วันเวลาปัจจุบัน 17 พ.ย. 2019, 14:14  



เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


กฎการใช้บอร์ด


รวมกระทู้จากบอร์ดเก่า http://www.dhammajak.net/board/viewforum.php?f=7



กลับไปยังกระทู้  [ 1 โพสต์ ]    Bookmark and Share
เจ้าของ ข้อความ
โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 28 พ.ค. 2011, 05:02 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4894

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


โอวาทธรรม
ของ
พระโพธิญาณเถร
(หลวงพ่อชา สุภทฺโท)

วัดหนองป่าพง อ.วารินชำราบ จ.อุบลราชธานี

รูปภาพ

:b44: :b41: :b41: :b44:

คัดลอกบางส่วนจากธรรมบรรยายเรื่อง ธรรมที่หยั่งรู้ยาก
ลิ้งค์สำหรับอ่าน
http://www.dharma-gateway.com/monk/prea ... cha_70.htm

:b45: :b41: :b41: :b45:

อาตมาก็ปฏิบัติมาหลายเมืองหลายที่ร้อยคนพันคน
จะมีใครที่ตั้งใจปฏิบัติเพื่อความหลุดพ้นจริงๆ ไม่ค่อยจะมีนอกจากว่าพระกรรมฐานด้วยกัน
ที่พูดถูกกันที่เห็นด้วยกันอย่างนั้น ผู้ที่จะพ้นจากวัฏฏสงสารจริงๆ มีน้อย
ยิ่งถ้าพูดถึงธรรมะอันละเอียดจริงๆ แล้ว โยมก็กลัว ไม่กลัว
ขนาดพูดแค่ว่าอย่าไปทำความชั่วเท่านี้ก็ยังไม่ค่อยจะได้ อาตมาได้เคยเทศน์ให้โยมฟังแล้วว่า
โยมจะดีใจก็ตาม จะเสียใจก็ตาม สุขก็ตาม ทุกข์ก็ตาม ร้องไห้ก็ตาม ร้องเพลงก็ตามเถอะ
อยู่ในโลกนี้ก็เหมือนอยู่ในกรงเท่านั้นแหละ ไม่พ้นไปจากกรง

ถึงเราจะรวยก็อยู่ในกรง มันจะจนก็อยู่ในกรง มันจะร้องไห้ก็อยู่ในกรง
กรงอะไรเล่า กรงคือความเกิด กรงคือความแก่ กรงคือความเจ็บ กรงคือความตาย

เปรียบเหมือนอย่างนกเขาที่เลี้ยงเอาไว้ เอานกเขามาเลี้ยงไว้แล้วก็ฟังเสียงขันของมัน
แล้วก็ดีใจว่านกเขามันขันดี นกเขามันเสียงโต นกเขามันเสียงเล็ก
ไม่ได้ไปถามนกเขามันเลยว่ามันสนุกหรือเปล่าเพราะเราก็ว่าฉันเอาข้าวให้มันกิน
เอาน้ำให้มันกินแล้ว ทุกอย่างอยู่ในกรงทั้งหมดแล้ว ก็นึกว่านกเขามันจะพอใจ
เรานึกหรือเปล่าว่า ถ้าหากเขาเอาข้าวเอาน้ำให้กินโดยให้เราไปขังอยู่ในกรงนั้น
เราจะสบายใจไหม มันไม่ได้คิดอย่างนี้ ก็นึกว่านกเขามันสบายแล้ว
น้ำมันก็ได้กิน ข้าวมันก็ได้กิน มันจะไปทุกข์อย่างไร
พอคิดแค่นี้ก็หยุดแล้ว แต่ว่านกเขามันจะตายอยู่แล้ว
มันอยากจะบินไป มันอยากจะออกจากกรงไป
แต่เจ้าของนกนั้นไม่รู้เรื่อง ก็ว่านกเขาของฉันมันขันดีนะ
กลางคืนมันก็ขัน เวลาเดือนหงายมันก็ขัน ยังคุยโง่ไปโน่นอีก

มันเหมือนกับเราขังกันอยู่ในโลกนี้แหละ
อันนั้นก็ของฉัน อันนี้ก็ของฉัน อันนี้ก็ของฉันสารพัด ไม่รู้เรื่องของเจ้าของ
ความเป็นจริงนั้น เราสะสมความทุกข์ไว้ในตัวของเรานั่นเอง ไม่อื่นไกลหรอก
แต่เราไม่มองถึงตัวเหมือนเราไม่มองถึงนกเขา
เราเห็นว่ามันสบายกินน้ำได้ กินอาหารก็ได้ตลอด เราก็เลยเห็นว่ามันสุข
ถึงมันจะแสนสุขแสนสบายเท่าไรก็ช่างเถอะ เมื่อมันเกิดมาแล้วต่อไปมันก็ต้องแก่
แก่แล้วต้องเจ็บ เจ็บก็ต้องตาย นี่มันเป็นทุกข์อยู่อย่างนี้
แต่เราก็มาปรารถนาอีกว่า "ชาติหน้าขอให้ฉันได้เกิดเป็นเทวดาเถิด" มันก็หนักกว่าเก่าอีก
แต่เราก็คิดว่ามันสบายตรงนั้น นี่คือความคิดของคนมันยิ่งหนัก
พระพุทธองค์ทรงสอนว่า "ทิ้ง" เราก็ว่า "ฉันทิ้งไม่ได้" ก็เลยยิ่งแบกยิ่งหนักไปเรื่อย
คือ ความเกิดมันเป็นเหตุให้หนัก แต่เรามองกันไม่เห็น
ถ้าว่าไม่เกิดเราก็ว่ามันบาปที่สุดแล้ว คนตายไม่เกิด บาปที่สุดแล้ว
ฉะนั้น เราจะทะลุปรุโปร่งเรื่องธรรมะนี้มันจึงยาก

เรื่องที่สำคัญอันหนึ่ง คือ เราจะต้องมาภาวนา มาพิจารณากันทุกๆ คน
ทุกคนก็จะพ้นทุกข์ได้ทั้งนั้นแหละ อย่างบ้านเรานี้เรียกว่าเป็นเจ้าของพุทธศาสนา
แต่เราก็ทิ้งหลักธรรมพุทธศาสนาที่แท้จริงกันได้ แต่ถือกันมาเรื่อยๆ
แต่เรื่องจะมาภาวนากันนั้นไม่ค่อยจะมี
แม้ตลอดจนถึงพระภิกษุจะมาภาวนาเรื่องจิตใจของเราเป็นอย่างไรนั้น ก็ไม่ค่อยจะมี
เรียกว่า เราห่างไกลกันเหลือเกิน ห่างจากพุทธศาสนาและอีกอย่างหนึ่ง
คือ พวกเรามักจะเข้าใจว่าบวชจึงจะปฏิบัติได้
โยมผู้หญิงก็บอกว่า "อยากเป็นผู้ชายเว้ย...จะหนีไปบวชซะหรอก"
นี่ก็นึกว่าบวชนั้นจึงจะดีทำความดีได้แต่นักบวช
ให้ย้อนกลับไปถึงเราดีๆ เถอะ การทำความดีความชั่วมันอยู่กับตัวเราทั้งนั้น

อย่าไปพูดถึงการบวชหรือการไม่บวช
ขอแต่ว่าเราสร้างความดีของเราเรื่องไป นี่เป็นสิ่งที่สำคัญมาก


ฉะนั้น เรื่องของศาสนานี้ ก็คือ เรื่องให้ปล่อยตัวออกจากกรงนั่นเอง
ที่เรามาปฏิบัตินี้ก็เพื่อแก้ปัญหานี้
ที่เรามาสมาทานศีล มาฟังธรรม ก็เพื่อแก้ปัญหาอันนี้

เรื่องแก้ปัญหาชีวิตของเรานี้เบื้องต้น
พระพุทธองค์หรือนักปราชญ์ทั้งหลายท่านสอนว่า
ให้มีศีลธรรม ให้รู้จักศีลธรรม

เช่น เพชรเม็ดนี้ของใครนะฉันอยากได้
แต่ฉันจะขโมยก็กลัวจะบาป นี่...เท่านี้ก็พอแล้ว เรียกว่า ศีลธรรม
ถ้าเราเห็นอย่างนี้ก็จะเป็นคนไม่เห็นแก่ตัว

อาตมาเคยพูดว่าเราทั้งหลาย ในปีสองปีมานี้ชอบทำบุญสุนทานกันมาก
การคมนาคมก็สะดวก ไปทัศนาจรแสวงบุญกัน
แต่มามองดูแล้วมันไปแสวงบุญอย่างเดียว แต่มันไม่แสวงหาการละบาป
มันผิดคำสอนของพระพุทธเจ้า ที่ว่าให้เราละบาปก่อนจึงบำเพ็ญบุญ ไปทำบุญ

ไม่ละบาปมันก็ไม่หมด มันเป็นเชื้อโรคติดต่อกันอยู่ตลอดเวลา มันจึงเดือดร้อนกัน

หัวใจพุทธศาสนาสอนว่า ไม่ให้ทำความผิด
แล้วก็ทำจิตให้เป็นกุศลแล้วก็จะเกิดปัญญา
แต่ทุกวันนี้ทำบุญกัน แต่การละบาปนั้นไม่มีใครคิดเห็น
ความเป็นจริงนั้นก็ต้องละบาปก่อนจึงบำเพ็ญบุญ
ถ้าบาปไม่ละจะเอาบุญไปอยู่ที่ไหน ไม่มีที่จะอยู่หรอกบุญนั้น
ฉะนั้น เราต้องกวาดเครื่องสกปรกออกจากใจของเราเสีย
แล้วจึงจะทำความสะอาดเรื่องนี้
พวกเราควรจะเอาไปคิดพิจารณา

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


แก้ไขล่าสุดโดย Hanako เมื่อ 03 ส.ค. 2011, 07:33, แก้ไขแล้ว 1 ครั้ง

แสดงโพสต์จาก:  เรียงตาม  
กลับไปยังกระทู้  [ 1 โพสต์ ] 

เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


 ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 3 ท่าน


ท่าน ไม่สามารถ โพสต์กระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ตอบกระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แก้ไขโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ลบโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แนบไฟล์ในบอร์ดนี้ได้

ค้นหาสำหรับ:
ไปที่:  
Google
ทั่วไป เว็บธรรมจักร