า

“อาจารย์จันทร์เรียนท่านเป็นคนฉลาดหลักแหลม
ท่านเป็นชายอาชาไนยที่เข้มแข็ง
อาจารย์จันทร์เรียนท่านเป็นคนใจร้อนใจเร็วเหมือนกับหลวงปู่ชอบ
ท่านจึงเที่ยววิเวกกับหลวงปู่ชอบไปได้ทุกที่
ถ้าท่านเป็นคนไม่อดทนแล้วจะอยู่กับหลวงปู่ชอบไม่ได้เด็ดขาด
อาจารย์จันทร์เรียนท่านเป็นพระใจเด็ด
หลวงปู่ชอบท่านจึงเจียรนัยเพชรเม็ดนี้ไว้ในพระศาสนา
หลวงปู่ชอบท่านวางอาจารย์จันทร์เรียนไว้
ให้เป็นทายาทผู้สืบศาสนาอีกองค์หนึ่งของท่าน
ลูกศิษย์หลวงปู่ชอบก็มีท่านเรียนนี้แหละ
ที่ถอดพิมพ์ธรรมะฤทธิ์จากหลวงปู่ชอบได้มากที่สุด
จริตภายในคือกันคักแท้กับหลวงปู่ชอบ”

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 17 พ.ย. 2014, 08:19 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4895

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


:b44: สมัยเป็นพระหนุ่มเที่ยววิเวกกับหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
เรื่อง...อาจารย์ชอบ อาจารย์ช้าง


เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์เกิดขึ้นในปีพุทธศักราช ๒๕๑๐
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่บ้านกลาง ตำบลปลาบ่า อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
สถานที่แห่งนี้ต่อมาองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
ได้สร้างเป็นสำนักสงฆ์ขึ้นมา แต่ปัจจุบันสำนักสงฆ์แห่งนี้ไม่มีแล้ว
เนื่องจากไม่มีพระเณรอาศัยอยู่จึงกลายเป็นสำนักสงฆ์ร้างไปในที่สุด

ผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท)
ก็ไม่เคยเรียนถามองค์ท่านหลวงปู่ชอบถึงเรื่องการร้างของสำนักสงฆ์บ้านกลาง
และก็ไม่เคยเรียนถามท่านพระอาจารย์จันทร์เรียน คุณวโร ถึงเรื่องนี้ด้วย

เคยเรียนถามเรื่องสำนักสงฆ์บ้านกลางกับท่านพระอาจารย์สมศรี อัตตสิริ
เพราะท่านพระอาจารย์สมศรีเคยมาพักภาวนาที่วัดแห่งนี้กับองค์ท่านหลวงปู่ชอบมาก่อน
พระอาจารย์สมศรีท่านพูดถึงสถานที่แห่งนี้ว่า ภูมิเจ้าที่ที่นี่ดุ
พระเณรองค์ไหนที่ศีลมัวหมองมักจะได้เจอดีกับเจ้าของสถานที่แห่งนี้เป็นประจำ
สมัยก่อนองค์ท่านหลวงปู่ชอบมักจะพาลูกศิษย์ไปฝึกฝนให้หายจากโรคกลัวผีอยู่ที่นี่


องค์ท่านหลวงปู่ชอบพาท่านอาจารย์จันทร์เรียนและสามเณรอีกรูปหนึ่ง
ไปเที่ยววิเวกที่เขตภูเรือ จึงได้มาพักภาวนาอยู่ที่สำนักสงฆ์บ้านกลาง
หลวงปู่ชอบท่านพาพระอาจารย์จันทร์เรียนพักอยู่ที่นี่หลายวัน
จนอาจารย์จันทร์เรียนท่านคุ้นชินกับสถานที่
อาจารย์จันทร์เรียนท่านจึงเล่นๆ หัวๆ ตามประสาพระหนุ่ม


แต่เหตุการณ์ที่ท่านอาจารย์จันทร์เรียนเจอเข้ากับตัวท่านเองนี้
ไม่เกี่ยวกับเรื่องผีเจ้าที่เจ้าทาง เป็นเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับช้างป่าภูหลวง


ท่านอาจารย์จันทร์เรียนเล่าให้ฟังว่า
มีวันหนึ่งท่านทำข้อวัตรสรงน้ำให้กับองค์ท่านหลวงปู่ชอบ
หลังจากทำอาจาริยาวัตรกิจสรงน้ำให้กับองค์ท่านหลวงปู่ชอบแล้ว
หลวงปู่ชอบบอกท่านว่าอย่าพากันมัวเล่นมัวหัวมากนัก
ให้พากันรีบสรงน้ำแล้วไปเดินจงกรมภาวนาเสีย
ค่ำมืดมาหูตาจะพร่ามัวมองไม่เห็นทาง พวกสัตว์ป่ามันจะออกมาหากินในเวลาค่ำคืน
เมื่อเห็นกันแล้วสัตว์จะกลัวคน คนจะกลัวสัตว์
พอหลวงปู่ชอบท่านบอกแล้วองค์ท่านก็เดินกลับที่พัก

วันนั้นท่านอาจารย์จันทร์เรียนบอกเรานึกยังไงก็ไม่รู้
เราอยากจะคุยมากเป็นพิเศษ เราจึงชวนเณรมานั่งคุยกัน
ท่านคุยกันกับเณรอย่างสนุกสนานจนลืมเวลานาที ท่านนั่งคุยกันกับเณรจนค่ำโพล้เพล้เย้ตา
มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อตนเองได้ยินเสียงไม้ไผ่หักดังโพล๊ะเพละๆ
เสียงไม้ไผ่หักเพราะช้างป่าจากภูหลวงมันพากันลงมาหากินใบไผ่ในสำนักสงฆ์บ้านกลาง

อาจารย์จันทร์เรียนท่านได้ยินเสียงดังแบบนี้
ท่านจึงบอกเณรให้รีบกลับที่พักของใครของมัน
ท่านกลับไปยังนั่งร้านที่พักของตนเองเอามุ้งกลดลงเ
พื่อจะนั่งซุ่มดูช้างอยู่ภายในมุ้งกลดของท่าน
ท่านเห็นช้างป่าโขลงหนึ่งประมาณหกเจ็ดตัวพากันหักกินใบไผ่
และบังเอิญซ่ะเหลือเกินที่ช้างโขลงนี้มันดันพากันเดินผ่านมาทางนั่งร้านที่ท่านพักอยู่
อาจารย์จันทร์เรียนท่านเล่าไปหัวเราะไป ท่านบอกเรากลัวช้างเป็นทุนอยู่แล้ว
นึกในใจของตัวเองว่า ช้างเอ้ย...มึงอย่าผ่านมาทางนี้เด้อ
มึงจะพากันไปทางไหนก็ไปซ่ะ อย่าผ่านมาทางนี้เด้อกูย้าน


ช้างป่ามันไม่รู้ว่าท่านคิดอย่างนี้ มีช้างป่าใหญ่เชือกหนึ่ง
ท่านเข้าใจว่าน่าจะเป็นช้างป่าจ่าโขลง
ช้างป่าจ่าโขลงเชือกนี้มันคงสงสัยมุ้งกลดของท่านว่าคืออะไรกันแน่
ช้างป่าจ่าโขลงเชือกนี้เดินตรงที่ลี่เข้ามายังที่พักของท่านอาจารย์จันทร์เรียน
นั่งร้านไม้ไผ่ที่พักของท่านมันก็เป็นนั่งร้านแบบโล่งโจงโปงไม่มีหลังคาบังฟ้าบังฝน
ที่พักของท่านไม่ต่างอะไรกับแคร่ไม้ธรรมดานี่เอง

อาจารย์จันทร์เรียนท่านเห็นช้างเดินเข้ามาใกล้ที่พักของท่าน
ท่านบอกว่าตอนนั้นหัวใจของท่านเต้นรัวตุ่มๆ ต่อมๆ
ท่านบอกเรากลัวช้างมากแต่เราก็ไม่ยอมวิ่งหนีมัน
ท่านนั่งดูช้างอยู่ภายในกลด เห็นช้างยื่นงวงเข้ามาดมมุ้งกลดของท่าน
ถึงตอนนี้อาจารย์จันทร์เรียนท่านบอก
ท่านกลัวช้างจนหัวใจแทบจะหยุดเต้นลงไปในขณะนั้น
หลังจากช้างมันดมมุ้งกลดแล้วมันคงจะได้กลิ่นของคน
ช้างตัวนี้จึงยื่นงวงเข้ามาดมสิ่งที่อยู่ภายในกลดเพื่อให้หายสงสัย
ตอนช้างยื่นงวงเข้ามาดมกลดแบบแนบชิดติดเนื้อนี้
งวงของช้างเชือกนี้มาแตะถูกหน้าของท่านอาจารย์จันทร์เรียนพอดี


อาจารย์จันทร์เรียนท่านบอกเท่านั้นแหละกล้วยเอ้ย...
เราร้องพุทโธดังๆ เพียงครั้งเดียวในใจ จิตเราก็รวมพรึ่บเข้าสู่อัปปนาสมาธิทันที
จิตสว่างจ้าขึ้นมาในเสี้ยวเวลานาทีนั้น ช้างก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน
กลัวก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน ภูเขาเลากาทิวาราตรีก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหนหมด
มีแต่ความสว่างไสวภายในจิตเพียงอย่างเดียวเท่านั้น จนถึงรุ่งสางของวันใหม่


รุ่งเช้าวันใหม่จิตท่านก็ถอนออกมาจากสมาธิ
ท่านลืมตาขึ้นมามองดูว่าช้างมันยังอยู่หรือไม่ ก็ไม่เห็นมีช้างเหลืออยู่ซักตัว
ท่านก็ไม่รู้ว่าช้างโขลงนี้มันหายไปตั้งแต่เมื่อไร ท่านนั่งทบทวนถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา
ขณะที่อาจารย์จันทร์เรียนท่านนั่งทบทวนขบวนความอยู่นั้น
องค์ท่านหลวงปู่ชอบเดินมายังที่พักของท่าน
องค์ท่านหลวงปู่ชอบพูดกับท่านอาจารย์จันทร์เรียนว่าท่านเรียนนั่งทำอะไรอยู่
รีบล้างหน้าล้างตาเอาบาตรเราลงมาศาลาได้แล้ว
นี่ใกล้จะได้เวลาออกไปบิณฑบาตแล้วรู้ตัวไหม...

อาจารย์จันทร์เรียนท่านรีบลุกขึ้นเก็บมุ้งกลด
ขณะที่ท่านกำลังเก็บมุ้งกลดอยู่นั้นองค์ท่านหลวงปู่ชอบพูดให้ท่านว่า


“มันเป็นอย่างนี้แหละคนเรา เวลาครูบาอาจารย์บอกสอนให้เดินจงกรมภาวนา
มันกลับไม่ทำ เอาแต่พูดคุยสนุกสนานตามประสาลมๆ แล้งๆ กันไปทั่ว
พออาจารย์ช้างมาบอกมาสอนเท่านั้นแหละ ภาวนาจิตรวมดีจังเน๊าะ
ต่อไปก็ให้ท่านเอาช้างเป็นอาจารย์เด้อ
อาจารย์ชอบนี่สอนลูกศิษย์ให้ภาวนาบ่เก่งเท่ากับอาจารย์ช้าง
เรานี่อยากให้อาจารย์ช้างอาจารย์เสือมาหาพวกท่านทุกวัน
มันถึงจะได้ตั้งใจภาวนากัน อาจารย์ชอบนี่จะไม่ได้เมื่อยในการอบรมสั่งสอนลูกศิษย์”


หลวงปู่ชอบท่านพูดจบแล้วก็ยิ้มเดินไปรอท่านอาจารย์จันทร์เรียนที่ศาลาหอฉัน
ระหว่างบิณฑบาตหลวงปู่ท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรให้ท่านอีก
หลวงปู่ชอบท่านเฉยไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีกเลย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา
อาจารย์จันทร์เรียนท่านบอกเราเข็ดเขี้ยวไม่อยากเจอกับอาจารย์ช้างอีก
พอสรงน้ำหลวงปู่ชอบเสร็จเมื่อไร ท่านก็จะรีบสรงน้ำตนเองทันที
และรีบเข้าที่เข้าทางเดินจงกรมภาวนาของท่าน
โดยที่หลวงปู่ชอบท่านไม่ต้องมาบอกซ้ำย้ำเตือน...


ผู้เขียนเรียนถามท่านพระอาจารย์จันทร์เรียนว่า
ท่านอาจารย์ดูออกจะอาจหาญชาญชัยกว่าพระเณรทุกองค์
ในบรรดาลูกศิษย์ขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ ท่านอาจารย์ยังกลัวช้างอยู่หรือ


พระอาจารย์จันทร์เรียนท่านตอบว่า อ้าว...สิบ่ให้เฮาย่านมันจั่งใด๋
(อ้าว...จะไม่ให้เรากลัวมันได้ยังไง) ก็ช้างมันตัวใหญ่กว่าเรานี่
ลองไปหือกับมันเบิ่งตี้ มันสิได้เหยียบเอาขี้แตกตาย
ว่าจบอาจารย์จันทร์เรียนท่านก็หัวเราะห้าๆ ออกมา


เราเองก็อดที่จะขำไปกับท่านไม่ได้
ฟังครูบาอาจารย์รุ่นพี่ท่านเล่าประสบการณ์สมัยที่ท่านยังปฏิบัติอยู่กับ
องค์ท่านหลวงปู่ชอบแล้วเพลินดี ได้ทั้งความสนุกสนาน
ได้ทั้งข้อคิดหลายๆ อย่างที่เราไม่เคยได้ยินได้ฟังจากที่ไหนมาก่อน

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ธ.ค. 2014, 13:16 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4895

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


:b44: หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร เก็บระเบิดคืนเจ้าของ

ในช่วงระหว่างปีพุทธศักราช ๒๕๒๔-๒๕๒๕
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านเที่ยววิเวกและจำพรรษาอยู่ทางเขตเมืองเลย
สมัยนั้นเป็นสมัยกลิ่นไอคอมมิวนิสต์ซ่อนหลบตัวเพื่อรอฟ้าวันใหม่ที่พวกเขาเฝ้าหวัง
ตามเขตอำเภอปากชม น้ำโสม นายูง ยังมีกลิ่นไอควันไฟคอมมิวนิสต์อยู่
หลวงปู่จันทร์เรียนบอก การซุกซ่อนอาวุธของคอมมิวนิสต์มีอยู่ทั่วไปตามป่าเขา
ชาวบ้านสมัยนั้นหรือแม้แต่พระบางรูปยังมีใจฝักใฝ่ในคอมมิวนิสต์

หลวงปู่จันทร์เรียนออกจากบ้านวังผา มาพักอยู่ที่วัดป่าห้วยบ่อซืน
บ้านห้วยบ่อซืน ตำบลห้วยบ่อซืน อำเภอปากชม จังหวัดเลย
มีวันหนึ่งท่านเดินไปบิณฑบาตที่ในหมู่บ้าน
วันนั้นท่านเดินบิณฑบาตผ่านอดีตเจ้าอาวาสวัดป่าห้วยบ่อซืน
เจ้าอาวาสผู้นี้แกมีนิสัยไม่เหมือนพระทั่วไป
ชอบพกพาอาวุธทั้งปืนมีดติดตัวเป็นประจำ
ความประพฤติของอดีตเจ้าอาวาสผู้นี้เป็นเช่นไร
ชาวบ้านห้วยบ่อซืนในอดีตเป็นที่ทราบกันดี
แต่ไม่มีใครกล้าทำอะไรจานกาละมังผู้นี้เพราะติดคาในผ้าเหลือง
จึงปล่อยวางแกให้เป็นไปตามกรรมของตนเอง


ปรกติจานอันธพาลผู้นี้เวลาบิณฑบาตเจอกันกับหลวงปู่จันทร์เรียน
มักจะพูดจาถากถางดูถูกหลวงปู่จันทร์เรียนอยู่เป็นประจำ
แต่หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจะอดทนในขันติวิริยะธรรมขององค์ท่านที่ฝึกมา
เดิมทีหลวงปู่จันทร์เรียนก่อนท่านจะบวชนั้น ท่านเป็นคนใจร้อนวู่วาม
แต่ความวู่วามของท่านถูกองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม กำราบให้สิ้น
จึงเหลือแต่ใจเดิมที่ท่านเป็นคนใจเร็วไว้ให้เห็นเท่านั้น

วันนั้นจานเจ้าอาวาสวัดป่าห้วยบ่อซืนเดินบิณฑบาต
มาเจอกับหลวงปู่จันทร์เรียน จานท่านนี้ว่าให้หลวงปู่จันทร์เรียนว่า

“ท่านเรียน เมื่อวานมีแผ่นดินไหวอยู่ญี่ปุ่น
มีคนตายตั้งหลายคนท่านฮู้บ่
หลับหูหลับตาอย่างท่านจะรู้เรื่องอย่างนี้อยู่บ่
เฮาฮู้เรื่องนี่เพราะเราฟังวิทยุเด้”


หลวงปู่จันทร์เรียนจึงว่าให้

“สนใจแต่แผ่นดินไหวอยู่ญี่ปุ่น
สนใจแต่แผ่นดินไหวอยู่ประเทศนั่นประเทศนี่
รู้หมดว่าแผ่นดินไหวอยู่ไหนในโลกนี้
แผ่นดินกิเลสไหวในใจของตนเองคือบ่สนใจ
ทุกวันนี้ไม่รู้หรือว่ากิเลสมันขย้ำหัวตัวเองมากแค่ไหนแล้ว”


หลวงปู่จันทร์เรียนเตือนด้วยความหวังดีในธรรม
แต่เจ้าอาวาสท่านนี้กลับโกรธแค้นหลวงปู่จันทร์เรียน
ที่มาหักหน้าตนเองในกลางหมู่บ้านท่ามกลางญาติโยมที่กำลังจะใส่บาตร
จึงเก็บแค้นฝังลึกในใจเพื่อรอการสะสางกับหลวงปู่จันทร์เรียน

ผ่านไปไม่กี่วันขณะหลวงปู่จันทร์เรียนกำลังเดินจงกรม
อยู่ทางโรงครัวของวัดป่าห้วยบ่อซืนในปัจจุบัน
มีผู้ห่มผ้าเหลืองแอบเอาระเบิดมาปาข่มขู่หลวงปู่จันทร์เรียน
ที่ทางเข้าวัดป่าห้วยบ่อซืน ห่างจากท่านเดินจงกรมอยู่ประมาณร้อยเมตร
เสียงระเบิดดังตู๊ม...ขึ้น หลวงปู่จันทร์เรียนท่านกำหนดจิตดูที่มาทันที
ท่านเห็นอลัชชีผู้นี้หลบอยู่ในพงหญ้ากำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ท่าน

หลวงปู่จันทร์เรียนทำท่าไม่สนใจ
เดินจงกรมของท่านต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อลัชชีผู้นี้พอขยับเข้ามาใกล้แล้วเขาเอาระเบิดลูกที่สอง
โยนใส่หลวงปู่จันทร์เรียนอีกลูก
ระเบิดลูกที่สองตกอยู่ไม่ไกลหลวงปู่จันทร์เรียนมากเท่าไหร่นัก
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุอันหนึ่งอันใดมิทราบได้
ถามหลวงปู่จันทร์เรียน ท่านก็บอกว่าไม่รู้
ระเบิดลูกนี้เกิดด้านไม่ระเบิดออกมาดั่งใจผู้ที่โยนหมายทำร้ายท่าน
ผู้ที่โยนระเบิดหมายทำร้ายท่านเห็นระเบิดไม่แตกจึงรีบถอยหนีหลบออกไป


หลังจากอลัชชีผู้นี้ถอยหนีไป
หลวงปู่จันทร์เรียนจึงเดินไปเก็บลูกระเบิดที่อลัชชีทิ้งไว้
ท่านเอายางรัดถุงแกงมัดกระเดื่องลูกระเบิดเอาไว้ให้แน่น
แล้วเก็บเอาระเบิดลูกนี้ไปเก็บไว้ยังที่พักของท่าน
ท่านพิจารณาถึงจิตของผู้นี้ แม้ร่างกายจะหุ้มห่อด้วยผ้ากาสายะ
อันเป็นผ้าธงชัยแห่งอริยะ แต่จิตใจเขานั้นกลับตกต่ำดำดิ่งอยู่ในนรกอเวจี
ท่านได้แต่ปลงใจสังเวชกรรมที่เขาได้กระทำลงไป


รุ่งเช้าบิณฑบาตหลวงปู่จันทร์เรียน
ท่านนำระเบิดลูกเกลี้ยงลูกนี้ติดตัวไปด้วย
พอท่าเจอกับอลัชชีผู้นี้ขณะบิณฑบาต
หลวงปู่จันทร์เรียนจึงยื่นระเบิดลูกเกลี้ยงคืนให้เจ้าของ
หลวงปู่จันทร์เรียนบอก “เอาของไปเล่นทิ้งขว้างไม่รู้จักเก็บกลับคืน
ผมไม่อยากเป็นผู้เก็บภาระของเล่นให้กับท่าน เอ้า...ไป ผมเอามาคืนให้”


ผู้ที่ขว้างระเบิดใส่ท่านเห็นระเบิดที่ตนเองขว้างใส่
หลวงปู่จันทร์เรียนที่ท่านยื่นให้ ถึงกับหน้าเผือดถอดสี
เกิดความกลัวหลวงปู่จันทร์เรียนขึ้นมาอย่างจับจิตจับใจ
มีอาการตัวสั่นงันงกเมื่อเจอหน้าหลวงปู่จันทร์เรียน
จนพ่อตู้เสน บ้านห้วยบ่อซืน ที่รอใส่บาตรในขณะนั้นบอกว่า
“อาจารย์กลัวอาจารย์จันทร์เรียนเกือบใจขาดตาย”

อลัชชีผู้นี้ตรอมใจเป็นไข้อยู่หลายวันเพราะกลัวหลวงปู่จันทร์เรียน
ได้มากราบขอโทษหลวงปู่จันทร์เรียน
หลวงปู่จันทร์เรียนบอก “กรรมท่านกับผมนั้นมันจบกันแล้ว
แต่กรรมพรหมจรรย์ที่ท่านทำไว้ในพระศาสนานั้นท่านต้องรับเอาเอง


จากนั้นมาอลัชชีผู้นี้ไม่กล้าเบียดเบียนหลวงปู่จันทร์เรียนอีกเลย


พอผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท)
มาจำพรรษาอยู่ที่วัดป่าห้วยบ่อซืน ได้เห็นเจ้าอาวาสวัดบ้านท่านนี้
ดูกิริยาวาจาการกระทำของเขาไม่มีความเป็นพระให้เรามองเห็นเลย
นอกจากกายห่มผ้าเหลือง ต่อมาแกเกิดป่วยเดินไม่ได้อยู่พักหนึ่ง
สุดท้ายญาตินำกลับไปรักษาและไปตายอยู่ที่บ้านของตนเอง

นำเรื่องนี้ไปกราบเรียนให้หลวงปู่จันทร์เรียนทราบ
ถามท่านว่าคนๆ นี้จะไปไหนท่านอาจารย์

หลวงปู่จันทร์เรียนบอก

“อย่าถามว่ามันอยู่สูงซ่ำใด๋ ให้ถามว่ามันอยู่ต่ำซ่ำใด๋พอ”

ถามท่านว่าตอนนี้คนๆ นี้อยู่ที่ไหน
ท่านก็บอกชื่อนรกที่ผู้นี้กำลังเสวยทุกข์อยู่ให้ฟัง

เรื่องนี้มันมีเกิดขึ้นในพระศาสนาแล้ว เรื่องนี้มันมีเกิดขึ้นในชีวิต
เรื่องราวของหลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร พระผู้เป็นพี่ชายทางธรรมของเรา
เราจึงเขียนเรื่องของหลวงปู่จันทร์เรียนไว้ให้ลูกหลานรุ่นหลังได้ศึกษา


บันทึกโดย ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท
วันที่ ๑ สิงหาคม ๒๕๔๐ ที่วัดป่าห้วยบ่อซืน อ.ปากชม จ.เลย

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:36 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


:b44: หลวงปู่ชอบ ฐานสโม ไว้วางใจให้ดูแล “เหล็กไหล”

เรื่องเหล็กไหลนี้ หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านเมตตาเล่าไว้
เมื่อคืนวันที่ ๗ มกราคม พุทธศักราช ๒๕๔๐
ในงานครบรอบวันคล้ายวันมรณภาพขององค์หลวงปู่ชอบปีที่ ๒

ผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท)
ขณะยืนคุยกับหลวงปู่จันทร์เรียน ที่หน้าศาลาเมตตาฐานสโม
วัดป่าสัมมานุสรณ์ บ้านโคกมน ตำบลผาน้อย อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
แล้วได้เห็นวัตถุแสงสีน้ำเงินพุ่งออกมาจาก
“เจดีย์วัดป่าสัมมานุสรณ์” ขนาดเท่ากับไข่ไก่

จึงชี้ให้พระอาจารย์จันทร์เรียนดู พอเห็นแล้วท่านบอกว่า

“บ่มีอีหยังดอก เหล็กไหลเขาแสดงให้รู้ว่าเขายังอยู่ที่นี่
ไม่ได้ไปไหน เขาออกมาแสดงเฉยๆ”


แล้วหลวงปู่จันทร์เรียนท่านเล่าให้ฟังต่อว่า
เหล็กไหลอันนี้ลูกศิษย์ของหลวงปู่ได้มาจากเมืองลาว
ทีแรกเขาจะมอบต่อให้กับลูกชายของเขา
แต่ลูกชายของเขาประพฤติตนไม่ดี เป็นโจรเป็นขโมย
เขาจึงเอามามอบถวายให้กับหลวงปู่ตั้งแต่สมัยที่ท่านยังเดินได้อยู่


พอหลวงปู่ท่านอาพาธเดินไม่ได้ คืนนั้นเรานอนเฝ้าหลวงปู่อยู่ที่กุฏิท่าน
หลวงปู่ชอบท่านบอกให้เราไปหยิบย่ามท่านมา
และให้เราล้วงลงไปเอาห่อผ้าห่อหนึ่งในย่ามของท่าน
หลวงปู่บอกท่านจะมอบของที่อยู่ในห่อผ้านี้ให้เราเป็นผู้ดูต่อจากท่าน
นอกจากเราแล้วท่านไม่ไว้ใจใครในเรื่องนี้
เราถามท่านว่า พ่อแม่ครูจารย์ในห่อผ้านี้มีอะไรหรือ
หลวงปู่ท่านบอกว่า เหล็กไหล


พอรู้ว่าเป็นเหล็กไหลเราจึงเปิดห่อผ้าออกดู
มันเป็นก้อนสีดำเล็กๆ ขนาดเท่ากับเม็ดถั่วลิสง
เหล็กไหลมันก็แสดงฤทธิ์ออกแสงให้เราเห็น
เราพิจารณาดูไม่มีประโยชน์ที่เราจะเก็บเอาไว้รักษา
เราจึงปฏิเสธที่จะรับดูแลเหล็กไหลต่อจากหลวงปู่


องค์หลวงปู่ชอบท่านก็เลยว่า
ท่านไม่อยากให้เหล็กไหลอันนี้ตกไปอยู่ในมือของคนอื่นถ้าไม่ใช่เรา
ถ้าตกไปอยู่ในมือของคนชั่วมันก็จะนำเอาไปทำความชั่วได้
ถึงจะเป็นคนดีก็ตาม แต่พอมีของที่มีฤทธิ์เดชอยู่ในมือ
ก็จะเกิดลำพองตนหลงผิดไปทำชั่วได้
เพราะถือว่าตนเองมีของมีฤทธิ์อยู่ในตัว จะเกิดประมาทหลงไปทำผิดได้


พอเราไม่รับดูแลรักษา องค์หลวงปู่ชอบท่านเลยว่า
ถ้าอย่างนั้นเราจะสร้างเจดีย์เพื่อเก็บ “เหล็กไหล”
และบรรจุของเก่า ของโบราณ สมบัติของพระศาสนาไว้ที่นี่
เจดีย์หลังนี้จึงเกิดจาก “เหล็กไหล” เป็นเหตุ


“เจดีย์วัดป่าสัมมานุสรณ์” เริ่มสร้างขึ้นเมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๑๘
แล้วเสร็จในปีพุทธศักราช ๒๕๒๕ หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเล่าให้ฟังว่า
สิ่งสุดท้ายที่บรรจุบนเจดีย์ คือ “เหล็กไหล”
โดยองค์หลวงปู่ชอบ ฐานสโม ได้มอบเหล็กไหล
ให้หลวงปู่จันทร์เรียนเป็นผู้นำขึ้นไปบรรจุแทนองค์ท่าน

วันที่บรรจุเจดีย์ คือ วันที่ ๑๒ กุมภาพันธ์ พุทธศักราช ๒๕๒๖
ซึ่งตรงกับงานวันเกิดขององค์หลวงปู่ชอบ ฐานสโม

ตอนกลางวันบรรจุพระกับของโบราณไว้บนเจดีย์
ส่วนเหรียญและวัตถุมงคลต่างๆ ของหลวงปู่
ที่มีการสร้างมาตั้งแต่ต้นจนถึงปีสองหก
หลวงปู่ท่านให้ เรากับหลวงพ่อบัวคำ (มหาวีโร) นำขึ้นไปบรรจุ
เฉพาะเหรียญรุ่นแรกขององค์หลวงปู่ชอบที่นำขึ้นไปบรรจุบนเจดีย์
มีจำนวนหลายร้อยองค์ เราห่อพลาสติกอย่างดีใส่ลงในบาตร
โบกปูนทับอีกชั้นให้แน่นหนา
เพื่อกันคนจะแอบมาแคะเอาเหรียญรุ่นแรกของหลวงปู่

ตกกลางคืนหลวงปู่ท่านชวนเราออกมาดูเจดีย์
ท่านยื่นห่อผ้าที่ห่อเหล็กไหลให้เรา
ท่านบอกให้เรานำเหล็กไหลขึ้นไปบรรจุด้วยตัวเอง
และให้เราขึ้นไปคนเดียว ห้ามคนอื่นตามขึ้นไปดูเป็นอันขาด
ก่อนที่เราจะขึ้นไปบนเจดีย์ หลวงปู่ท่านบอกเราให้จัดการเองทั้งหมด
“ท่านเรียนจะเก็บเอาไว้ตรงจุดไหนก็แล้วแต่ท่าน ตามท่านจะเห็นสมควร”
เราจึงเจาะผนังเจดีย์บรรจุเอาไว้ทางด้านนี้
หลวงปู่จันทร์เรียนชี้ให้ดู

ผู้เขียนได้สอบถามหลวงปู่จันทร์เรียนเพิ่มเติมว่า
“ส่วนตัวผมนั้นไม่เคยเห็นเหล็กไหลของจริงเหมือนท่านอาจารย์
เคยเห็นแต่แม่เหล็กที่เขาเอามาหลอกกันว่าเป็นเหล็กไหล
หลวงปู่ท่านเคยเล่าให้ผมฟังว่า
เหล็กไหลเกิดจากฤทธิ์ของเทวดาร่วมกันใช้ฤทธิ์นิรมิตขึ้นมา
และอีกทางหนึ่งเกิดจากท่านผู้ทรงฤทธิ์อภิญญาเสกสร้างขึ้นมา
ผมอยากได้ยินเพิ่มเติมจากท่านอาจารย์อีกทางหนึ่ง
เพื่อมาประกอบกันกับเรื่องที่หลวงปู่ชอบท่านเล่าให้ฟัง”


หลวงปู่จันทร์เรียนท่านตอบว่า
“ก็อย่างที่หลวงปู่ชอบท่านเล่าให้ฟังนั่นแหละ
ความรู้เรื่องพิศดารในสามแดนโลกธาตุนี่มันก็สุดที่หลวงปู่ชอบนั่นแหละ
อะไรจะบังความรู้ของท่านได้ เพียงแต่ท่านจะพูดหรือไม่พูดเท่านั้น
ต่อให้หนีไปหลบบังภูเขาเป็นร้อยลูก
หลวงปู่ชอบท่านก็ยังค้นหาเจอด้วยญาณความรู้ของท่าน
เรื่องกิเลสมันลึกลับกว่านี้อีกท่านก็ยังค้นหาจนเจอ ประสาอะไรกับเรื่องแค่นี้
เรื่องนี้ก็ตามที่หลวงปู่ท่านเล่าให้ฟังนั้นล่ะ
ของมีฤทธิ์มันก็คู่กันกับผู้มีฤทธิ์ บ่เห็นมันแปลกอีหยังเลย”


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:38 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ
หลวงปู่พรหม จิรปุญโญ อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=19903


รูปภาพ
หลวงปู่ผาง ปริปุณโณ อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=18743



:b44: พระอรหันต์ “ดอกบัวบานผู้เลิศฤทธิ์”

หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านบวชปีพุทธศักราช ๒๕๐๖
หลังหลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร วัดป่าหมู่ใหม่ จังหวัดเชียงใหม่
เพื่อนของท่านสองปี พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ ฐานสโม
บอกหลวงปู่จันทร์เรียน ในวันที่ท่านมาฝากตัวเป็นนาคถือศีลแปด
กับองค์ท่าน “หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ” ที่วัดป่านิโครธาราม
บ้านหนองบัวบาน ตำบลหมากหญ้า อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี

เทวดาพากันอนุโมทนา ฉายประทีปนำทางท่านเข้าวัด
ตั้งแต่ท่านเดินลงจากบันไดบ้าน


พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบท่านเอ่ยยกย่อง
ท่านหลวงปู่จันทร์เรียนให้ลูกศิษย์รุ่นน้องฟังว่า


“ท่านจันทร์เรียนเป็นลูกธรรมเกิดจากอาจารย์อ่อน
(หลวงปู่อ่อน ญาณสิริ) เบ่งออกมาในศาสนา
เฮาเป็นผู้ป้อนนม ป้อนข้าวไห่ใหญ่ (ความหมายคือสอนธรรมให้)
ลูกศิษย์เฮาฝึกฝนมา ท่านจันทร์เรียนฮู้ธรรมได้เร็วกว่าหมู่
พระฮู้ธรรมเร็วตอนพรรษาน้อยๆ บ่ถึงสิบ
มีท่านเจ๊กเจี๊ยะ (หลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท) กับท่านจันทร์เรียน”


หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร บอกการปฏิบัติของท่านให้ฟัง
“เฮาบวชใหม่ๆ ภาวนาพุทโธๆ ในใจเจ้าของ
พอจิตเฮาลงมีแสงวาบพุ่งเข้ามาทางหน้าต่าง ตำหน่าเฮา (ชนหน้าเรา)
จากนั่นมาเฮาเห็นเบิ่ดสู่อย่าง (จากนั้นมาเราเห็นหมดทุกอย่าง)
เปรต ผี นรก สวรรค์ เทวดา หยั่งรู้จิตใจผู้คน ในธรรมสมาบัติ”


ท่านบอก ตอนจำพรรษาแรกกับหลวงปู่อ่อน ปีพุทธศักราช ๒๕๐๖
หลังหลวงปู่อ่อนท่านพาพระเณรทำวัตรสวดมนต์เสร็จแล้ว
หลวงปู่อ่อนท่านจะเทศน์อบรมพระเณรในพรรษา
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจะเข้าสมาธิกำหนดรู้ว่า
หลวงปู่อ่อนท่านจะเทศน์เรื่องอะไรในแต่ละวัน
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจะกำหนดดูหลวงปู่อ่อนอย่างนี้ทุกวัน

วันที่หลวงปู่จันทร์เรียนถูกองค์ท่านหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ
ดักจิตรู้ใจในผู้ทรงภูมิ “พระอรหันต์”
เตือนสติในความรู้สมาบัติแปดยอดโลกีย์ฌาณของท่าน

“เรียน เฮาบ่แม่นครูบาอาจารย์ท่านเด้อ จริตโลดโผนอย่างท่าน
ไห่ไปอยู่กับอาจารย์ท่านอยู่เมืองเลย
ไห่ท่านไปหาอาจารย์ชอบ บ้านโคกมนเด้อ
อาจารย์ชอบเพิ่นเป็นอาจารย์สอนธรรมไห่ท่านได้
จริตโลดโผนอย่างท่านต้องไปอยู่กับผู้โลดโผนอย่างอาจารย์ชอบ
อาจารย์ชอบเป็นอาจารย์ของท่าน”


หลังออกพรรษาปีพุทธศักราช ๒๕๐๖ หลวงปู่จันทร์เรียนท่านกราบลา
องค์ท่านหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ แห่งวัดป่านิโครธาราม
เดินทางด้วยเท้าสองวันจากวัดป่านิโครธาราม บ้านหนองบัวบาน
มาที่วัดป่าสัมมานุสรณ์ บ้านโคกมน ตำบลผาน้อย อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
ท่านบอก เราเดินทางมาถึงบ้านโคกมนตอนเวลาเย็นๆ
เห็นองค์ท่านหลวงปู่ชอบปัดตาดกวาดลานวัด เราก้มคุกเข่าพนมมือไหว้ท่าน

หลวงปู่ชอบพูดกับเราคำแรก “จันทร์เรียนมาแล้วบ้อ
เฮาว่าสิไปเที่ยววิเวกทางภูเรือ เฮาคอยท่านอยู่สองวัน”


หลวงปู่จันทร์เรียนบอกตอนนั้นท่านอัศจรรย์ใจ
ในพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบมาก
เพียงแค่เห็นหน้าหลวงปู่ชอบท่านก็บอกชื่อออกมา
โดยที่ไม่เคยพบหน้าค่าตา รู้จักกันมาก่อน...

ท่านบอก เราคิดในใจตนเอง
“นี่แหละครูบาอาจารย์ผู้ที่จะสอนธรรมเฮาได้”


จากนั้นมาหลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็อยู่ฝึกฝนปฏิบัติ
กับองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม ในฐานะหัวหน้าพระอุปัฏฐาก
“รุ่นทายาทธรรม” นับแต่ปลายเดือนพฤศจิกายน ปีพุทธศักราช ๒๕๐๖


ระหว่างปฏิบัติกับองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ที่เมืองเลย
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านตั้งสัจจะกับตนเองว่า
จะไม่กลับบ้านเกิด ถ้าตัวเองไม่ได้เป็น “พระอรหันต์”


หลังจากตั้งสัจจะแล้วท่านก็ไม่กลับมาบ้านหนองบัวบานอีกเลย
ท่านบอก “เฮานี่ ฮักพ่อ ฮักแม่หลาย เฮาปฏิบัติไห่พ่อ ไห่แม่เห็น
ใจพ่อเฮาบ่ห่วง พ่อใจเข้มแข็ง เฮาห่วงใจแม่เฮาหลาย
ลูกทุกคนแม่ห่วงเบิ่ด เฮานี่แม่เป็นห่วงหลายกว่าหมู่”

หลังพ้นพรรษาที่สี่ของท่าน พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ ฐานสโม
พาท่านมาเที่ยววิเวกที่วัดป่าวิเวกธรรม บ้านบง ตำบลท่าศาลา
อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย หลวงปู่จันทร์เรียนทราบข่าวว่า
โยมแม่ของท่านกำลังป่วยหนักถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ
ซึ่งในขณะนั้นจิตของท่านภายในกำลังหมุนธรรมจักรต่อสู้กับกามคุณ
พอรู้ว่าโยมแม่ป่วยถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อ
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านทุกข์ใจอยากกลับบ้านไปเยี่ยมโยมแม่
แต่ท่านมาติดสัจจะที่ตนเองได้ตั้งปณิธานไว้
“ถ่าบ่ได้เป็นพระอรหันต์ เฮาสิบ่กลับบ้าน”

ระหว่างโยมแม่ของท่านป่วย หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจะฝากยา
เขียนจดหมายถึงโยมแม่ของท่านโดยผ่าน “พ่อตู้เสน บ้านบง”
นำยาและจดหมายของท่านไปมอบให้โยมแม่ของท่านที่บ้านหนองบัวบาน
พ่อตู้เสน บ้านบง เล่าให้ผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) ฟังว่า

“แม่เพิ่นครูบาจันทร์เรียนถาม พ่อแดง...หม่อมเรียน (หลวงปู่จันทร์เรียน)
มื่อใด๋เพิ่นสิมาบ้าน เพิ่นบ่มาเบิ่งแม่แน่บ้อ (ท่านไม่มาดูแม่บ้างหรือ)”


พ่อตู้เสนบอก พอกลับจากบ้านหนองบัวบานมาที่บ้านบง
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจะรีบมาถามถึงอาการของโยมแม่ท่าน
จากพ่อตู้เสนอย่างห่วงใย พ่อตู้เสนเล่าอาการ
และบอกคำพูดของโยมแม่ท่านให้ฟัง
“หม่อมเรียนมื่อใด๋เพิ่นสิมาบ้าน เพิ่นบ่มาเบิ่งแม่แน่บ้อ”

พ่อตู้เสนบอกหลวงปู่จันทร์เรียนท่านนิ่งฟัง
จากนั้นท่านก็เดินเข้าทางจงกรมไม่พูดจากับตนเอง

พ่อตู้เสนบอก “ตอนนั้นผมก็สะเทือนใจที่พูดคำนี้ให้ครูบาจันทร์เรียนฟัง
ครูบาจันทร์เรียนเพิ่นฮักแม่เพิ่นหลาย เพิ่นพาผมขึ้นภูขึ้นผา
ไปหายาอยู่ภูหลวงเอามารักษาป่วยของแม่เพิ่น”

ขณะโยมแม่ป่วย หลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็ดูโยมแม่ของท่านภายใน
การปฏิบัติของท่านตอนนั้นค้างคา จะเดินหน้าก็ไม่ดำเนินสะดวก
จะถอยหลังกลับบ้านก็ติดคาสัจจะที่ตนเองได้ตั้งไว้
ท่านรู้ว่าโยมแม่ของท่านจะจากไปในเวลาไม่นาน
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเดินจงกรมภาวนาตลอดรุ่ง
ไม่หลับไม่นอน ท่านทำความเพียรถวายคุณ “ผู้เป็นแม่”


ตอนเช้าก่อนอรุณหลวงปู่จันทร์เรียนท่านไปทำข้อวัตรอุปัฏฐาก
พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ
ท่านบอกพอเปิดประตูกุฏิจะไปหยิบบาตรของหลวงปู่ชอบ
พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบดุธรรมใส่ท่านว่า...

“เรียน ใจท่านคึดฮอดแต่บ้านบ้อ สิเอาบ้าน เอาเฮือนเป็นสรณะบ้อ
คึดฮอดบ้านหลาย คือบ่ย้ายบ้านมาลงเสาเฮือนในใจเจ้าของไห่มันแล้วสา
ไห่ทุกข์ไฟอุปาทานอาลัย อาวรณ์ ความคึดฮอด สุมใจเจ้าของอย่างเต็มที่”


คำพูดประโยคธรรมสั้นๆ ขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ผู้เป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์ หลวงปู่จันทร์เรียนบอก
“เฮาน้ำตาตกใน เบิ่งใจเจ้าของ ซาตินี่กูสิบ่พ้นการเกิดเป็นลูกผู้ใด๋บ้อ”

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านหมุนจิตเข้าข้างใน
สติปัญญามหาธรรมของท่านฉีกลอกเนื้อหนัง อสุภะอสุภัง พรวดลงในทันที
ในเวลาไม่นาน อุปาทานการเกิดในอุทรของท่าน
ก็ขาดสิ้นสะบั้นลงไม่เหลือแม้เสี้ยว จุละ จุล ให้อาลัยในอุทร…

ท่านบอก สติปัญญามหาธรรมตอนนั้น
ท่านฉีก “ธรรมผู้ครองโลก” กามคุณขาดสะบั้นออกจากจิตใจ
อุปมาอย่างกับเราฉีกกระดาษให้ขาดแคว่กออกจากเล่ม
ทุกอย่างสิ้นลงปลงธรรมการเกิด
ในเวลารุ่งอรุณที่หน้าห้องพัก กุฏิหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
ต่อหน้าพ่อแม่ครูบาอาจารย์องค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ที่วัดป่าวิเวกธรรม บ้านบง ในปีพุทธศักราช ๒๕๐๙


จากนั้นมาในปีพุทธศักราช ๒๕๑๒ พรรษาที่ ๗ ก่อนเข้าสู่พรรษาที่ ๘
ในระหว่างนั้น หลวงปู่ผาง ปริปุณฺโณ ครูบาอาจารย์พี่ชายทางธรรม
พาหลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร และหลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ
ไปจัดการเตรียมงานประชุมเพลิงพระคุณเจ้าหลวงปู่พรหม จิรปุญโญ
ที่วัดประสิทธิธรรม บ้านดงเย็น ตำบลดงเย็น อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านอยู่ช่วยงานพระคุณเจ้าหลวงปู่พรหม จิรปุญโญ
ด้วยจิตธรรมไฟสุมขอนพร้อมจะละทิ้งอวิชชาปัจจยาการ ต้นกำเนิดของความหลงในธรรม
ท่านบอกความนัยของตนเองให้หลวงปู่ผาง ปริปุณฺโณ พระพี่ชายในธรรมทราบ
หลวงปู่ผางพอรู้ภายในของท่าน หลวงปู่ผางบอก
“เรียนไปเลย ท่านบ่ต้องห่วงทางนี่ เฮาสิจัดการเอง
ไปหาพ่อแม่ครูบาอาจารย์เพิ่น (หลวงปู่ชอบ ฐานสโม)”


หลวงปู่จันทร์เรียนท่านกลับมาหาองค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ที่บ้านโคกมน พอหลวงปู่ชอบฟังความนัยของหลวงปู่จันทร์เรียนแล้ว
หลวงปู่ชอบท่านบอกให้หลวงปู่จันทร์เรียนแยกตัวออกไปปฏิบัติผู้เดียว

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านออกจากบ้านโคกมนไปบ้านบง
ระหว่างปฏิบัติที่บ้านบง ท่านเกิดธาตุขันธ์ไม่อำนวย
เวลานั่งภาวนาท่านจะเกิดถีนมิทธะ
ความง่วงเหงาหาวนอนของธาตุขันธ์รบกวน
ท่านแก้สิ่งนี้โดยการฉันพริกจนท้องไส้ร้อนเผ็ด
พอฉันพริกท่านบอกอาการง่วงเหงาหาวนอนมันหายไป
พอสิ้นฤทธิ์เผ็ด ถีนมิทธะ มันก็เข้ามาแทนที่…

วันหนึ่งท่านตั้งสัจจะว่า “มึงอยากนอนหลาย กูสิพามึงนอนตายในสมาธิ
กูสิบ่มามึงพิกคีง (กูจะไม่พามึงพลิกกลับตัว) มึงอยากนอน กูสิพามึงนอนให้สาสม
กูพลิกโตตอนใด๋ไห่ธรณีสูบกูลงจมแผ่นดินไปอยู่อเวจี กับเทวทัต”


หลวงปู่จันทร์เรียนบอก ท่านนอนตะแคง
ในท่า “สีหไสยาสน์” อยู่เจ็ดชั่วโมงโดยไม่กระดิกพลิกตัว

ท่านว่า หลังผ่านเจ็ดชั่วโมงไปแล้ว
เวทนาในธาตุขันธ์ของท่านพุ่งขึ้นตั้งแต่ปลายเท้าจรดหัว
ดั่งไฟเผาร่างทั้งเป็น หรือไม่ต่างอะไรกับภูหลวงทับร่าง
ท่านว่า เวทนาในกายธาตุของท่านตอนนั้นแทบแตกออกเป็นเสี่ยงจุละผุยผง
พอเวทนาในกายธาตุแสดงทุกข์ในตัวตน ท่านหมุนจิตเข้าข้างในโดยไม่ออกนอก
จิตละวางในอุปาทานธาตุขันธ์ทุกอย่าง ปัญญาของจิตไล่ตามนามธรรม
เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ จนไปพบอวิชชาปัจจยาการ
จักรพรรดิผู้พาถืออุปาทาน หลงเกิด หลงตาย
มหาสติ มหาปัญญาของท่านก็ตัดสิ้นในภพชาติกันลงทันที
จิตแสดงภูมิสว่างไสวในธรรมธาตุ มีอภิญญาเป็นเครื่องประดับจิต

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านสำเร็จธรรมเป็น “พระอรหันต์ดอกบัวบานผู้เลิศฤทธิ์”
สืบนิสัยทายาทธรรม “พระอรหันต์ผู้ทรงฤทธิ์” ขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ในปีพุทธศักราช ๒๕๑๓ อย่างไม่มีลูกศิษย์ท่านใดเสมอเหมือน
ในบรรดาสายทายาทธรรมขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ


บันทึกโดย ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท พ.ศ.๒๕๓๖


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:41 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


:b44: ตั้งสัจจะไม่รับกฐินและไม่เคยสัตตาหะในพรรษา

หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร กับ หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร
ท่านไม่เคยสัตตาหะ
(หรือสัตตาหกรณียะ คือภิกษุออกจากวัดไปค้างแรมในที่อื่น
ในระหว่างพรรษาด้วยไปทำกิจที่จำเป็น ได้ไม่เกิน ๗ วัน - dhammajak.net)

ในพรรษานับตั้งแต่วันที่ท่านทั้งสองบวชมา
เป็นสัจจะที่ท่านทั้งสองได้ตั้งไว้นับตั้งแต่วันที่บวชมา

เรื่องแบบนี้คนทั่วไปทั้งหลายจะไม่ค่อยรู้ในที่มา

หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ท่านตั้งสัจจะไม่รับกฐิน
แต่ยินดีที่จะไปร่วมงานกฐินของวัดอื่นๆ
ตามความเหมาะสมที่ท่านจะพิจารณา
วัดป่าหมู่ใหม่ นับแต่สร้างมาในปี พ.ศ.๒๕๒๙
จึงไม่มีการรับกฐินแม้แต่ซักครั้งเลย
วัดป่าหมู่ใหม่มีแต่การทอดผ้าป่าประเพณีวันออกพรรษา
และการทอดผ้าป่าในเวลาอื่นตามเหตุการณ์เท่านั้น

หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร วัดถ้ำสหายฯ แต่ก่อนท่านก็เคยรับกฐิน
ถ้าหากมีผู้ศรัทธานำมาทอดถวาย แต่พอปี พ.ศ.๒๕๔๑ เป็นต้นมา
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็ไม่รับกฐินจนเท่าปัจจุบันนี้
และจากนี้ไปท่านบอกไม่มีกฐินเราอีกแล้ว


หลวงปู่ชอบ ฐานสโม หากใครมาขอจองทอดกฐินในเวลานอกพรรษา
องค์ท่านจะบอกผู้นั้น “เฮารับทราบ แต่ยังรับเอาบ่ได้”
ท่านบอกการที่พระเราจะรับกฐินได้นั้นต้องให้ผ่านวันปวารณาเข้าพรรษาไปก่อน
ถ้าเป็นนอกพรรษาผู้ใดไปรับกฐินไว้ ผู้นั้นจะเป็นอาบัติทุกกฎ
นอกพระปาติโมกข์ทันที นับแต่วันที่ไปรับปากกฐินกับศรัทธาเขาไว้
ท่านว่าถ้าอริยวินัยไม่มีในจิตในใจของพระผู้นั้นแล้ว
การปฏิบัติไปก็เป็นได้แค่เถรกวาดลาน

เรื่องกฐินนี้หลวงปู่ชอบเคยว่าให้กับหลวงตาวัดบ้านวังเลา
ที่มานิมนต์องค์ท่านไปเป็นประธานงานกฐินที่วัดของตนเอง
หลวงปู่ชอบท่านถามที่วัดมีพระจำพรรษาอยู่กี่องค์
หลวงตาวัดบ้านวังเลาบอกมีพระจำพรรษาด้วยกันสองรูป
พอรายงานจบแค่นี้หลวงปู่ชอบท่านก็ทอดผ้าป่าฟ้าผ่าแล้งใส่หลวงตาวังเลาทันที
“จำพรรษาอยู่วัดแค่สององค์ นี่มันกะยังสิไปรับกฐินเอานำเขา
พระทุกวันนี่มันบวชมาเอากฐินผ้าป่าบ่
มันบ่ได้บวชมาปฏิบัติรักษาพระธรรมวินัยในศาสนาบ้อ”


พอหลวงปู่ชอบท่านทอดผ้าป่าฟ้าผ่าแล้งให้หลวงตาสมภารวัดวังเลา
ท่านก็สั่นวั่กๆ กลัวหลวงปู่ชอบขึ้นมาทันที หลวงตาวัดบ้านวังเลาท่านขอให้เรา
(ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) ช่วยพูดกับหลวงปู่ชอบ
เพราะเห็นว่าใกล้องค์ท่าน เราก็บอกอย่าเอาเรื่องใกล้ตายมาไว้ใกล้ผม อยู่เฉยๆ ดีกว่า
หลวงปู่ชอบนี้ถ้าท่านได้ดุแล้วจะน่ากลัวมาก ท่านจะไม่ว่าให้เพียงอย่างเดียว
ถ้าใครนั่งใกล้ในตอนนั้นจะโดนฝ่ามือของท่านไปด้วย

เรื่องถูกหลวงปู่ชอบท่านด่าว่าตีนี้เราโดนมาตั้งแต่เป็นเณรยันเป็นครูบา
หลวงปู่ชอบท่านเอาฝ่ามือฟาดหน้า กำปั้นฟาดปาก
ลูกศิษย์รุ่นสุดท้ายนี้เราจะโดนมากกว่าทุกๆ คน ท่านใส่เราบางทีจนปากแตกตาเขียว
ใจเรานี้ก็ไม่เคยแค้นเคืองให้ครูอาจารย์แม้แต่เสี้ยวธุลี
เราคิดเสมอว่า ครูบาอาจารย์ท่านสอนเราให้อดทน

เวลาถูกท่านด่าท่านตีทีไรเราจะเอา “สติ” ของตนเองมาจ่อไว้ในจิต
เพื่อล้อมกำแพงกรรมไม่ให้มันกำแหง สตินี้เป็นของแท้ในธรรมผู้มีอุปการคุณ
สตินี้เปรียบเหมือนกับพระอาทิตย์ สัมปะชัญญะนี้เปรียบได้ดั่งแสงของพระอาทิตย์
เมื่อมีอันหนึ่งเกิดมันก็จะเกิดอย่างหนึ่งตามกันมาทันที
เมื่อไม่มีสติมาบังคับประดับไว้ในจิตในใจของตนเองแล้ว
ปัญญารู้ในบาปบุญคุณโทษของผู้นั้นก็จะไม่มี


เรื่องถูกหลวงปู่ชอบท่านด่าว่าตีนี้เราจะจำทุกครั้ง
แต่ครั้งที่เราไม่ลืมนี้คือตอนพรรษาสี่ ปี พ.ศ.๒๕๓๖
พระวัดอื่นร่วมกับพวกเซียนศาสนาพากันไปทำวัตถุมงคลของท่านขึ้นมา
โดยที่ไม่มีการกราบเรียนให้หลวงปู่ชอบท่านทราบมาก่อน
พวกคนห่มเหลืองห่มลายพากันเอา “วัตถุมงคล”
มาคะยั้นคะยอให้หลวงปู่ชอบอธิษฐานจิต

ก่อนที่ท่านกำลังจะฉันข้าว ที่ศาลาโรงรถ วัดป่าโคกมน
หลวงปู่ชอบท่านกระชากแขนพระองค์นี้เข้ามาจะตบสั่งสอน
เราเห็นในพระองค์นี้มีแววตาแสดงความโกรธไม่พอใจในหลวงปู่ชอบออกมา
เราเป็นห่วงกรรมเขาจะเป็นกับพระอริยสงฆ์ซึ่งจะเป็นบาปหนักมาก
เราเข้าขวางผลักพระองค์นี้ออกไปให้พ้นวิถีมือของหลวงปู่ชอบที่ท่านกำลังจะตี

เราขอหลวงปู่ชอบครูอาจารย์อย่าทำอะไรเขา
ให้เอาทุกอย่างมาลงที่ข้าน้อยแต่ผู้เดียว ที่รักษาคนให้ครูบาอาจารย์บ่ได้
หลวงปู่ชอบท่านกำกำปั้นต่อยหน้าเรานับได้ ๒๑ ครั้ง
จนเลือดในปากของเราแตกออกมา พวกเสี้ยนศาสนาเห็นหลวงปู่ชอบท่านตีเรา
เขาก็พากันหัวเราะโดยที่ไม่มีสำนึกในบาปกรรมของตนเองเลย

พ่อถิน (นายถิน วงษา) บ้านโคกมน หลานหลวงปู่ชอบ
ที่ร่วมอุปัฏฐากองค์ท่านด้วยกันกับเรามา เห็นเหตุการณ์นี้แกก็ร้องไห้บอกหลวงปู่ชอบ
“ครูจารย์ข้าน้อยขออย่าตีครูบาอีกเลย” หลวงปู่ชอบท่านจึงหยุด

หลวงปู่ชอบถามเรา เจ็บบ่โบ้ย (ไอ้หนู)
เราบอกท่าน เจ็บกายนี่มันบ่เท่าทุกข์ใจข้าน้อยดอก
หลวงปู่ชอบท่านกอดคอเราโน้มลงมา
“ม้าศึก ช้างศึกบ่ย่าน (ไม่กลัว) ดาบธนูในสงคราม
ผู้ใดไล่บ่หนี ตีบ่ไป มีใจเอาธรรม ผู้นั่นฝึกได้แล้ว”

สิ้นคำของท่าน เรานี้น้ำตาร่วงออกทันที ดีใจก็ไม่ใช่ เสียใจก็ไม่ใช่
ทุกๆ อย่างที่ได้ร่วมเกิดกันมาในศาสนาของพระพุทธเจ้าแต่ละพระองค์
ก็มีครั้งนี้แหละที่เราน้อยใจในองค์ท่านเป็นที่สุด
ความผิดอันใดที่เราทำให้ครูบาอาจารย์ก็หาไม่เจอในใจของตนเอง
แต่เราต้องมาเจ็บกายใจแทนความโลภของคนพวกเสี้ยนศาสนา

หลวงปู่ชอบท่านไล่พระกับพวกเซียนออกไปจากวัด
“วัตถุประสงค์ลงอบายสิ ไปทางใด กะไห่พากันไปโลด”


เช้ามาเราก็ออกไปบิณฑบาตที่ในบ้านโคกมน
แม่ติ่ง ลูกสาวบุญธรรมของหลวงปู่ชอบ
อยู่สี่แยกบ้านลุงวี ทางเข้าวัดป่าโคกมน
เห็นขอบตาเราเขียวกับปากเราเจ่อ แกก็ถาม
ครูบาหน้าเป็นอีหยังคือเป็นแบบนี้
เราก็พูดหยอกแกแม่ติ่ง พระอยู่วัดป่าโคกมนตีเราเมื่อวานนี้
เราพูดเล่นแค่นี้แม่ติ่งก็จ้อนซิ่นขึ้นเป็นฟืนเป็นไฟโกรธแทนเรา
“ผุใด๋มาก๊าตีครูบา ข้าน้อยอิ๊พากันไปเมี้ยน (ไปไล่)”

เราบอกแม่ติ่ง ไปไล่โลดพระองค์นั่นที่ตีเราชื่อหลวงปู่ชอบ
ถ้าหลวงปู่ชอบบ่อยู่บ้านโคกมน เรากะบ่อยู่บ้านโคกมนกับผู้ใด
แม่ติ่งกับพ่อออกแม่ออกก็พากันหัวเราะแตกแซวๆ
กลายเป็นเรื่องตลกภายในโคกมน พ่อพักบอกปู่เพิ่นฮักครูบาเพิ่นจั่งย๊อก
เราบอกอื้อ..! ฮักแฮงแพงหลายโพดจนปากข้อย ตาข้อยเขียวไปเบิ่ด

แม่ติ่งเอายาหม่องมาถวายให้
เราบอกแม่ติ่งของพวกนี้จะเอามาถวายทำไม ข้อยล่ะเป็นซื่อๆ บ่มีอีหยัง
เกิดมาเป็นคนกะบ่เคยยอมให้ผู้ใดมาตีฟรีๆ โดยไม่มีค่าบวก
มีหลวงปู่ชอบคนเดียวนี่แหละที่ตีเราได้แบบฟรีๆ โดยบ่มีค่าเคืองใจเกิดขึ้น


บันทึกโดย ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:42 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


onion


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:44 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ
หลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=38764


รูปภาพ
หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=21027


รูปภาพ
หลวงปู่เคน เขมาสโย วัดป่าหนองหว้า จ.สกลนคร


:b44: จากประวัติหลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร วัดป่าหมู่ใหม่

หากใครเคยไปกราบ หลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท
คงอาจทราบว่าหลวงปู่เจี๊ยะท่านมักจะแนะนำลูกศิษย์
ให้ไปกราบ หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร วัดถ้ำสหายฯ
โดยให้เหตุผลที่ควรไปกราบ
นอกเหนือจากคุณธรรมขั้นสูงของหลวงปู่จันทร์เรียนว่า

“ท่านมีฤทธิ์มาก ไม่น้อยไปกว่าหลวงปู่ฝั้นเลย”

“พระทั่วประเทศ เราคบจันทร์เรียนองค์เดียว”

“พระยอดธงของเรา จันทร์เรียนเสก ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดแล้ว”


พระเครื่องแทบทุกรุ่นของหลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท
ท่านต้องสั่งศิษย์ให้นำไปถวายหลวงปู่จันทร์เรียนอธิษฐานก่อนแจก

มีเรื่องเล่าในหมู่ศิษย์ว่า มีครั้งหนึ่ง หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร
ไปเยี่ยมหลวงปู่จันทร์เรียนที่วัดถ้ำสหายฯ
แต่การไปไหนทุกครั้งของหลวงพ่อประสิทธิ์จะไม่มีกำหนดการ
ทุกอย่างเป็นไปตามความประสงค์เฉพาะหน้าของท่าน
ดังนั้น การไปวัดถ้ำสหายจึงไม่มีใครทราบ วันนั้นฝนตกพรำๆ พอถึงวัด
ปรากฏหลวงปู่จันทร์เรียนท่านกางร่มรอรับหลวงพ่อประสิทธิ์อยู่

ถ้าเป็นเรื่องครูบาอาจารย์ที่หลวงปู่จันทร์เรียนเคารพ
ท่านจะทำถวายเองทุกอย่าง อย่างเช่น หลวงปู่เคน เขมาสโย
แห่งวัดป่าหนองหว้า ต.ทรายมูล อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร
อาพาธไม่ยอมไปโรงพยาบาล หลวงปู่จันทร์เรียนทราบ
ท่านก็รีบไปรับหลวงปู่เคนไปโรงพยาบาล หลวงปู่เคนท่านเดินไม่ไหว
หลวงปู่จันทร์เรียนก็อุ้มหลวงปู่เคนด้วยตัวท่านเอง
(ปัจจุบันหลวงปู่เคนได้ละสังขารแล้ว เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๗)


รูปภาพ

รูปภาพ

:b44: หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร กับ หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร

ครั้งหนึ่งเมื่อ หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านทราบว่า
“หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร” สุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง
ท่านจึงนิมนต์หลวงพ่อประสิทธิ์ขึ้นชั่งน้ำหนัก

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านถามหลวงพ่อประสิทธิ์ว่า
“ไหนดูซิ ตอนนี้อาจารย์น้ำหนักเท่าไหร่”

หลวงพ่อประสิทธิ์ท่านตอบว่า
“น้ำหนักผมตอนนี้ต่อยมวยรุ่นเดียวกันกับเขาทรายได้”

สิ้นคำพูดของหลวงพ่อ ลูกศิษย์ที่นั่งฟังก็พากันหัวเราะออกมา

หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ได้เคยไปเยี่ยมหลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร
ที่วัดถ้ำสหายจันทร์นิมิต จ.อุดรธานี เนื่องจากครูบาอาจารย์ทั้งสององค์นี้
ท่านเป็นชาวบ้านหนองบัวบานด้วยกัน เคยปฏิบัติร่วมกันมา
ตั้งแต่สมัยที่อยู่กับหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ วัดป่านิโคธาราม จ.อุดรธานี
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านให้ความเคารพหลวงพ่อประสิทธิ์เป็นอย่างมาก
ทุกครั้งที่พบกัน ท่านจะแสดงความเคารพด้วยความอ่อนน้อมเสมอ


หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร วัดป่าหมู่ใหม่
ท่านเคยสรรเสริญหลวงปู่จันทร์เรียนให้ลูกศิษย์ลูกหาฟังว่า

“อาจารย์จันทร์เรียนท่านเป็นคนฉลาดหลักแหลม
ท่านเป็นชายอาชาไนยที่เข้มแข็ง
อาจารย์จันทร์เรียนท่านเป็นคนใจร้อนใจเร็วเหมือนกับหลวงปู่ชอบ
ท่านจึงเที่ยววิเวกกับหลวงปู่ชอบไปได้ทุกที่
ถ้าท่านเป็นคนไม่อดทนแล้วจะอยู่กับหลวงปู่ชอบไม่ได้เด็ดขาด
อาจารย์จันทร์เรียนท่านเป็นพระใจเด็ด
หลวงปู่ชอบท่านจึงเจียรนัยเพชรเม็ดนี้ไว้ในพระศาสนา
หลวงปู่ชอบท่านวางอาจารย์จันทร์เรียนไว้
ให้เป็นทายาทผู้สืบศาสนาอีกองค์หนึ่งของท่าน
ลูกศิษย์หลวงปู่ชอบก็มีท่านเรียนนี้แหละ
ที่ถอดพิมพ์ธรรมะฤทธิ์จากหลวงปู่ชอบได้มากที่สุด
จริตภายในคือกันคักแท้กับหลวงปู่ชอบ”


ในบรรดาลูกศิษย์รุ่น “ทายาทธรรม” ขององค์ท่านหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ
และองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
ที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งสององค์ท่านร่วมฝึกฝนอบรมมาด้วยกัน

หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านเป็นลูกศิษย์รุ่นทายาทธรรม
ที่โดดเด่นมากในทางด้านเลิศ “ฤทธิ์”

หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ท่านเป็นลูกศิษย์รุ่นทายาทธรรม
ที่โดดเด่นมากในทางด้านเลิศ “ปัญญา”


ซึ่งเป็นที่รู้จักและยอมรับกันในบรรดาลูกศิษย์
สายขององค์ท่านหลวงปู่อ่อน และองค์ท่านหลวงปู่ชอบ


บันทึกโดย ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:46 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร วัดถ้ำสหายจันทร์นิมิต จ.อุดรธานี

รูปภาพ
หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ วัดป่าเวฬุวนาราม จ.เลย


:b44: ประสบการณ์เที่ยววิเวกของหลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร
ร่วมกับ “หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ” แห่งวัดป่าเวฬุวนาราม


(๑) ตอน...พญานาคบ้านนาเบี้ยสำแดงเดช

หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ ท่านเล่าเรื่องประสบการณ์ครั้งแรก
ที่ท่านได้เห็นพญานาคสำแดงเดชให้ฟังว่า
หลังจากออกพรรษาที่ ๓ ของท่าน ปลายปีพุทธศักราช ๒๕๑๑
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร พาท่านฝึกหัดออกเที่ยววิเวก
ตามคำสั่งขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
หลวงปู่จันทร์เรียนพาท่านมาเที่ยววิเวก
ทางเขตอำเภอภูเรือและเขตอำเภอด่านซ้าย
ออกจากภูเรือหลวงปู่จันทร์เรียนพาท่านมาพักภาวนา
อยู่ที่บ้านนาเบี้ย ตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย


มีอยู่วันหนึ่งหลวงปู่จันทร์เรียนชวนหลวงพ่อสมศรี
และเณรที่เป็นหลานหลวงปู่ผาง ปริปุณฺโณ
ไปเก็บมะขามป้อมที่ป่าบนภูเขา พวกท่านไปพบถ้ำในป่า
จึงพากันเข้าไปสำรวจถ้ำโดยให้เณรรออยู่นอกถ้ำ
ภายในถ้ำแห่งนี้มีธารน้ำไหลและมีแอ่งน้ำขนาดใหญ่
น้ำลึกเท่ากับหน้าอกของหลวงพ่อสมศรี
ขณะเดินลุยน้ำภายในถ้ำ หลวงพ่อสมศรีท่านทำไฟแช็กตกลงไปในน้ำ
ท่านจึงคลำหาไฟแช็กของตนเองอยู่ในแอ่งน้ำ

ขณะท่านกำลังคลำหาไฟแช็กอยู่นั้น
ท่านรู้สึกว่ามีตัวอะไรลื่นๆ ขนาดลำตัวประมาณเท่ากระติกน้ำแข็ง
ทรงกลมขนาดใหญ่ เลื้อยผ่านขาของท่านไป
ท่านมีความรู้สึกเกรงในอำนาจของสัตว์ลึกลับตัวนี้
พอท่านควานหาไฟแช็กเจอแล้วท่านก็รีบออกจากถ้ำ
ตามไปสมทบกับหลวงปู่จันทร์เรียนที่ออกจากถ้ำมาก่อนหน้าของท่าน


หลวงพ่อสมศรีท่านบอกหลวงปู่จันทร์เรียนว่า
เมื่อสักครู่ตอนผมอยู่ในถ้ำ
ไม่รู้ว่าตัวอะไรใหญ่ๆ ลื่นๆ มันเลื้อยผ่านขาของผม


หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอกเป็นพญานาคที่อาศัยอยู่ในถ้ำ
เขามาสัมผัสท่านศรีเพื่อที่จะบอกให้ท่านรู้ว่าเขาเป็นเจ้าของที่นี่
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเห็นพญานาคตนนี้ตั้งแต่ตอนท่านเข้าไปในถ้ำ
พญานาคมาแสดงตนให้ท่านเห็นว่าเขาเป็นเจ้าของถ้ำ


จากนั้นมาอีกสามวันเกิดฝนตกลงมาอย่างหนัก
ชาวบ้านนาเบี้ยจึงพากันไปทำฝายกั้นน้ำเพื่อกักเก็บน้ำเอาไว้ใช้
หลังจากชาวบ้านนาเบี้ยสร้างฝายผ่านไปได้สองวัน
ปรากฏมีเสียงดังสะเทือนเลื่อนลั่นอยู่บนภูเขา
เสียงดังลั่นสั่นสะเทือนนี้คล้ายกับเสียงรถไถกำลังดันภูเขาลงมา
ชาวบ้านจึงเกิดอาการตื่นกลัวพากันวิ่งหลบหนี
เพราะกลัวว่าหินหรือดินจากภูเขาจะไหลถล่มลงมา

เสียงดังลั่นคล้ายกับเสียงรถไถดังผ่านมาทางวัด
ที่หลวงปู่จันทร์เรียนกับหลวงพ่อสมศรีท่านพักอยู่
เสียงดังที่ว่านี้ผ่านไปทางไหน
ปรากฏว่าดินตามสายทางจะยุบตัวลงตามไปด้วย
ท่านว่าดินจะยุบตัวลงเป็นร่องลึกขนาดครึ่งแข้งของท่าน
กว้างประมาณเท่ากับรอยรถไถ


หลังจากแผ่นดินยุบตัวลงแล้ว
ปรากฏมีน้ำไหลตามร่องดินลงมาจากภูเขา
พระเณรในวัดเห็นท่าไม่ดีจึงพากันรีบขึ้นกุฏิของตน


หลวงพ่อสมศรีท่านไม่เคยเห็นปรากฏการณ์แบบนี้มาก่อน
ท่านจึงเดินดูน้ำที่ไหลลงมาจากภูเขา
ท่านเดินมาเห็นหลวงปู่จันทร์เรียนกำลังเดินจงกรมอยู่
หลวงปู่จันทร์เรียนว่าให้ท่าน
มาดูอะไรกับของแบบนี้ ให้กลับไปกุฏิโน่น
อย่ามาสนใจกับของพวกนี้มากนัก ท่านจึงเดินกลับกุฏิ

วันต่อมาหลวงปู่จันทร์เรียนเล่าให้หลวงพ่อสมศรีฟังว่า
พญานาคที่เขาอาศัยอยู่บนถ้ำ ไม่พอใจที่ชาวบ้านไปทำฝาย
ปิดกั้นเส้นทางสัญจรที่เขาเคยอาศัยผ่านไปมา
พญานาคตนนี้จึงสำแดงเดชดันดินมาจากข้างล่าง
เพื่อจะพังฝายน้ำของชาวบ้าน

ระหว่างทางที่พญานาคตนนี้ผ่านมาเขาจะพ่นพิษไปด้วย
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจึงห้ามไม่ให้หลวงพ่อสมศรี
เดินตามพญานาคขณะที่เขากำลังสำแดงเดชด้วยโทสะ
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเป็นห่วงเกรงว่าหลวงพ่อสมศรี
ท่านจะได้รับอันตรายจากฤทธิ์เดชของพญานาคตนนี้ได้


เป็นครั้งแรกที่หลวงพ่อสมศรีท่านได้เห็นฤทธิ์เดชของพญานาคด้วยตาเนื้อ
อีกครั้งหนึ่งพญานาคที่วัดป่าม่วงไข่แสดงฤทธิ์หยอกล้อท่าน
ตอนท่านพักปฏิบัติอุปัฏฐากองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
อยู่ที่วัดป่าม่วงไข่ บ้านม่วงไข่ ตำบลสานตม อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 14 ส.ค. 2015, 11:48 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-2
Moderators-2
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 10:51
โพสต์: 2220


 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ
หลวงปู่ซามา อาจุตฺโต อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=19957



(๒) ตอน...ยักษ์ใหญ่บ้านไร่ม่วง

เกริ่นนำ..ประวัติการเที่ยวธุดงค์และการปฏิบัติธรรมของหลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ
ในเรื่องนี้ ผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) ตั้งใจจะเขียนบันทึก
เก็บไว้ในเรื่องราวที่ตนเองที่ได้อยู่ปฏิบัติกับครูบาอาจารย์มาเท่านั้น
เป็นเรื่องสุดบรรยายภายนอกของหลวงพ่อสมศรีที่คนทั้งหลายไม่เคยรู้มาก่อน

เรื่องนี้ตนเองขออนุญาตท่านลงเมื่อวันที่ ๒๙ มิถุนายน ๒๕๕๗
ที่งานทำบุญโรงเรียนมูลมังหลวงปู่ชอบ วัดท่าแขก ตำบลเชียงคาน
อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย ท่านบอกให้เอาพอสมควร


หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ ท่านเล่าให้ฟัง
เมื่อต้นปีพุทธศักราช ๒๕๑๒ พรรษาที่ ๓ ของท่าน
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ศิษย์ผู้พี่ พาท่านออกฝึกเที่ยววิเวก
ตามคำสั่งขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
ที่มอบหมายให้หลวงปู่จันทร์เรียนรับหน้าที่เป็นพระพี่เลี้ยง
ฝึกฝนทางด้านจิตภาวนาให้กับท่าน
นี่เป็นครั้งแรกที่หลวงพ่อสมศรีท่านได้ออกเที่ยววิเวกอย่างจริงจัง
โดยมีหลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร เป็นพระพี่เลี้ยง
คอยกำกับดูแลท่านทั้งภายนอกภายใน


ท่านบอก หลวงปู่จันทร์เรียนพาท่านเดินทางออกจาก
บ้านโคกมนมาบ้านผาน้อย และบ้านแหล่งควาย อำเภอเมืองเลย
แบบจรวดทางเรียบ โดยไม่มีการหยุดพักระหว่างทางเลย
หลวงพ่อสมศรีท่านรู้สึกเหนื่อย แต่ท่านก็ไม่กล้าเอ่ยปาก
ขอให้หลวงปู่จันทร์เรียนพาหยุดพัก
ท่านได้แต่คิดในใจว่าเมื่อไหร่ครูบาจันทร์เรียนจะพาหยุดพักซักที
เราเหนื่อยจนเดินขาเป๋ตบตั๊กแตนแล้ว
(สำนวนภาษาอีสาน ขาตบตั๊กแตน ความหมายก็คือ ขาล้าอ่อนแรง)


ความคิดจิตบ่นในใจของหลวงพ่อสมศรีไปกระทบกับ
ความรู้ภายในของหลวงปู่จันทร์เรียน ท่านจึงดุให้ว่า
“ท่านศรีดีนะที่มากับเฮา ถ้าท่านออกเที่ยววิเวกกับพ่อแม่ครูจารย์แล้ว
พ่อแม่ครูจารย์เพิ่นไปปานฟากจรวดบ่ได้หยุดบ่ได้เซา
เฮานี่ไปกับเพิ่นแต่ละครั้งจนเยาตาย (เรานี้ไปกับท่านแต่ละครั้งแทบตาย)
มันดีปานใด๋แล้วที่ท่านได้มากับเฮา ซ่ำนี่กะจ่มปู๊ดๆ (แค่นี้ก็บ่นพึมพำ)


หลวงพ่อสมศรีท่านเล่าไปขำไปในเรื่องที่
หลวงปู่จันทร์เรียนดักจิตรู้ใจในความคิดของท่าน
ท่านมารู้จากองค์ท่านหลวงปู่ชอบเปิดเผยให้ท่านฟังในภายหลังว่า
หลวงปู่จันทร์เรียน ศิษย์ผู้พี่ของท่านนั้น มี “ปรจิตวิชา”
รู้จิตรู้ใจมนุษย์และอมนุษย์ตั้งแต่ท่านพรรษาที่สี่
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงไม่แปลกใจเลยที่องค์ท่านหลวงปู่ชอบ
มอบดาบอาญาสิทธิ์ให้หลวงปู่จันทร์เรียนปกครองดูแล
พระเณรแทนองค์ท่านตั้งแต่หลวงปู่จันทร์เรียน
ท่านเป็นพระอนุเถระ พรรษายังไม่พ้นฟ้าห้าฝน


ในบรรดาลูกศิษย์รุ่น “ทายาทธรรม” ขององค์ท่านหลวงปู่อ่อน ญาณสิริ
และองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
ที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ทั้งสององค์ท่านร่วมฝึกฝนอบรมมาด้วยกัน

หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านเป็นลูกศิษย์รุ่นทายาทธรรม
ที่โดดเด่นมากในทางด้านเลิศ “ฤทธิ์”

หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ท่านเป็นลูกศิษย์รุ่นทายาทธรรม
ที่โดดเด่นมากในทางด้านเลิศ “ปัญญา”


ซึ่งเป็นที่รู้จักและยอมรับกันในบรรดาลูกศิษย์
สายขององค์ท่านหลวงปู่อ่อน และองค์ท่านหลวงปู่ชอบ


หลวงปู่จันทร์เรียนพาหลวงพ่อสมศรีมาแวะพักภาวนา
กับหลวงปู่ซามา อาจุตฺโต ที่วัดป่าอัมพวัน บ้านไร่ม่วง
ตำบลน้ำหมาน อำเภอเมือง จังหวัดเลย
อยู่หลายวัน
ระหว่างหลวงพ่อสมศรีท่านพักภาวนาอยู่ที่บ้านไร่ม่วง
ท่านบอกตอนนั้นจิตท่านยังกะเตาะกะแตะเหมือนกับเด็กกำลังหัดตั้งไข่
บางวันจิตก็เจริญธรรม บางวันจิตก็ซึมกะทือตันตื้อเป็นกรรมฐานหัวตอ


ท่านบอกอยู่ที่วัดป่าอัมพวัน บ้านไร่ม่วง ท่านก็ทำความเพียรของท่านทุกวัน
แต่ความเพียรของท่านไม่ถึงขั้นห่ำหั่นแบบเอาเป็นเอาตายกับกิเลส
เหมือนตอนที่ท่านขึ้นศาลฎีกาว่าความตัดสินสิ้นธรรม
กันกับจอมจักรพรรดิราชามหากิเลส ที่วัดป่าสวนกล้วย บ้านสวนกล้วย
ตำบลกกทอง อำเภอเมือง จังหวัดเลย เมื่อต้นปีพุทธศักราช ๒๕๓๑


ระหว่างที่หลวงพ่อสมศรีท่านพักภาวนาอยู่ที่วัดป่าอัมพวัน บ้านไร่ม่วงนั้น
ท่านบอกมีวันหนึ่งท่านเดินจงกรมอยู่ในป่าตั้งแต่ฉันข้าวเสร็จ
จนถึงเวลาตะวันคล้อยบ่าย ท่านรู้สึกเหนื่อยหิวกระหาย
เพราะตอนนั้นท่านอดอาหารทำความเพียร
ท่านเดินออกจากป่าทางจงกรมมาฉันน้ำ ที่ศาลาวัดป่าอัมพวัน
เพื่อคลายเหนื่อยเมื่อยกระหาย หลังฉันน้ำแล้วท่านทิ้งตัวลงนอน
ที่ตะแคร่หน้าศาลาวัดป่าอัมพวันเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้า

ท่านนอนกำหนดจิตอยู่ระยะหนึ่ง
จิตของท่านก็ดำดิ่งลงสู่ชั้นความสว่างไสว
ของฐานแน่นสมถะราวหนึ่งชั่วโมง
จากนั้นจิตท่านก็ถอนออกมาดูภายนอก

ภายนอกท่านเห็นบุรุษรูปร่างใหญ่ผิวดำสูงราวสามเมตร
ยืนทะมึนทึนทำหน้าตาดุดันใส่ท่าน ด้วยกิริยาท่าทางที่ไม่เป็นมิตร
เมื่อแรกจิตที่หลวงพ่อสมศรีท่านเห็นบุรุษรูปร่างใหญ่ผู้นี้
ท่านก็รู้ว่าเขาเป็น “ยักษ์” ใจท่านจึงเกิดอาการเกรงกลัว
ในอำนาจบาตใหญ่ที่เขากำลังแสดงใส่ท่าน


ยักษ์ตนนี้มีจิตมุ่งร้ายพยายามจะเข้ามาทำร้ายท่าน โดยจะจับท่านทุ่มลงกับพื้น
ท่านกำหนดหนียักษ์ตนนี้โดยเอาร่างจิตของตนเองขึ้นไปอยู่บนต้นมะม่วง
หน้าศาลาวัดป่าอัมพวัน ยักษ์ตนนี้ลอยตัวตามท่านขึ้นมาเพื่อจะจับตัวของท่าน
หลวงพ่อสมศรีท่านบอกตอนนั้นตนเองจนมุมไม่มีที่ไปแล้ว
จึงกำหนดจิตระลึกถึงพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ ฐานสโม

ท่านได้ยินเสียงผู้ชายคล้ายกับเสียงของ
องค์ท่านหลวงปู่ชอบ พูดขึ้นมาว่า
“ท่านศรี ให้ท่านท่องพระคาถาบทนี้ขึ้นมา
ยักษ์มันจะกลัวแล้วหนีไปเอง”


หลังจากนั้นมีเสียงพูดคล้ายกับเสียงขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ
กล่าวพระคาถาธรรมบทนี้ขึ้นมา…

ท่านบอก ความยาวของพระคาถานี้มีความยาวพอๆ กับบทสวดมนต์อิติปิโสฯ
พอท่านท่องพระคาถาธรรมนี้ขึ้นมา ปรากฏมีเสียงลั่นเปรี้ยง
เหมือนกับเสียงฟ้าผ่าเกิดขึ้นมา จนจิตท่านเกิดกระทบรับทราบ

ปรากฏยักษ์ตนนี้เมื่อได้ยินเสียงอัสนีธรรมลั่นเปรี้ยงขึ้นมา
ยักษ์ตนนี้รีบลนลานหนีออกจากท่านไปทางภูผาหมาน
(ทางเขื่อนน้ำหมาน ในปัจจุบัน) ท่านบอกการเคลื่อนตัวหนีของยักษ์ตนนี้
เร็วกว่าลมพายุ แค่อึดใจเดียวยักษ์ตนนี้หนีไปไกลถึงภูผาหมาน
ยักษ์ก็ไปเร็ว จิตท่านก็กำหนดไล่ตามทันกันเร็ว


ครั้งนี้หลวงพ่อสมศรีท่านได้เห็น
ปรากฏการณ์ธรรมภายนอกภายในของตนเองหลายอย่าง

ปรากฏการณ์ธรรมภายนอก ท่านบอกตนเองได้เห็นภูมิยักษ์เป็นครั้งแรก

ปรากฏการณ์ธรรมภายใน ตนเองได้เห็นวาสนาในธรรมของตนเอง
เห็นเมตตา “ธรรมวิมุติ” ของพระศาสนาที่เหนือ “สมมุติ” ที่โลกยากจะหยั่งรู้ได้

ท่านได้เห็น “คุณวิเศษ” ที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ
แสดงให้ท่านเห็นอย่างเหนือโลกเหนือสงสาร

จากนั้นมาหลวงพ่อสมศรีท่านจึงปักใจเชื่อใน “ธรรม”
ที่เหนือโลกเหนือสงสารของพระพุทธศาสนาที่เป็นธรรม
ปัจจัตตัง วิญญู หีติ วิญญูชนพึงรู้ได้ด้วยการปฏิบัติของตนเอง
ที่เกิดจากการปฏิบัติของท่านอย่างสนิทใจ


หลังจากหลวงพ่อสมศรีท่านพักภาวนาอยู่ที่วัดป่าอัมพวันอยู่หลายวัน
หลวงปู่จันทร์เรียนได้พาท่านและสามเณรแอ๊ว บ้านหนองบัวบาน
กราบลาองค์ท่านหลวงปู่ซามา อาจุตฺโต
พาท่านเดินทางมาเที่ยววิเวกที่เขตอำเภอภูเรือและเขตอำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
จนสิ้นเดือนหกพฤษภา หลวงปู่จันทร์เรียนจึงพาท่านและสามเณรแอ๊ว
กลับมาหาองค์ท่านหลวงปู่ชอบที่วัดป่าสัมมานุสรณ์

เมื่อท่านเข้าไปทำข้อวัตรอุปัฏฐากพ่อแม่ครูบาอาจารย์องค์ท่านหลวงปู่ชอบ
หลวงปู่ชอบถามท่านว่า
“ไปเที่ยววิเวกกับท่านเรียนทางนอกทางในตนเองเป็นยังไงบ้างล่ะ”

หลวงพ่อสมศรีท่านบอก ภายในของข้าน้อยเป็นแบบนี้ๆ
องค์ท่านหลวงปู่ชอบก็ชี้แนะแนวทางเพิ่มเติมให้ในขั้นธรรมที่ท่านยังไม่ผ่าน
ทางภายนอกท่านบอกองค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่วัดป่าอัมพวัน บ้านไร่ม่วง
และเรื่อง “ผีพระที่ภูหมาจอก” บ้านโคกงาม อำเภอด่านซ้าย


องค์ท่านหลวงปู่ชอบบอกหลวงพ่อสมศรีว่า
“เรื่องคาถาอาคมนิยมโลกนั้นเกิดจากบุญบารมีของท่านเอง
คาถาอาคมใดที่เกิดจากฝันหรือนิมิตที่เห็นนั้น
เป็นคาถาอาคมจำเพาะที่เกิดจากบุญบารมีของบุคคลนั้น
สิ่งเหล่านี้จะไม่เกิดเป็นสาธารณะ
สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้จากบุญบารมีเฉพาะบุคคลเท่านั้น
ให้ท่านจดจำคาถาธรรมนี้เอาไปใช้เป็นคาถาธรรมประจำตัว
คาถาธรรมนี้จะเป็นฤทธิ์ธรรมประจำตัวของท่าน”


หลวงพ่อสมศรีท่านจึงถือเอาคาถาธรรม
ที่เกิดกับท่านในนิมิตมาเป็นคาถาธรรมประจำตัวของท่าน
เพื่อสงเคราะห์โลกนับแต่ที่องค์ท่านหลวงปู่ชอบบอกท่านเอาไว้


(เคยถามหลวงพ่อสมศรี พระพี่ชาย ถึงคาถาบทนี้
เบื้องต้นหลวงพ่อสมศรีท่านไม่บอก ผ่านไปหลายปี
ตนเองใช้เทคนิคพิเศษของครูบากล้วยถามหลวงพ่อสมศรี
ท่านจึงบอกออกมาให้ทราบ
ท่านกล่าวเพียงครั้งเดียวตนเองจำได้ด้วยอักขระฐานกรณ์ทันที)


องค์ท่านหลวงปู่ชอบบอกหลวงพ่อสมศรีว่า...
“เรื่องพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้าที่บูรพาจารย์ในอดีต
ท่านเรียบเรียงเอาไว้แปดหมื่นสี่พันพระธรรมขันธ์นั้น
หากเทียบแล้วเป็นเพียงแค่เม็ดทรายในอุ้งมือของท่านเท่านั้น
พระธรรมทั้งหลายที่แท้จริงนั้นเปรียบได้ดั่งเม็ดทราย
ในมหาสมุทรทะเลหลวง จนยากเกินกว่าจะประมาณคาดการณ์ได้
ความรู้ที่ท่านรู้มานั้นเทียบเท่าแค่ทรายเพียงเม็ดเดียวในมหาสมุทร
ถ้าท่านอยากจะรู้มากไปกว่านี้ ท่านต้องข้ามมหาสมุทรโอฆะ
ทะเลหลวงห้วงสงสารนี้ไปก่อน
ถึงตอนนั้นท่านจะได้รู้ถึงที่สิ้นสุดของพุทธธรรมพระพุทธเจ้า”


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 15 มิ.ย. 2019, 17:53 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
ผู้จัดการ
ผู้จัดการ
ลงทะเบียนเมื่อ: 27 มี.ค. 2006, 17:34
โพสต์: 7106

อายุ: 0

 ข้อมูลส่วนตัว www


รูปภาพ
หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ อ่านประวัติและปฏิปทา
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=48908



(๓) ตอน...ผีกะเหรี่ยงบ้านแม่แสะ

ปีพุทธศักราช ๒๕๑๘ พรรษาที่ ๑๐
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านชวน “หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ”
ขึ้นไปเที่ยววิเวกเพื่อหาสถานที่พักภาวนาจำพรรษา
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเลือกที่จะจำพรรษาอยู่ที่
สำนักสงฆ์โป่งเดือด ตำบลป่าแป๋ อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
หลวงพ่อสมศรีท่านแยกออกไปจำพรรษาที่บ้านแม่แสะ
หมู่บ้านชาวกะเหรี่ยง ซึ่งห่างจากสำนักสงฆ์โป่งเดือด
ลึกเข้าไปอีกประมาณ ๕ กิโลเมตร


ระหว่างในพรรษาหลวงพ่อสมศรีท่านเดินลัดป่าเพื่อมาเยี่ยมเยียน
สนทนาธรรมกับหลวงปู่จันทร์เรียน ที่สำนักสงฆ์โป่งเดือด
หลังจากท่านเยี่ยมเยียนสนทนาธรรมกันเสร็จแล้ว
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงเดินลัดป่ากลับมายังที่จำพรรษา
บ้านแม่แสะ ระหว่างที่หลวงพ่อสมศรีท่านเดินทางลัดป่า
ท่านเกิดเดินหลงทางเนื่องจากมีฝนตกลงมา
ทำให้สภาพอากาศมืดครึ้ม มองไม่รู้ทิศรู้ทาง...


ขณะที่ท่านเดินหลงป่าอยู่นั้น
ท่านเดินผ่านไปเห็นหอผีศาลของชาวกะเหรี่ยง
ท่านเกิดนึกสนุกขึ้นมาอยากจะหยอกลมหยอกแล้ง
กับศาลผีของชาวกะเหรี่ยง ท่านจึงเดินเข้าไป
พูดกับศาลผีของชาวกะเหรี่ยงว่า

“อุ้ยๆ เฮาเดินหลงตาง ไปส่งตางเห้อเฮาตวยเน้อ”

พอพูดจบท่านก็เอาไม้เท้าเคาะหลังคาหอผี


จากนั้นท่านก็เดินลัดเลาะป่าไปเรื่อยๆ
ราวทุ่มกว่าท่านก็เดินพ้นป่ากลับมาถึงสถานที่จำพรรษาบ้านแม่แสะ

ตกดึกในคืนวันนั้นขณะที่หลวงพ่อสมศรีท่านนั่งภาวนาอยู่
ปรากฏมีจิตวิญญาณของผู้หญิงวัยกลางคน
เข้ามาแสดงตนให้ท่านเห็นในนิมิต
จิตวิญญาณของผู้หญิงนางนี้เป็นผีชาวกะเหรี่ยง
มายืนอยู่ทางด้านหน้าที่พักของท่านโดยไม่พูดจาใดๆ
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงกำหนดจิตถามผีผู้หญิงกะเหรี่ยงนางนี้ว่า


“มาทำอะไร มาถึงแล้วทำไมไม่ไหว้พระ”

ผีกะเหรี่ยงนางนี้ก็ยืนเฉยจ้องมองท่าน
ด้วยท่าทีที่ไม่พอใจในตัวของท่าน
แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาทำอะไรให้กับท่าน
ได้แต่ยืนจ้องหน้าท่านด้วยสายตาที่ดุดันของนาง

หลวงพ่อสมศรีท่านจึงบอกผีหญิงกะเหรี่ยงนางนี้

“ถ้าเจ้ารู้จักไหว้พระ เราจะแผ่เมตตาให้”

ผีกะเหรี่ยงนางนี้ก็ยืนเมินเฉยอยู่อย่างนั้น
แสดงกิริยาไม่ต้องการในเมตตาธรรม
ที่ท่านจะสงเคราะห์ให้เธอได้รับความผาสุก
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงพิจารณาในเจตนาของผีกะเหรี่ยงนางนี้
ท่านทราบในเจตนาของผีนางนี้
ต้องการมารบกวนจิตของท่านขณะกำลังภาวนาเท่านั้น
ท่านจึงดุผีกะเหรี่ยงนางนี้ว่า

“ถ้ามาวัดแล้วไม่รู้จักไหว้พระสงฆ์องค์เจ้าก็อย่ามา
จะไปไหนก็ไปอย่ามารบกวน เราจะภาวนา”


สิ้นคำดุของท่านผีกะเหรี่ยงนางนี้ก็ร้องไห้
วิ่งหนีออกไปจากที่พักสงฆ์บ้านแม่แสะ

หลวงพ่อสมศรีท่านกำหนดตามไปดูว่าผีนางนี้หนีไปที่ไหน
ผีกะเหรี่ยงนางนี้หนีกลับไปอยู่ที่หอผีของชาวกะเหรี่ยง
ที่ท่านเดินผ่านเมื่อตอนเย็น ท่านกำหนดจิตแผ่เมตตาให้เขาก็ไม่รับเอา
เพราะจิตของผีนางนี้มืดบอดไม่มีสรณะรองรับเอาผลบุญ
ตั้งแต่คืนวันนั้นเป็นต้นมาผีกะเหรี่ยงนางนี้ก็ไม่เคยมาหาท่านอีกเลย


บันทึกโดย ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท
ในระหว่างจำพรรษาที่วัดป่าเวฬุวนาราม
หรือวัดป่าผาน้อย อ.วังสะพุง จ.เลย พ.ศ.๒๕๔๖

.....................................................
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 15 มิ.ย. 2019, 17:53 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
ผู้จัดการ
ผู้จัดการ
ลงทะเบียนเมื่อ: 27 มี.ค. 2006, 17:34
โพสต์: 7106

อายุ: 0

 ข้อมูลส่วนตัว www


รูปภาพ
หลวงปู่ขาน ฐานวโร วัดป่าบ้านเหล่า จ.เชียงราย

รูปภาพ
หลวงพ่อคำแปลง ปุณณชิ วัดป่าพรไพรวัลย์ จ.หนองบัวลำภู


(๔) ตอน...ครั้งไปภาวนาที่ “ผาคอก”

หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ ท่านเล่าเรื่อง
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร พาท่านไปพักภาวนาอยู่ที่
ถ้ำผาคอก ตำบลผางาม อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
เมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๒๐ ครั้งนั้นมีสามเณรเฉลา ศรีบุรินทร์

(พระอาจารย์เฉลา โกสโล วัดป่าสานตม
ตำบลสานตม อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย)

ติดตามไปเที่ยววิเวกด้วย

ท่านบอกตอนไปพักที่ผาคอกนั้นเป็นหน้าแล้ง
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านจะพักอยู่บนยอดเขา
หลวงพ่อสมศรีท่านจะพักอยู่กลางเขา ส่วนสามเณรเฉลา
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านให้เข้าไปพักอยู่ในถ้ำผาคอก

ท่านบอกผาคอกลักษณะภูเขาคล้ายกับคุกคุมขังนักโทษ
ชาวบ้านท้องถิ่นจึงเรียกภูเขาลูกนี้ว่า “ผาคอก”

คำว่า คอก ภาษาภาคเหนือแปลว่า คุก

ท่านว่าที่บนเขาผาคอกจะมีหมีควายใหญ่ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ที่นั่น
คืนแรกที่พวกท่านไปพักหมีควายตัวนี้มันออกมาหากิน
มันเห็นกลดหลวงปู่จันทร์เรียนแขวนอยู่ หมีควายตัวนี้มันคงสงสัยว่าเป็นอะไร
หมีควายมันจึงเดินเข้ามาหาท่านพระอาจารย์จันทร์เรียน
พระอาจารย์จันทร์เรียนท่านนั่งอยู่ในกลด มองดูหมีควายเดินเข้ามาหา
หมีควายตัวนี้เอาจมูกของมันมาดมมุ้งกลดของท่านหลวงปู่จันทร์เรียน
พอมันได้กลิ่นคนมันยิ่งดมไปใหญ่

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านนึกขำในกิริยาขี้สงสัยของหมีควายตัวนี้
ท่านเกิดนึกสนุกขึ้นมาอยากจะหยอกล้อ
ท่านหลวงปู่จันทร์เรียนจึงร้องขึ้น...
เฮ้ย มึงมาเฮ็ดอีหยังอยู่นี่ (มึงมาทำอะไรอยู่นี่)
ว่าไม่ว่าเปล่า หลวงปู่จันทร์เรียนท่านกระโดดจะเข้าไปกอดเจ้าหมีตัวนี้
หมีควายมันตกใจที่หลวงปู่จันทร์เรียนจะกอดมัน
มันจึงถอยหนีออกไปตั้งหลักห่างจากหลวงปู่จันทร์เรียนราวสิบกว่าเมตร

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านยังไม่หายสนุก ท่านอยากจะกอดคอหมีตัวนี้
ท่านลุกออกจากกลดเดินเข้าไปหาหมี
หมีมันเห็นท่านหลวงปู่จันทร์เรียนเดินเข้าไปหา
หมีมันกลัวท่าน มันจึงรีบเปิดแนบวิ่งหนีขึ้นไปบนยอดเขา

พอตอนเช้าหลวงปู่จันทร์เรียนท่านนำเรื่องนี้มาเล่าให้หลวงพ่อสมศรีฟัง
เป็นเรื่องสนุกสนานก่อนออกไปบิณฑบาต
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอก อยู่คนเดียวบนเขามันเหงาไม่มีเพื่อน
ท่านจึงอยากจะกอดคอขอเป็นเพื่อนกับหมีตัวนี้
แต่หมีมันไม่ยอมเป็นเพื่อนกับเรา มันจึงวิ่งหนีขึ้นไปบนเขา
หลวงพ่อสมศรีท่านขำเรื่องที่หลวงปู่จันทร์เรียนท่านขอเป็นเพื่อนกับหมี

คืนต่อมาหมีควายตัวนี้มันมาหากินทางที่พักของหลวงพ่อสมศรี
ท่านได้ยินเสียงหมีมันมาพึมพำอยู่ใกล้ที่พักของท่าน
ท่านนึกเกรงหมีตัวนี้ ท่านจึงพาใจของตนเองเข้าที่พักจิต
อยู่ในสมาธิแน่วแน่ราวสองชั่วโมง
พอจิตถอนออกจากสมาธิแล้ว ท่านไม่ได้ยินเสียงของหมีตัวนี้
ท่านออกมาดูนอกกลดก็ไม่พบกับหมีตัวนี้
พบแต่รอยเล็บของมันที่ขีดข่วนดินและต้นไม้รอบๆ ที่พักของท่านเท่านั้น
ท่านจึงกลับเข้ากลดเพื่อนั่งภาวนาของท่านต่อ


จิตท่านสงบอยู่ในสมาธิได้ระยะหนึ่ง
ท่านได้ยินเสียงผู้ชายร้องไห้ขอความช่วยเหลือ
ดังมาจากภายในถ้ำผาคอกที่สามเณรเฉลาพักอยู่
ท่านจึงกำหนดดูที่มาของเสียงผู้ชายที่ร้องไห้
ขอให้ท่านช่วยเหลือเผื่อแผ่บุญให้
เสียงผู้ชายร้องให้ขอความช่วยเหลือนี้
ดังขึ้นมาจากก้นเหวภายในถ้ำผาคอก
ท่านจึงกำหนดแผ่เมตตาให้กับเขา


ปรากฏว่าจิตของท่านไม่สามารถมองเห็นรูปร่างของบุคคลนี้ได้เลย
ได้ยินแต่เสียงของเขาร้องไห้เพ้อรำพันดำมืดอยู่อย่างนั้น

ท่านย้อนจิตเข้ามาพิจารณาดูในเรื่องนี้
ท่านจึงทราบว่า วาสนาของท่านไม่สามารถสงเคราะห์ธรรม
ให้กับจิตวิญญาณของภูตผีตนนี้ได้
เนื่องจากไม่เคยมีวาสนาธรรมสงเคราะห์กันมาก่อนหนึ่ง
และสอง จิตวิญญาณของผู้นี้มีกรรมหนัก
ตอนเป็นมนุษย์อยู่นั้นเป็นผู้มืดบอดในธรรม
กรรมที่ตนเองก่อมาจึงปิดกั้นแสงธรรมไม่ให้ส่องเข้าถึงจิต
เมื่อท่านพิจารณาทราบในเรื่องนี้แล้วท่านจึงวางจิตเป็นอุเบกขาธรรม
หันจิตของตนเองเข้ามาพิจารณาในธรรม
ที่ตนเองกำลังก้าวเดินอยู่ในมรรคคาขณะนั้น


วันต่อมาท่านถามสามเณรเฉลาว่านอนอยู่ในถ้ำ ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ บ้างมั๊ย
สามเณรเฉลาบอกท่านว่า ไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ
ได้ยินแต่เสียงค้างคาวบินพรึ่บๆ ไปมาอยู่ในถ้ำ
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงไม่บอกเรื่องนี้ให้สามเณรเฉลาทราบ
เพราะถ้าบอกไปท่านเกรงว่าสามเณรเฉลาจะกลัวผี ไม่กล้าพักคนเดียวอยู่ในถ้ำ
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงนำเรื่องนี้มาเล่าให้ท่านหลวงปู่จันทร์เรียนฟัง

หลวงปู่จันทร์เรียนบอกท่านว่า เราเห็นมันตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่
มันก็ร้องไห้มาขอเมตตาช่วยเหลือกับเราแบบนี้แหละ
เราเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรมันได้เพราะไอ้นี่มันบาปหนัก
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอกหลวงพ่อสมศรีถึงที่มาของชายผู้นี้

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอก แต่ก่อนชายผู้นี้เป็นคนท้องถิ่นที่นี่
ตอนมีชีวิตอยู่เป็นคนนั้น ชายผู้นี้เป็นผู้ที่มีนิสัยเกเรอันธพาล
ชอบเบียดเบียนระรานคนอื่นให้ได้รับความเดือดร้อน
มันจึงถูกคนอื่นจับมาฆ่าโยนศพทิ้งเหว
กรรมที่มันก่อมาจึงทำให้มันเป็นผีเปรตเฝ้าถ้ำเฝ้าเหวจนเท่าทุกวันนี้

พอท่านหลวงปู่จันทร์เรียนอธิบายที่มาที่ไปของผีเปรตตนนี้
หลวงพ่อสมศรีท่านจึงสิ้นสงสัยในที่มาที่ไปของมัน


หลวงพ่อสมศรีท่านบอก หลวงปู่จันทร์เรียน
ท่านเป็นผู้มีวาสนารู้ละเอียดในเรื่องลึกลับเหมือนกับ
องค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม ผู้เป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์
เรื่องความรู้ภายในฤทธิ์เดชพิสดารนี้
องค์ท่านหลวงปู่ชอบยกให้ท่านหลวงปู่จันทร์เรียน
เป็นที่หนึ่งในศิษย์ “ทายาทธรรม” ขององค์ท่าน


หลวงปู่จันทร์เรียนพาหลวงพ่อสมศรี และสามเณรเฉลา
พักภาวนาอยู่ที่ผาคอกประมาณสามเดือน
จากนั้นหลวงปู่จันทร์เรียนท่านพาหลวงพ่อสมศรี และสามเณรเฉลา
เดินทางมากราบเยี่ยมหลวงปู่ขาน ฐานวโร วัดป่าบ้านเหล่า
ตำบลบ้านเหล่า อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย พักอยู่ที่นี่ระยะหนึ่ง

พอใกล้จะเข้าพรรษา ปีพุทธศักราช ๒๕๒๐
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านพาหลวงพ่อสมศรี และสามเณรเฉลา
มาจำพรรษาที่สำนักสงฆ์บ้านป่าสักน้อย
ตำบลบ้านเหล่า อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนักกับสำนักขององค์ท่านหลวงปู่ขาน

ปีพุทธศักราช ๒๕๒๐ เป็นปีพรรษาที่ ๑๒ ของหลวงพ่อสมศรี

พอออกพรรษาแล้วหลวงปู่จันทร์เรียนพาหลวงพ่อสมศรี
เดินทางกลับมาหาองค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม
ที่วัดป่าสัมมานุสรณ์ ตำบลผาน้อย อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
หลวงพ่อสมศรีท่านอยู่อุปัฏฐากพ่อแม่ครูบาอาจารย์
องค์ท่านหลวงปู่ชอบอยู่นานจนใกล้จะเข้าพรรษา


พอใกล้จะเข้าพรรษาปีพุทธศักราช ๒๕๒๑
หลวงพ่อสมศรีทราบข่าวว่า หลวงพ่อคำแปลง ปุณณชิ
ท่านพักอยู่ที่ถ้ำผาสิงห์ ตำบลผาน้อย อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
เพียงลำพังองค์เดียว ท่านจึงกราบลาองค์ท่านหลวงปู่ชอบ
เดินทางมาจำพรรษาที่ถ้ำผาสิงห์กับหลวงพ่อคำแปลง ศิษย์ผู้พี่
ปี ๒๕๒๑ หลวงพ่อสมศรีจำพรรษาอยู่ที่ถ้ำผาสิงห์กับหลวงพ่อคำแปลง

ปีนี้ท่านบอกจำพรรษาสององค์กับหลวงพ่อคำแปลง
พากันอาศัยบิณฑบาตที่บ้านโนนสมบูรณ์
ตำบลหนองหญ้าปล้อง อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย
การภาวนาของท่าน ท่านบอกภายในนั้นดี
จิตท่านเดินก้าวตามมรรคตามผล
แต่ภายนอกนั้นท่านบอกมีคนบ้าเลขบ้าหวยมารบกวน
จนท่านต้องหลบหนีเข้าไปภาวนาอยู่ในถ้ำลึกๆ
เพราะท่านไม่ชอบพูดคุยกับผู้คนประเภทศรัทธาบ้าหวย


บันทึกโดย ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท พ.ศ.๒๕๔๔

.....................................................
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 15 มิ.ย. 2019, 17:54 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
ผู้จัดการ
ผู้จัดการ
ลงทะเบียนเมื่อ: 27 มี.ค. 2006, 17:34
โพสต์: 7106

อายุ: 0

 ข้อมูลส่วนตัว www


รูปภาพ
หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร วัดป่าหมู่ใหม่

รูปภาพ
หลวงปู่ผาง ปริปุณฺโณ วัดประสิทธิธรรม


(๕) ตอน...ครั้งไปภาวนาที่ “ดงหมากค้อเขียว”

ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ ฐานสโม องค์ท่านได้มอบหมายให้ครูบาอาจารย์รุ่นพี่
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร พาหลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ
และสามเณรนารี (ทิดนารี หลานหลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร)
ออกฝึกหัดเที่ยววิเวกที่เขตป่าภูในท้องที่จังหวัดเลย

เหตุการณ์ในช่วงนี้นั้นเกิดขึ้นมาเมื่อระหว่างเดือนพฤศจิกายน
ต่อกันมาจนถึงเดือนธันวาคมของปีพุทธศักราช ๒๕๑๑
และเป็นเหตุการณ์ร่วมในกาลต่อมาเมื่อปีพุทธศักราช ๒๕๑๖
ที่พลิกทุกข์อันอย่างใหญ่ที่สุดออกไปจากใจของท่านพระอาจารย์สมศรี

หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ ท่านว่า ออกพากันไปพักภาวนาอยู่ที่วัดร้าง
บ้านนาหอ ตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ก็พาท่านกับสามเณรนารี
ขออาศัยนั่งกระบะท้ายรถของกรมทางหลวง
มาลงที่แขวงการทางเลย (บ้านสานตม ตำบลสานตม อำเภอภูเรือ)
ตอนท่านนั่งกระบะท้ายรถของกรมทางหลวงกับสามเณรนารี
มาลงที่แขวงการทางบ้านสานตมนั้น หลวงพ่อสมศรีท่านว่า
“นั่งอยู่ท้ายรถกับเณรนารีมาสององค์ ลมกะแฮงๆ หนาวกะหนาวหลาย
จนเจ้าของสั่น ขี่สบ (ริมฝีปาก) เจ้าของกับเณรนารีนี่พากันแห้งแตกเบิ่ด
อาจารย์จันทร์เรียนนั่นเพิ่นกะสบายแหล่วได้นั่งหน้ามากับคนขับ
บ่ได้ตากนั่งตากลมหนาวมาคือกับพวกเฮา”

หลวงพ่อสมศรีท่านก็เล่าอดีตปนยิ้มอุ่นใจของท่านให้ฟัง...


หลวงพ่อสมศรีท่านว่า ตอนนั้นมันยังเป็นเวลาเย็นๆ ยังไม่ค่ำมากเท่าไหร่
หลวงปู่จันทร์เรียนก็เลยพาท่านกับสามเณรนารีเดินทางไปพัก
ที่บ้านกลาง ตำบลท่าศาลา อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
หลวงปู่จันทร์เรียนได้พาท่านกับสามเณรนารีไปหยุดพักภาวนา
กันอยู่ที่บริเวณ “ดงหมากค้อเขียว” ก่อนที่จะถึงทางเข้าบ้านกลาง


หลวงพ่อสมศรี “ต้นหมากค้อเขียวแนวเดียวกับครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ
ท่านมักฉันบ่ายคำกับข้าวเหนียวนั่นล่ะ”


ว่าถึงต้นหมากค้อเขียวปั้นใส่ข้าวเหนียว กินแบบผู้เฒ่าคนโบราณไทเลยเรานี้
เรา (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท)
ก็เล่าพื้นครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบให้หลวงพ่อสมศรีฟัง
หลวงปู่ชอบท่านมักจะมีคำกลอนเรื่องหมากค้อเขียวของท่าน
มาพูดจาว่าหยอกให้พระเณรลูกหลานบ้านโคกมนฟัง
ท่านจะว่าเป็นภาษาสำเนียงเสียงของคนทางอำเภอด่านซ้ายนาแห้วว่า
“ขึ่นโห้วยลงโห้วยได่โก้ยโหน่ยเดว
เห็นงูเขวโตท่อด่ามเกวนอนขดเหล่วเอว”

หลวงพ่อสมศรีท่านก็หัวเราะขำขัน คือเรื่องแบบนี้นั้น
ถ้าใครไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนานๆ ก็จะไม่รู้ในเรื่องเล็กเรื่องใหญ่
ในอุปนิสัยคำว่าวาจาของกันและกัน...

(ความหมายคำนี้ที่หลวงปู่ชอบท่านว่า คือ
ขึ้นห้วยลงห้วยได้กล้วยลูกเดียว
เห็นงูเขียวตัวเท่าด้ามเคียวนอนขดตัวนิ่งอยู่
)


เหตุการณ์ที่ดงหมากค้อเขียว อำเภอภูเรือแห่งนี้
หลวงพ่อสมศรีท่านว่า “บริเวณป่าที่นี่มันเป็นป่าต้นหมากค้อเขียวทั้งหมด
มันเป็นป่าหมากค้อเขียวมีใบปรก เป็นอึมครึมดูวังเวงในใจ
อยู่ในดงหมากค้อเขียวแห่งนี่มันสิมีหอผีปู่ตา
รอบๆ หอผีปู่ตานี่มันสิมีขันหมากเบง (ขันบายศรีข้าวตอกดอกไม้)
ที่ชาวบ้านเขาเอาเซ่นสรวงบูชาพวกผีอยู่ในหอปู่ตาดงหมากค้อเขียว”


พอมาถึงที่นี่แล้วหลวงพ่อสมศรีว่า
หลวงปู่จันทร์เรียนก็บอกท่านกับสามเณรนารีว่า
คืนนี้พวกเราจะพักกันอยู่ที่นี่ พรุ่งนี้จะไปที่ไหนต่อนั้นค่อยมาว่ากันอีกทีหนึ่ง
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านไปเก็บเอาพวกขันหมากเบง
ต้นบายศรีบูชาผีของไทบ้านทิ้งออกไปข้างทาง
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านว่า “อยู่นำกันเด้ออย่ามากวนกัน”
จากนั้นท่านก็กางกลดของตนเอง
ขึ้นที่หน้าของศาลผีหอปู่ตา “ดงหมากค้อเขียว”


พอกลางกลดแก้บาตรบริขารของตนเองแล้ว
มันมีเหตุอะไรบางอย่างเข้ามาสะดุดข้างในใจของท่าน
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเลยเดินมาบอกสามเณรนารีว่า
“เณรนารีเจ่าบ่ต้องกางกลดเจ้าของดอก
คืนนี่ไห่เจ้านั่นไปนอนอยู่ในกลดอันเดียวกันกับท่านศรี”

ทางฝ่ายเณรนารีตอนนั้นก็เกิดอาการกลัวผีที่หอปู่ตาดงหมากค้อเขียวอยู่แล้ว
จึงรีบยินดีไม่รีรอที่ปฏิเสธในคำพูดของหลวงปู่จันทร์เรียนที่บอกตนเอง

หลวงพ่อสมศรีว่า “ตอนนั่นอาจารย์จันทร์เรียนท่านรู้ว่า
พวกผีสัมภเวสีที่มาอาศัยอยู่ในหอปู่ตาดงหมากค้อเขียว
พวกนี่มันสิมาเล่นงานพวกเรา มันสิไปเล่นงานผู้ที่อ่อนแอกว่าหมู่คือเณรนารี
อาจารย์จันทร์เรียนท่านรู้ว่าเณรนารีสิลำบาก
ในคืนนั่นอาจารย์จันทร์เรียนท่านเลยบอกให้เณรนารีมานอนอยู่ในกลดกับเรา”


หลวงพ่อสมศรี “การได้ออกเที่ยววิเวกกับครูบาอาจารย์เพิ่นผู้มีธรรมภายในนี่
หมู่คณะลูกศิษย์ที่ได้ไปนำกะสิพากันอุ่นใจ เวลามีเหตุอันใดเกิดขึ้น
ครูบาอาจารย์ท่านกะสิซ่วยเหลือลูกศิษย์ลูกหาได้ทัน
อย่างครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบนี่เวลาท่านพาลูกศิษย์ออกเที่ยววิเวก
พอเวลาสิเกิดเหตุอันใดขึ้นมาแล้วหลวงปู่ชอบเพิ่นกะสิออกมาเตือน
มากั้นกันไว้ให้ก่อน พวกลูกศิษย์ลูกหาที่อยู่นำเพิ่นนี่กะเลยพากันอุ่นใจหลาย”


หลวงพ่อสมศรี “บางเทื่อ (บางครั้ง) ไปเที่ยววิเวกด้วยกัน
อาจารย์จันทร์เรียนเพิ่นกะว่า พวกเฮานี่มีอีหยังเกิดขึ้น
กะบ่ต้องไปว่ารายงานให้พ่อแม่ครูอาจารย์ (หลวงปู่ชอบ) เพิ่นฟังดอก
เพิ่นนั่นเคี้ยวหมากจ๊ะๆ นั่งเหลาไม้ตอกอยู่บ้านโคกมน
เพิ่นกะฮู้ดอกว่าพวกเฮานี่พากันไปคิด ไปหลบลี้ (ไปซ่อน) ตัวอยู่ม่องใด๋”


เหตุการณ์ภายในที่ดงหมากค้อเขียวศาลปู่ตาบ้านกลาง อำเภอภูเรือ
ในวันนั้นหลวงพ่อสมศรีท่านว่า หลวงปู่จันทร์เรียนบอกท่านกับสามเณรนารี
ให้พากันไหว้พระสวดมนต์ภาวนาแผ่เมตตาให้กับสถานที่
ห้ามพากันออกมานอกกลดเป็นอันขาดจนกว่าท่านจะสั่ง
หลวงพ่อสมศรีพอไหว้พระสวดมนต์ย่อๆ แล้วท่านก็นั่งภาวนา
หันหน้าไปทางที่กลดของหลวงปู่จันทร์เรียนนั้นกางอยู่
ส่วนเณรนารีนั้นท่านว่า พอไหว้พระสวดมนต์ของตนเองแล้ว
เณรนารีก็ขอนอนพักเลยเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง
จากบ้านสานตม (ตำบลสานตม อำเภอภูเรือ) มาที่บ้านกลาง

เหตุการณ์ที่ศาลปู่ตาดงหมากค้อเขียวที่บ้านกลางในคืนนั้น
หลวงพ่อสมศรีว่า ท่านรู้แต่ว่าในคืนนั้นมันมี
“หมาดำหลายร้อยตัว มารุมล้อมพวกท่านเอาไว้”
ท่านรู้แต่ว่าตอนนั้นหลวงปู่จันทร์เรียนท่านนั่งภาวนา
อยู่ภายในกลดของตนเอง จากนั้นรอบดึกเกือบเที่ยงคืน
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็ลุกออกมาจากกลดของตนเอง
เดินมาดูที่กลดของท่านที่มีสามเณรนารีมาขอนอนลี้ภัยมืดพักอยู่ชั่วคราว
ตอนนั้นหลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็ไม่ว่าอะไรออกมา หลังจากส่องดูพอรู้กันแล้ว
ท่านก็เดินกลับเข้าไปนั่งภาวนาต่อในกลดของตนเอง

หลวงพ่อสมศรีว่า “พอตอนเช้ามาแล้วอาจารย์จันทร์เรียนท่านถึงบอกว่า
เมื่อคืนที่ผ่านมานี้มันมีอะไรเกิดขึ้น ตอนนั้นท่านไม่อยากบอกในตอนกลางคืน
เพราะกลัวว่าเณรนารีที่กลัวผีอยู่แล้วมันจะเกิดอาการกลัวผีหนักขึ้นไปกว่าเดิมเสียอีก”

ตนเองเรียนถามท่านเหตุการณ์ในคืนวันนั้นมันเป็นอย่างไรบ้าง

หลวงพ่อสมศรีท่านว่า “อาจารย์จันทร์เรียนท่านบอก
ตอนกลางคืนพวกผีสัมภเวสีที่อยู่หอปู่ตาดงหมากค้อเขียว
ไม่พอใจที่ท่านพาพวกเรามาพักรบกวนพวกมันอยู่ที่นี่
พวกผีหอปู่ตาดงหมากค้อเขียวมันเลยพากันจำแลงตนเป็นหมาดำหลายร้อยตัว
เข้ามาแสดงท่าข่มขู่เพื่อที่จะให้อาจารย์จันทร์เรียนนั้นกลัวพวกมัน
ทีแรกอาจารย์จันทร์เรียนท่านก็บอกพวกนี้
ถ้าจะมาเอาบุญเอากุศลแล้วก็ให้พวกมันพากันหมอบนั่งลง
เพื่อเป็นการเคารพในธรรม พวกนี้มันกะพากันแยกเขี้ยวตาแดงขู่ใส่ท่าน”


หลวงพ่อสมศรีท่านก็เล่าตอนนี้ให้เราฟังแบบขำๆ
“อาจารย์จันทร์เรียนเพิ่นว่า เอ้า..! พวกห่านี่แหม๋
มึงสิพากันหนีไปทางใด๋ พวกมึงกะพากันหนีไปเด้อ
ถ่าพวกมึงบ่อยากได้บุญได้กุศลแล้วพวกมึงกะสิมาถ่าเห่าหาเอาฆ้อนกูบ้อ”


หลวงพ่อสมศรี “อาจารย์จันทร์เรียนว่า
เพิ่นกะกำหนดจิตตนเองเข้าฌานเหาะลอยถือไม้ฆ้อนขึ้นไปบนอากาศ
เหนือกว่าฝูงพวกหมาดำสัมภเวสีผีหอปู่ตาดงหมากค้อเขียวพวกนี่
เพิ่น
(อาจารย์จันทร์เรียน) ว่า พอเฮายกไม่ฆ้อนขึ้นทำท่าสิฟาดลงมาไส่พวกนี่
พวกผีหมาดำหอปู่ตาพวกนี่มันกะพากันย่าน (มันก็พากันกลัว)
แตกหนีไปคนละทิศละทางกันเบิ่ดแหม๋”


เรา (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) ก็ว่า
“ท่านครูอาจารย์จันทร์เรียนนี้ นอกจากท่านจะดุกับคนแล้ว
ท่านก็ยังมาดุกับผีอยู่เน๊าะ”
หลวงพ่อสมศรีท่านก็ขำหัวเราะ


หลวงพ่อสมศรีท่านก็ว่าถึงหลวงปู่จันทร์เรียน
ครูบาอาจารย์รุ่นพี่ของตนเองแบบขำๆ
“พวกผีหมาดำหอปู่ตาดงหมากค้อเขียว บ้านกลาง
มันพากันย่าน (มันพากันกลัว) ฆ้อนฤทธิ์เพิ่นอาจารย์จันทร์เรียน
มันพากันแตกหนีไปออดหลอด”


หลวงพ่อสมศรี “เรากะเลยบ่แปลกใจเลยว่า
เป็นหยังครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบเพิ่นจั่ง (ท่านถึง)
ไว้ใจอาจารย์จันทร์เรียนให้คุมพระเณรลูกศิษย์เพิ่น
มาตั้งแต่อาจารย์จันทร์เรียนเพิ่นบวชมาได้สี่พรรษา”


หลวงพ่อสมศรีว่า เวลาออกเที่ยววิเวกด้วยกัน
ตอนท่านยังเป็นพระนวกะอยู่นั้น เวลามีเหตุปะทะอะไรภายในท่านนั้น
ก็จะอาศัยครูบาอาจารย์รุ่นพี่สามองค์ คือ หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร,
หลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร และหลวงปู่ผาง ปริปุณฺโณ ท่านช่วยปะทะให้

อย่างเช่น เหตุการณ์พญานาคดันดิน ที่อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์
และเหตุการณ์ภาวนาที่ผาคอก อำเภอเวียงชัย จังหวัดเชียงราย
ท่านก็ได้อาศัยหลวงปู่จันทร์เรียน ครูบาอาจารย์ผู้พี่ที่คอยปะทะให้

เหตุการณ์ในโป่งเดือด อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
ท่านก็อาศัยหลวงพ่อประสิทธิ์ ปุญญมากโร ท่านปะทะให้

เหตุการณ์ผี ที่อำเภอหล่มเก่า จังหวัดเพชรบูรณ์
ท่านก็อาศัยครูบาอาจารย์รุ่นพี่ หลวงปู่ผาง ปริปุณฺโณ ท่านปะทะให้


เรา (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) เรียนถามหลวงพ่อสมศรี
“แล้วเหตุการณ์..ดอกบัวบานในใจที่บ้านกกกอก
(ตำบลหนองงิ้ว อำเภอวังสะพุง จังหวัดเลย) นั้นเป็นยังไงมายังไง
ทำไมถึงทำให้ท่านอาจารย์หัวใจเอียงหล่นจนได้เป็นไข้
คือจั่งปานว่าหมากหอยหงอยไข้แท้”


หลวงพ่อสมศรีท่านว่า “อันนี่ กล้วยกะอย่าไปจำเอา”

เราก็บอกท่านว่า มันห้ามกันบ่ทันแล้วครูอาจารย์
มันจำเอาไว้ในใจเจ้าของไปเบิ่ดแล้ว
หลวงพ่อสมศรีท่านก็หัวเราะขำขันไปกับเรา

ซึ่งเหตุการณ์ “ดอกบัวบานในใจที่บ้านกกกอก” นี้
เป็นเหตุการณ์วิกฤตในบุญบวชที่หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ
ท่านได้พบเจอมากับตัวของท่านเองมากที่สุด
ถ้าตอนนั้นในพรรษาก่อนสิบที่ท่านไม่ภาวนาเอาอย่างจริงจัง
จนจิตใจของตนเองนั้นฉีกขาดจาก “กามคุณ” ที่เคยหนุนโทษให้กับตนเองนั้น
ได้เวียนว่ายตายมาในก้นดากของสัตว์โลกตนใดแล้ว
ปัจจุบันก็จะไม่มีใครที่ได้รู้จักผู้ที่ชื่อว่า
“ธรรมศรีขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ” หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ ผู้นี้


จนหลวงพ่อสมศรีท่านว่า “สี่ห้าวันตอนนั้นนี้ที่เราป่วยอยู่บ้านกกกอก
เป็นด่านธรรมอันยากหลายที่สุดที่เราเคยได้ผ่านมา”


“ด่านทุกข์ใจด่านธรรม ดอกบัวบานในใจที่บ้านกกกอก” วังสะพุง เมืองเลย

.....................................................
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 15 มิ.ย. 2019, 17:54 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
ผู้จัดการ
ผู้จัดการ
ลงทะเบียนเมื่อ: 27 มี.ค. 2006, 17:34
โพสต์: 7106

อายุ: 0

 ข้อมูลส่วนตัว www


(๖) ตอน...เปรตพระนุ่งผ้าถุง

เรื่องนี้เป็นเรื่องเตือนใจในเรื่องพระธรรมวินัย
ผู้เขียน (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท)
ได้บันทึกเรื่องนี้ไว้จากประสบการณ์เที่ยววิเวกของศิษย์ผู้พี่
หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร กับ หลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ
ที่ศิษย์ผู้พี่ทั้งสองท่านพบเจอกับภูมิลึกลับ..

หลวงพ่อสมศรีเล่าให้ฟังว่า หลังออกพรรษาปีพุทธศักราช ๒๕๑๑
พรรษาที่สามของท่าน องค์ท่านหลวงปู่ชอบ ฐานสโม บอก
หลวงปู่จันทร์เรียนให้พาหลวงพ่อสมศรีออกฝึกหัดเที่ยววิเวกภาวนา

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านได้พาหลวงพ่อสมศรี
และสามเณรอีกสองรูปออกเที่ยววิเวกมาทางเขตอำเภอภูเรือ-ด่านซ้าย

หลวงพ่อสมศรีท่านบอกตอนพักอยู่บ้านโคกงาม อำเภอด่านซ้าย
หลวงปู่จันทร์เรียนชวนท่านไปเยี่ยมญาติคนบ้านหนองบัวบาน
ที่มาแต่งงานมีสามีอยู่ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง
ทางตำบลนาหอ อำเภอด่านซ้าย จังหวัดเลย
หลวงปู่จันทร์เรียนพาท่านกับสามเณรอีกสองรูปเดินลัดภูเขาจากบ้านโคกงาม
มาถึงเขตตำบลนาหอเวลาพลบค่ำ แล้วไปพักที่วัดร้างแห่งหนึ่ง

กลางคืนราวสองทุ่มหลวงพ่อสมศรีท่านได้ยินเสียงผู้ชาย
เดินร้องไห้ผ่านที่พักของท่านไปทางที่หลวงปู่จันทร์เรียนพักภาวนาอยู่
เสียงผู้ชายร้องไห้มาหยุดเงียบตรงที่พักของหลวงปู่จันทร์เรียน
ตกดึกหลวงพ่อสมศรีท่านได้ยินเสียงผู้ชายร้องไห้ดังขึ้นมาอีกครั้ง
แล้วเงียบหายไปทางด้านหลังวัด..


ตอนเช้าหลวงปู่จันทร์เรียนเล่าให้หลวงพ่อสมศรีฟังว่า
ศรี เมื่อคืนนี้มีเปรตพระองค์หนึ่งร้องไห้มาหาเรา
เปรตพระองค์นี้นุ่งอังสะเหมือนกับพระเณรเราทั่วไป
แต่ข้างล่างนุ่งผ้าซิ่นผ้าถุงลายดอกแบบผู้หญิง


หลวงปู่จันทร์เรียนท่านพิจารณาถึงบุพกรรมที่มาของเปรตพระตนนี้

เปรตพระนุ่งผ้าซิ่นผ้าถุงตนนี้ เมื่อสมัยบวชอยู่
เคยเป็นเจ้าอาวาสที่วัดร้างแห่งนี้มาก่อน
ตอนสมัยบวชมักประพฤติผิดพระวินัยอาบัติ “ปาจิตตีย์” อยู่เป็นอาจิณ
มีจิตลามกเจ้าชู้ ชอบพูดจาเกี้ยวพาราหญิงสาวด้วยใจกำหนัด
กิเลสพาคิดเหมาเอาเองว่าเป็นอาบัติปาจิตตีย์ปลงแล้วจะหายได้
หารู้ไม่ว่าอาบัติปาจิตตีย์นี้เป็นอาบัติบาปทางจิตใจ
พอตายแล้วจิตติดคาในอาบัติที่ตนเองข้องอยู่กรรม
จึงส่งผลให้มาเกิดเป็นเปรตพระนุ่งผ้าซิ่นผ้าถุง..


(อาบัติปาจิตตีย์ แปลว่าบาปทางจิต
ภิกษุเมื่อต้องอาบัตินี้แล้วจะทำให้จิตเศร้าหมอง
อาบัติปาจิตตีย์มีทั้งหมด ๙๒ ข้อ อาบัติปาจิตตีย์เป็นอาบัติที่สละปลงได้
แต่ถ้ากลับมาประพฤติผิดซ้ำซากโดยเจตนาเพราะคิดว่าผิดแล้วก็ปลงได้
องค์ท่านหลวงปู่ชอบเคยบอกเอาไว้มันจะเป็นบาปที่สละไม่หลุด
องค์ท่านบอกพระเราเป็นเปรตหรือตกนรกเพราะอาบัติปาจิตตีย์นี้
มากกว่าทุกอาบัติ องค์ท่านถึงสอนลูกศิษย์ให้พึงสังวร)


เปรตพระนุ่งผ้าถุงตนนี้มาแสดงตนร้องไห้
ขอให้หลวงปู่จันทร์เรียนช่วยเหลือสงเคราะห์
หลวงปู่จันทร์เรียนบอกกับเปรตพระตนนี้ว่า
เราไม่สามารถช่วยท่านได้ กรรมผิดธรรมผิดวินัยสงเคราะห์กันไม่ได้
ให้ยอมรับผลกรรมของตนเองเสีย เปรตพระนุ่งผ้าถุงพอรู้ว่า
หลวงปู่จันทร์เรียนสงเคราะห์ธรรมให้ตนเองพ้นกรรมไม่ได้
เปรตพระตนนี้จึงเดินร้องไห้ออกไปทางหลังวัด..


หลวงพ่อสมศรีบอกวัดแห่งนี้ร้างพระเณรมาได้ร่วมปี
ก่อนที่หลวงปู่จันทร์เรียนจะพาท่านเข้ามาพัก
หลังจากเจ้าอาวาสรูปนี้มรณภาพไปแล้ว
พระเณรองค์อื่นๆ ก็พักอยู่ที่วัดแห่งนี้ไม่ได้
เนื่องจากถูกผีเปรตเจ้าอาวาสตนนี้รบกวน
แม้แต่ชาวบ้านก็ไม่กล้าเข้าวัดเพราะกลัวผีเจ้าอาวาส
วัดนี้จึงถูกทิ้งให้ร้างจนตราบเท่าทุกวันนี้..

หลวงพ่อสมศรี “พักอยู่วัดร้างคืนหนึ่ง บิณฑบาตฉันเช้า เยี่ยมญาติพี่น้องกัน
แล้วอาจารย์จันทร์เรียนท่านพานั่งรถกรมทางหลวงมาลงภูเรือ
อาจารย์จันทร์เรียนท่านพาไปพักอยู่หอผีปู่ตา บ้าน..(ขอสงวนชื่อ)
บ้านนี่เขานับถือผีกันเป็นล่ำเป็นสัน พักอยู่หอผีปู่ตาคืนเดียว
อาจารย์จันทร์เรียนท่านใช้ฤทธิ์ปราบผีหอปู่ตาบ้านนี้
จนแตกกระเจิง ฤทธิ์ผีบ่สู้ฤทธิ์พระอริยะ”


หลวงพ่อสมศรีท่านเล่าไปขำไปกับวิธีการปราบผีของหลวงปู่จันทร์เรียน
ศิษย์ผู้พี่ มือปราบมือโปรดขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ
ตนเอง (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) ขำเรื่องที่หลวงพ่อสมศรี
ธรรมศรีขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ
บอกหลวงปู่จันทร์เรียนท่านหยอกผี ท่านเข้าสมาธิกำหนดจิต
เหาะถือไม้ค้อนไล่ผีจนหนีกระเจิงป่าหอปู่ตาดงหมากค้อเขียว
จนหลวงพ่อสมศรีท่านอัศจรรย์พันลึกในฤทธิ์เดชของหลวงปู่จันทร์เรียนศิษย์ผู้พี่

.....................................................
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 15 มิ.ย. 2019, 17:54 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
ผู้จัดการ
ผู้จัดการ
ลงทะเบียนเมื่อ: 27 มี.ค. 2006, 17:34
โพสต์: 7106

อายุ: 0

 ข้อมูลส่วนตัว www


(๗) ตอน...ค้อนไล่ผี

หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร ท่านพาหลวงพ่อสมศรี อัตตสิริ
และสามเณรอีกสองรูปมาพักที่หอผีปู่ตา บ้าน...(ขอสงวนชื่อ)
หลวงพ่อสมศรีท่านบอกที่หมู่บ้านแห่งนี้มีหอผีปู่ตาแปลกกว่าที่อื่น
หอผีปู่ตาบ้านนี้เขาไม่สร้างเป็นอาคาร
เหมือนกับหอผีปู่ตาทั่วไปที่ท่านเคยเห็นมา
บริเวณหอผีของหมู่บ้านที่นี่จะเป็นดงต้นหมากค้อเขียว
รอบบริเวณหอผีแห่งนี้ชาวบ้านร้านถิ่นเขาจะเอาขันตอกดอกไม้
เครื่องเซ่นสรวงต่างๆ นานามาวางเรียงรายเพื่อบูชาผี
พระอาจารย์จันทร์เรียนท่านเห็นที่นี่สะอาดสะอ้าน
จึงบอกให้หมู่คณะพักค้างคืนกันที่นี่...

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอกว่า ผีที่นี่มันดื้อดึงเอาเรื่องอยู่นะ
พวกเราไม่ต้องกลัว มันทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอก
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านบอกให้พากันไหว้พระสวดมนต์
นั่งภาวนาของใครของมันอยู่ในกลด เรื่องทุกอย่างเราจะจัดการเอง
เณรน้อยสององค์ที่มาด้วยกลัวผี
จึงขอท่านหลวงปู่จันทร์เรียนไปนอนรวมกันอยู่ในกลดเดียว
ท่านหลวงปู่จันทร์เรียนว่า กลัวมันทำไมประสาผีเฉยๆ


ท่านเปรียบเปรยให้เณรฟังว่า
ธรรมชาติแขกไปไทยมาเขาก็มาหาพ่อแม่
เขาไม่ไปหาพวกลูกๆ ดอก
เณรน้อยทั้งสองเชื่อในคำพูดของท่าน
แต่คืนนี้ขอนอนด้วยกันเพราะกลัวผีหอปู่ตาหมากค้อเขียว
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านก็ไม่ว่าอะไร
เพราะเห็นใจในความกลัวของเด็ก...

พอเข้ากลดภาวนาแล้ว หลวงพ่อสมศรีท่านบอก
ผีอยู่หอปู่ตาหมากค้อเขียวเป็นร้อยๆ
พากันไปหาท่านหลวงปู่จันทร์เรียน
โดยไม่มารบกวนท่านกับเณรน้อยสององค์เลย
ท่านบอกที่ผีไม่เข้ามารบกวนท่านกับสามเณร
เพราะหลวงปู่จันทร์เรียนใช้อำนาจพิเศษปิดกั้นคุ้มภัยไว้ให้
พวกผีจึงเข้ามารบกวนท่านกับสามเณรน้อยไม่ได้


หลวงพ่อสมศรีท่านได้เห็นในอำนาจธรรม
ของหลวงปู่จันทร์เรียน ศิษย์ผู้พี่
ท่านจึงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อแม่ครูบาอาจารย์หลวงปู่ชอบ
จึงไว้วางใจมอบหมายให้หลวงปู่จันทร์เรียนเป็นครูฝึกภาวนา
ให้กับพระเณรรุ่นน้อง ตั้งแต่หลวงปู่จันทร์เรียนท่านพรรษาสี่


เหตุการณ์ภายในหลวงปู่จันทร์เรียน
ท่านเล่าให้หลวงพ่อสมศรีฟังในภายหลังว่า
พวกผีไม่พอใจที่พวกเราเข้ามาพักอยู่ที่นี่
พวกผีจึงจำแลงเป็นหมาดำใหญ่มาข่มขู่ให้เรากลัว
หลวงปู่จันทร์เรียนท่านว่า ป๊าดติโธ่...พวกนี่มึงเก่งมาแต่ใส

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านกำหนดจิต
เหาะขึ้นเหนือพวกหมาดำใหญ่ผีจำแลง
ท่านกำหนด “ไม้ค้อน” ขึ้นมาหนึ่งดุ้น
ทำท่าเหมือนจะฟาดใส่ผีพวกนี้
พวกผีเกรงในอำนาจธรรมของท่าน
จึงพากันแตกหนีกระเจิงไปจนหมดหอผีปู่ตาดงหมากค้อเขียว
หลวงปู่จันทร์เรียนบอกหลวงพ่อสมศรีว่า
เฮาหยอกมันเล่นซื่อๆ พวกผีมันหนีไปหมดแล้ว...


พักภาวนาอยู่หอผีปู่ตาดงหมากค้อเขียวหนึ่งคืน
หลวงปู่จันทร์เรียนพาหลวงพ่อสมศรีมาฝึกภาวนาที่บ้านสานตม
ออกจากบ้านสานตมก็ไปพักภาวนาที่บ้านกลาง ตีนภูหลวง
ที่บ้านกลางแห่งนี้องค์ท่านหลวงปู่ชอบ
เคยพาหลวงปู่จันทร์เรียนมาฝึกภาวนาแล้ว


:b44:

ว่ามาถึงตรงนี้ขอเขียนแทรกเรื่องที่หลวงปู่จันทร์เรียน
ศิษย์ผู้พี่ท่านเล่าให้ฟังซักเล็กน้อย...


หลวงปู่จันทร์เรียนบอกท่านเป็นคนกลัวช้างมาแต่ไหนแต่ไร
ตอนพรรษาที่สาม องค์ท่านหลวงปู่ชอบพาท่านมาฝึกภาวนา
ที่บ้านกลาง ตำบลปลาบ่า อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย
หลวงปู่จันทร์เรียนบอก “หลังสรงน้ำพ่อแม่ครูอาจารย์แล้ว
หลวงปู่ชอบท่านบอกให้รีบสรงน้ำก่อนตะวันตกดินเด้อ
สรงน้ำแล้วก็ให้พากันกลับไปเดินจงกรมภาวนาอย่ามานั่งคุยกัน
ค่ำมาแลงมาเสือช้างสัตว์ป่ามันจะออกหากิน
พระอาจารย์จันทร์เรียนท่านบอก
วันนั้นไม่รู้เป็นอะไรเราเปรี้ยวปากอยากคุยหลาย
จึงชวนเณรมานั่งคุยกันจนค่ำโพล้เพล้...


พอค่ำลงช้างป่าภูหลวงลงมาหากินทางวัดบ้านกลาง
เรานั่งคุยกับเณรได้ยินเสียงช้างหักไม้ไผ่ดังโพล๊ะเพละๆ เข้ามาทางวัด
พอตนเองมองเห็นช้างเท่านั้น
เราบอกเณรให้กลับที่พัก ช้างป่ามันมาแล้ว
ตนเองรีบกลับที่พักเอากลดลงนั่งมองดูช้างมันกินใบไผ่
คิดในใจว่า ช้างเอ้ยมึงอย่ามาทางนี้เด้อกูย่าน (กูกลัว)
คิดในใจบ่อยากให้ช้างมันมาทางเจ้าของ ปานบอกให้มันมาหา...

ช้างมันเดินมาทางที่เฮาอยู่ ช้างมันเอางวงมาดมกลด
เฮาตกใจย่านช้างหลาย (กลัวช้างมาก)
เฮาฮ้องพุทโธแฮงๆ ในใจบาดเดียวเท่านั่น
จิตรวมพรึ่บสว่างไสวอยู่ในอัปปนาสมาธิ
ตั้งแต่หกโมงแลงจนถึงหกโมงเช้า
พอจิตรวมแล้วช้างกะช้างเถอะ จิตสงบแล้วกูบ่ย่านมึงดอก”


หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเล่าไปหัวเราะไปอย่างขำขัน
ตนเอง (ครูบากล้วย - พระวีระศักดิ์ ธีรภัทโท) ขำกลิ้งขำหงาย
กับเรื่องที่หลวงปู่จันทร์เรียนศิษย์ผู้พี่ท่านเล่าให้ฟัง บอกท่าน
ท่านอาจารย์เป็นลูกศิษย์ของพ่อแม่ครูอาจารย์ชอบอีกรูปหนึ่ง
ที่อาจหาญชาญชัยในธรรม ทำไมท่านอาจารย์ต้องกลัวช้างด้วย
กระผมยังไม่แจ้งใจ...

ท่านบอก “ฮ่วย...บ่ย่านมันจั๋งใด๋ ซ้างมันโตใหญ่กว่าเฮาแหม๋
ไปหือไปเก่งกับมันตี้ มันสิเหยียบเอาขี้แตกตาย
เรื่องนี้อย่าไปว่าให้ผู้ใด๋ฟังเด้อ”


ตนเองบอกท่านอย่างมั่นเหมาะ
“บ่รับปาก ผมเป็นคนปากบอน กล้วยรู้ โลกรู้”

หลวงปู่จันทร์เรียนท่านเลยสรรเสริญ
ด้วยคำมูลสมัยพ่อขุนรามคำแหงเป็นที่สนุกสนาน
ในการสนทนากันแบบพี่น้องร่วมอุทรธรรมขององค์ท่านหลวงปู่ชอบ


หลวงปู่จันทร์เรียนบอก “ตอนเช้าพอจิตถอนออกมา
เห็นพ่อแม่ครูจารย์ชอบยืนอยู่หน้ากลด
เพิ่นบอก เรียนไปเอาบาตร เฮาจะบิณฑบาตแล้ว
พ่อแม่ครูจารย์เพิ่นว่าให้ อาจารย์ชอบนี่บ่มีวาสนาสอนลูกศิษย์
ให้จิตสงบคืออาจารย์ช้างเน๊าะ ต่อไปให้ท่านเรียนเอาช้างเป็นอาจารย์เด้อ
ว่าให้แล้วพ่อแม่ครูจารย์เพิ่นกะยิ้มย้วยๆ (ยิ้มหวาน)
พ่อแม่ครูจารย์เพิ่นฮู้ว่าจิตเฮาเป็นจั่งใด๋
เพิ่นรอให้เฮาถอนจิตออกมาก่อนเพิ่นถึงบอก”


“การได้อยู่ฝึกฝนอบรมธรรม
กับครูบาอาจารย์ผู้รู้จริงอย่างหลวงปู่ชอบนี่
เป็นบุญวาสนามหาศาลหลาย
เกิดอีกร้อยชาติล้านชาติจะได้พบจะได้พ้อ
กับพระอรหันต์ผู้ทรงฤทธิ์ ทรงธรรม อย่างหลวงปู่ชอบอีกบ้อ”


หลวงปู่จันทร์เรียนศิษย์ผู้พี่ท่านเตือน
“คนเราถ้าเชื่อปฏิบัติตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว
เฮารับรองได้ว่าบ่มีทางที่ผู้นั่นตกจะอบายภูมิ
ผู้ใดเชื่อในคำสอนของพระพุทธเจ้าแล้วมีแต่เจริญไปหน้า
ที่ตกนรกอบายภูมิอยู่ทุกวันนี้เพราะมันบ่เซื่อในคำสอนของพระพุทธเจ้า
มันรั้นเกินธรรมพระพุทธเจ้า เอาแม้คนเราถ้าใจมั่นคง
อยู่กับพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์แล้ว ใจผู้นั่นบ่มีทางตกนรกดอก”

.....................................................
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว


แสดงโพสต์จาก:  เรียงตาม  
กลับไปยังกระทู้  [ 17 โพสต์ ]  ไปที่หน้า 1, 2  ต่อไป

เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


 ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 3 ท่าน


ท่าน ไม่สามารถ โพสต์กระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ตอบกระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แก้ไขโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ลบโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แนบไฟล์ในบอร์ดนี้ได้

ค้นหาสำหรับ:
ไปที่:  
Google
ทั่วไป เว็บธรรมจักร