วันเวลาปัจจุบัน 15 ต.ค. 2019, 13:18  



เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


กฎการใช้บอร์ด


อ่านนิทาน จากบอร์ดเก่า
http://www.dhammajak.net/board/viewforum.php?f=5



กลับไปยังกระทู้  [ 2 โพสต์ ]    Bookmark and Share
เจ้าของ ข้อความ
โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 20 พ.ค. 2015, 08:13 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 1
สมาชิก ระดับ 1
ลงทะเบียนเมื่อ: 22 ก.ย. 2012, 08:47
โพสต์: 21


 ข้อมูลส่วนตัว


ย้อนไปเมื่อครั้งสมเด็จพระพุทธองค์ยังทรงพระชนม์ชีพ มีอยู่คราวหนึ่งพญาวสวัตตีมารเห็นมหาพรหมองค์หนึ่งนามว่า พกาพรหม ชอบคุยโม้ว่าตนนั้นมีฤทธานุภาพแลศักดานุภาพเหนือผู้ใด เขาเกิดครึ้มใจขึ้นมาจึงเหาะไปยังวิมานของท้าวมหาพรหม จากนั้นก็ไปพูดจายกยอปอปั้นต่างๆนานาว่า

“ ดูก่อนพกาพรหม ท่านนี้แลที่เป็นผู้เลิศกว่าใครในสามแดนโลกธาตุ มีฤทธานุภาพแลศักดานุภาพเหนือสัตว์ทั้งปวง เป็นที่เคารพของมนุษย์แลเทวดา เป็นผู้กำหนดชะตาชีวิตของคนแลสัตว์ เนื่องจากมนุษย์แลสัตว์ต่างก็ถูกท่านบันดาลขึ้นมานั่นเอง ไม่เพียงเท่านั้น ภูมิประเทศบนโลกไม่ว่าจักเป็นป่าไม้ภูเขา แม่น้ำทะเล ก็ตัวท่านอีกนั่นแหละที่เป็นผู้สร้างขึ้น

คราใดเมื่อคุณธรรมของมนุษย์เสื่อมถึงกาลที่โลกจักต้องพินาศ ก็มีท่านเป็นผู้บันดาลให้เกิดไฟบรรลัยกัลป์เผาไหม้โลก ฉะนั้นหากจักกล่าวท่านคือผู้ที่มีตบะเดชะเหนือสิ่งทั้งหลายทั้งปวงก็คงไม่น่าเกินเลยกระมัง? หรือท่านมีความเห็นใด? ” หลังจากกล่าวคำสรรเสริญแล้วพญามารก็อำลาท้าวมหาพรหมกลับยังที่อยู่ของตน

ฝ่ายพกาพรหมผู้หลงตน ครั้นได้ฟังคำเยินยอของท้าววสวัตตีมารซึ่งเป็นคำพูดลอยๆ ไม่เป็นความจริง หาสาระมิได้ กระนั้นเขาก็ยังหลงเคลิ้มอยู่กับคำลวงเหล่านั้นจนเกิดทิฐิวิบัติขึ้นในใจ “ ชะรอยหรืออาตมาจักเป็นดั่งที่พญามารว่า ด้วยอาตมานี้เป็นผู้ไม่แก่ไม่เจ็บแลไม่ตาย เป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าสัตว์ทั้งมวล พระนิพพานที่เขาว่าเป็นสถานที่อันบรมสุข ก็คงจักเป็นแต่เพียงคำกล่าวลมๆเท่านั้น หาได้มีสถานที่ดังว่าไม่ ”

บัดนั้นความเข้าใจอันคลาดเคลื่อนที่ว่าพระนิพพานเป็นสิ่งโคมลอยไม่เป็นความจริง ก็ทราบถึงพระศาสดาซึ่งกำลังประทับอยู่โคนต้นรัง ณ ป่าสุภควัน เพื่อจักสงเคราะห์ให้พรหมรูปนี้ได้คลายจากทิฐิวิบัติ สมเด็จบรมครูจึงเสด็จจากโลกมนุษย์ขึ้นมายังพรหมโลกด้วยเวลาเพียงชั่วบุรุษผู้มีกำลังเหยียดแขนของเขาออก แล้วงอกลับเข้ามาเท่านั้น!

ขณะนั้นพกาพรหมกำลังอิ่มอกอิ่มใจอยู่กับคำยอของพญามาร พอเห็นสมณรูปหนึ่งปรากฏเบื้องหน้า เขาจึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง ด้วยกำลังอยากจักหาใครสักคนมาเป็นที่ระบายความในใจพอดี จึงกล่าวไปว่า
“ ดูก่อนท่านผู้เป็นดั่งเรา! การที่ท่านมายังวิมานข้าพเจ้านี่ก็ดีแล้ว เราจักได้สนทนากัน ข้าพเจ้าเห็นว่าสิ่งทั้งหลายทั้งปวงล้วนนิจจัง ไม่มีแก่ ไม่มีเจ็บ ไม่มีตาย ไม่มีสิ่งใดในสามโลกนี้สามารถดับทุกข์ที่มีอยู่ในใจของสรรพสัตว์ได้ ท่านเห็นเป็นเช่นไร? ”

สมเด็จพระศาสดาครั้นทรงสดับวาจาของท้าวมหาพรหม จึงตรัสเตือนสติเขาว่า “ดูก่อนพรหม! บัดนี้จิตท่านได้ถูกอวิชชาเข้าห่อหุ้มแล้ว สิ่งที่ท่านกล่าวมามันหาได้เป็นดั่งที่ท่านเข้าใจไม่! ” พกาพรหมพอฟังก็ไม่พอใจ จึงตอบกลับไป “ นี่สมณ! สถานที่ที่ข้าพเจ้าอยู่ล้วนมีแต่ความสุข มีแต่ความแช่มชื่นเบิกบาน จักหาทุกข์ทั้งสี่อันเกิดมาแต่ชาติ ชรา พยาธิ แล มรณะมิได้ แล้วอย่างนี้ท่านยังจักกล่าวว่าไม่เที่ยงได้อย่างไร? ” สมเด็จพระชินสีห์เมื่อทรงสดับจึงตรัสว่า

“ ดูก่อนมหาพรหม! เรารู้ท่านนั้นมีอายุยืนยาวยิ่งกว่าสัตว์ทั้งปวงเปี่ยมด้วยฤทธานุภาพแลศักดานุภาพอันยิ่งใหญ่ แม้แต่ดวงอาทิตย์แลดวงจันทร์ที่มีรัศมีอันรุ่งเรือง ก็หาได้ส่องสว่างไปทั้งหมื่นโลกธาตุเหมือนรัศมีกายท่านไม่ และเราก็รู้อีกเช่นกันว่าบัดนี้จิตท่านได้ถูกอัคคีแห่งกิเลสกำลังเผาผลาญอยู่ แล้วอย่างนี้ท่านยังจักกล่าวว่ามีความสุขอยู่หรือ อีกประการตัวท่านก็มักกล่าวอ้างว่าตนนั้นมีฤทธิ์เหนือผู้ใด เราอยากถามว่าท่านพอจักบอกได้มั้ยถึงที่อยู่แห่งพรหมชั้นที่สูงไปกว่าท่าน อย่างเช่นอาภัสสราพรหม สุภกิณหาพรหม หรือเวหัปผลาพรหมเป็นต้น ”

ขณะนั้นปรากฏได้มีหมู่พรหมจำนวนมากพากันออกจากวิมานมาดูการโต้ตอบคำพูดกันของเพื่อนผู้อวดตน กับสมเด็จพระศาสดา พรหมดื้อพอเห็นเพื่อนพรหมต่างมองมาที่ตนเหมือนดั่งจักเป็นการถามกันกลายๆว่าไฉนจึงยังไม่ตอบคำถามของพระสมณโคดมเล่า ก็ให้รู้สึกเสียหน้าแลอับอายเป็นอย่างยิ่ง แต่ครั้นจักตอบออกไปก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจักตอบเช่นไร จึงแกล้งเฉไฉถามกลับไปว่า

“ ดูก่อนสมณะ! การที่ท่านกล่าวอย่างนี้ก็เหมือนดั่งว่ามีแต่ท่านเท่านั้นที่รู้คติแลวิบากของสรรพสัตว์ คำพูดของท่านข้าพเจ้าหาเชื่อถือไม่ ขนาดตัวข้าพเจ้าซึ่งมีฤทธิ์เหนือผู้ใดยังมิทราบ แล้วไฉนท่านซึ่งเป็นเพียงมนุษย์ผู้หนึ่งจึงจักทราบเล่า? ” สมเด็จพระศาสดาครั้นทรงสดับวาจาอวดตนของเขาจึงทรงมีพระพุทธฎีกาตรัสกับพกาพรหมว่า

“ ดูก่อนพรหม! คำหนึ่งท่านก็ว่าตัวท่านนั้นมีฤทธิ์เหนือผู้ใด สองคำท่านก็ว่าตัวท่านนั้นมีฤทธิ์เหนือผู้ใด เราอยากขอให้ท่านจงแสดงฤทธิ์สักอย่างให้เป็นที่ปรากฏแก่เราจักได้มั้ย อย่าง เช่นจงกำบังกายอย่าให้เราเห็น ไม่ทราบท่านพอจักทำได้หรือไม่? ”

พกาพรหมพอฟังก็นึกกระหยิ่มอยู่ในใจ “ กับเพียงแค่แสดงฤทธิ์หายตัวมันจักยากอันใด ” ว่าแล้วเขาก็เนรมิตกายหายไปจากสถานที่นั้นทันที บรรดาพรหมทั้งหลายจู่ๆเห็นเพื่อนผู้อวดตนหายวับไป ต่างก็เหลียวหน้าเหลียวหลังมองหากันให้เลิ่กลั่ก แต่ไม่ว่าพยายามหาเท่าใดก็หาไม่เจอ

แต่ถึงเขาจักหลบไปจากสายตาเพื่อนพรหมด้วยกันได้ ทว่ากลับหารอดไปจากสายพระเนตรแห่งองค์พระสยัมภูไม่ ไม่ว่าจักแอบไปซ่อนที่ไหนพระองค์ก็ทรงชี้ตำแหน่งได้อย่างถูกต้องทุกครั้ง จนเขาไม่อาจ
หาที่ซ่อนตัวได้ สุดท้ายจึงเหาะไปนั่งหน้ามุ่ยแสดงกายให้เป็นที่ปรากฏอยู่ในวิมานตน

บรรดาเพื่อนพรหมเมื่อเห็นเพื่อนจอมโม้พ่ายให้ กับสมเด็จพระศาสดาต่างก็พากันแย้มยิ้มออกมา เหมือนดั่งจักว่าเยาะก็ไม่ใช่ จักว่าเอ็นดูก็ไม่เชิง นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกเสียหน้าเข้าไปใหญ่ ดังนั้นด้วยอารมณ์พาลจึงกล่าวไปว่า “ เอาเถิดสมณ! ข้าพเจ้ายอมรับว่าท่านก็พอมีฤทธิ์อยู่บ้าง สามารถมองเห็นข้าพเจ้าได้ บัดนี้ขอท่านจงแสดงฤทธิ์หายตัวให้เป็นที่ประจักษ์แก่ข้าพเจ้าบ้าง ข้าพเจ้าจักขอดูซิว่าท่านจักหลบไปจากสายตาของข้าพเจ้าได้หรือไม่ ”

สมเด็จพระชินสีห์ครั้นได้ทรงสดับวาจาเสียดสีของท้าวมหาพรหม พระองค์จึงทรงแสดงพุทธฤทธิ์หายไปจากที่นั้นทันทีทันใดเช่นกัน ฝ่ายพกาพรหมซึ่งเฝ้าจับจ้องอย่างไม่กระพริบตา จู่ๆเห็นพระองค์ทรงอันตรธานไปต่อหน้าโดยที่ตนเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ว่าทรงหายไปตั้งแต่เมื่อใด ก็ให้รู้สึกอัศจรรย์ใจเป็นล้นพ้น นอกจากตัวเขาจักมองไม่เห็น พรหมทุกรูปที่อยู่ ณ ที่นั้นก็หาได้มีรูปใดมองเห็นเช่นกัน

แล้วในบัดดลทั่วทั้งพรหมโลกก็กังวานไปด้วยพระสุรเสียงของสมเด็จพระศาสดาตรัสเทศนาสั่งสอนเหล่าพรหม จนสมควรแก่เวลาพระองค์จึงทรงแสดงพระวรกายให้เป็นที่ปรากฏ จากนั้นก็ทรงมีพระพุทธดำรัสตรัสกับพกาพรหมเพื่อจักทรงสั่งสอนให้เขาคลายจากทิฐิวิบัติว่า

“ ดูก่อนพกาพรหม! ตัวท่านนั้นเต็มไปด้วยความมืดบอดด้วยถูกอวิชชาเข้าครอบงำ แต่กลับกระทำดั่งว่าตนนั้นเป็นผู้เรืองปัญญา มากด้วยปรีชาสามารถ เปรียบไปก็ไม่ต่างกับบุรุษเข็ญใจได้ผ้าใหม่มาผืนหนึ่ง ก็สำคัญว่าตนนั้นมียศแลศักดิ์เหนือผู้ใด ท่านพอจักบอกได้มั้ยว่าตัวท่านนั้นมาจากที่ใด? ไฉนจึงมาอุบัติยังพรหมโลกได้? ”

ท้าวมหาพรหมเมื่อเห็นถึงพุทธฤทธิ์ที่ทรงเนรมิตพระวรกายให้หายไปจากสายตาของตนได้ก็เริ่มระย่อต่อฤทธิ์ของจอมมุนีแล้ว พอถูกถามกลับครั้งนี้จึงมิกล้าแสดงอาการเหิมเกริมอีก ค่อยๆยกมือพนมตอบพระองค์ว่า “ ข้าแต่องค์มหาสมณะ อันที่จุติแลปฏิสนธิของข้าพระบาทนั้น ตัวข้าพระบาทเองก็ยังไม่แจ้งพระพุทธเจ้าข้า หากแม้นพระองค์ทรงทราบขอทรงประทานคำตอบแก่ข้าพระบาทด้วยเถิด ”

สมเด็จพระพุทธองค์ครั้นทรงเห็นเขาคลายจากพยศแล้ว จึงทรงมีพระพุทธบรรหารประทานแก่พรหมทั้งหลาย ณ ที่นั้นว่า “ สมัยหนึ่งเมื่อโลกยังว่างจากพระพุทธ ศาสนา ครานั้นพกาพรหมผู้นี้ได้ถือกำเนิดอยู่ในตระกูลคหบดี วันหนึ่งเขารู้สึกเบื่อหน่ายโลก ด้วยเห็นถึงความไม่เที่ยงของร่างกาย ไหนจักต้องแก่ ไหนจักต้องเจ็บ ไหนจักต้องตาย จึงปลีกกายไปบวชเป็นฤาษีอยู่ในป่า บำเพ็ญตบะบารมีจนสำเร็จจตุตถฌาน ครั้นตายจากมนุษย์ด้วยกำลังแห่งฌานที่บำเพ็ญได้จึงนำให้เขาไปเกิดยังพรหมโลกชั้นเวหัปผลา เสวยสุขจากผลฌานอยู่สิ้นกาลช้านาน

จนกำลังแห่งฌานเสื่อมจากจุตตถฌานถอยมาอยู่ที่ตติยฌาน จึงจุติจากเวหัปผลามาบังเกิดเป็นสุภกิณหาพรหม เสวยสุขอยู่ที่ชั้นนี้ต่ออีกเป็นเวลาช้านานเช่นกัน กระทั่งกำลังแห่งฌานเสื่อมจากตติยฌานถอยมาอยู่ที่ทุติยฌาน จึงจุติจากสุภกิณหาพรหมมาบังเกิดเป็นอาภัสสราพรหม แลสุดท้ายกำลังแห่งฌานก็ได้เสื่อมจากทุติยฌานถอยมาอยู่ที่ปฐมฌาณ เขาจึงจุติจากอาภัสสราพรหมมาบังเกิดเป็นมหาพรหมอยู่ในชั้นนี้! ด้วยเหตุที่ท่องเที่ยวอยู่แต่พรหมโลกมาเป็นเวลาช้านาน ดังนั้นจึงเกิดมิจฉาทิฐิคิดว่าตนเที่ยงแท้ไม่แปรเปลี่ยน ไม่มีเกิด ไม่มีแก่ ไม่มีเจ็บ แลไม่มีตาย ทั้งนี้ก็เพราะสาเหตุดังกล่าวนั้นแล ”

พกาพรหมพอฟังพระพุทธฎีกาก็เกิดอัศจรรย์ใจเป็นล้นพ้น รู้สึกว่าพระสมณโคดมผู้นี้ทรงเป็นผู้รู้แจ้งโลกยิ่งกว่าผู้ใด ทรงมีพระปัญญาเหนือกว่าสัตว์ทั้งปวง ทรงเป็นผู้รู้เหตุรู้ผล สมควรจักต้องเทิดไว้ในตำแหน่งสูงสุด! ดังนั้นจึงนมัสการพระองค์ด้วยการเปล่งวาจาว่า สัมมาสัมพุทธัสสะ

คำพูดที่เขากล่าวไปครั้งนั้นพระสมัยโบราณท่านรู้สึกซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง จึงนำมารวมไว้เป็นคำขึ้นต้นบูชาคุณพระรัตนตรัยหรือที่เรียกกันว่า บทบุพภาคนมัสการ อันได้แก่ นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ที่เรารู้จักดีนั่นเอง! ที่มาของวลีทั้งห้านี้แต่ละตำราก็มีการกล่าวอ้างเอาไว้ต่างกัน แต่ที่จักนำมาแสดงให้เห็นต่อจากนี้ พระสมัยก่อนท่านจารึกว่าเป็นคำกล่าวของพระเจ้าห้าพระองค์ คือ :

นะโม มาจากเมื่อครั้งสมเด็จพระผู้มีพระภาคประทับยังวิมานของอาฬวกยักษ์ ครานั้นมียักษ์สองตนนามว่า สาตาคิรายักษ์ กับ เหมวตายักษ์ ยักษ์ทั้งสองมีธุระจักต้องเหาะผ่านบริเวณนั้นพอดี ขณะที่ทั้งคู่กำลังเข้าใกล้วิมานของอาฬวกยักษ์ด้วยอำนาจแห่งพระพุทธานุภาพ จู่ๆเขาทั้งสองก็ร่วงหล่นจากท้องฟ้าโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงให้รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง พอกำหนดจิตดูก็ทราบว่าเวลานี้สมเด็จพระศาสดากำลังประทับอยู่ในวิมานของอาฬวกยักษ์ ดังนั้นเพื่อเป็นการแสดงความนอบน้อมต่อพระองค์ ทั้งคู่จึงเปล่งวาจาออกมาพร้อมกันว่า “ นะโม ” คำกล่าวของยักษ์ทั้งสองพระในยุคโบราณท่านรู้สึกซาบซึ้งมาก จึงนำมาเป็นวลีแรกของคำขึ้นต้นบทบุพภาคนมัสการ.

ตัสสะ มาจากเมื่อครั้งสมเด็จพระพุทธองค์ประทับอยู่ ณ พระเวฬุวันมหาวิหาร ครานั้นมีอสูรตนหนึ่งนามว่า อสุรินทราหู เป็นผู้มีกายสูงใหญ่กว่าเทวดาใดๆ เขามีจิตปรารถนาอยากจักเห็นสมเด็จพระผู้มพระภาคสักครั้งเพราะได้ยินกิตติศัพท์ว่าทรงเป็นผู้เลิศกว่าใครในโลกหล้า แต่เมื่อมาคิดดูตนนั้นมีกายที่ใหญ่โตผิดจากเทพทั่วไป การจะเข้าไปก้มมองพระองค์ที่เป็นมนุษย์ตัวกะจ้อยร่อยเห็นเป็นการมิบังควร ระหว่างทางมาสู่สำนักแห่งพระโลกุตรมาจารย์เขาก็เฝ้ารำพึงว่าจักทำอย่างไรดีหนอ จึงจักไม่เป็นการลบหลู่ต่อพระองค์ สมเด็จพระศาสดาทรงทราบถึงความกังวลเขา จึงตรัสให้พระอานนท์จัดพระแท่นบรรทมใหม่ แล้วพระองค์ก็ทรงเนรมิตพระวรกายในพุทธลักษณะสีหไสยาสน์ มีขนาดใหญ่ปานว่าแทบจักเทียมกับท้องฟ้าก็ว่าได้ พออสุรินทราหูมาถึงแทนที่จักก้มมองพระองค์ ที่ไหนได้ เขากลับต้องแหงนคอตั้งบ่าทอดทัศนาแทน พอเห็นถึงพระพุทธานุภาพอันประมาณมิได้ของสมเด็จพระทศพลเข้าเขาก็เกิดศรัทธาขึ้นมาอย่างท่วมท้น จนถึงกับเปล่งวาจาว่า “ ตัสสะ ” คำกล่าวของอสุรินทราหูครั้งนั้นพระในยุคโบราณท่านก็รู้สึกทราบซึ้งเช่นกัน จึงนำมาเป็นวลีที่สองของบทบุพภาคนมัสการ.

ภะคะวะโต มาจากเมื่อคราวที่สมเด็จพระพุทธองค์ทรงเสร็จจากการเสวยธรรมปีติเป็นเวลา ๔๙ วัน สายวันนั้นมีพ่อค้าชื่อตปุสสะและภัลลิกะผ่านทางมาพอดี เขาทั้งสองพอเห็นพระองค์ประทับอยู่ ณ โคนต้นเกดก็เกิดศรัทธาเลื่อมใส จึงนำก้อนสตูข้าวแลสตูผงมาถวาย เพลานั้นสมเด็จพระศาสดามิได้มีภาชนะใดจักทรงใช้รับภัตตาหาร จึงทรงดำริอยู่ในพระทัยว่า “ จักเคยมีไหมหนอ ที่พระพุทธเจ้ารับบิณฑบาตด้วยมือทั้งสอง? ” ทันทีที่พระองค์ทรงมีพระดำริดังนั้น ท้าวมหาราชทั้งสี่ซึ่งต่างก็ทราบดีในพระพุทธอัธยาศัย แต่ละองค์จึงไม่รอช้า รีบนำเอาบาตรของตนเหาะมาจากทิศทั้งสี่ทันที พอถึงก็ยื่นให้จอมมุนีเพื่อทรงใช้รับภัตตาหารแทนพระหัตถ์ทั้งสอง สมเด็จพระผู้มีพระภาคเมื่อทรงเห็นพวกเขาต่างยื่นบาตรมาให้ เพื่อจักทรงรักษาศรัทธาพวกเขาจึงทรงยื่นพระหัตถ์ออกไปรับเอาบาตรทั้งสี่นั้นไว้ จากนั้นก็ทรงอธิษฐานจิต ผสานให้บาตรสี่ใบรวมเป็นใบเดียว ยังความปลาบปลื้มใจให้กับท้าวมหาราชเป็นอย่างยิ่ง จนถึงกับเปล่งวาจาออกมาพร้อมกันว่า “ ภะคะวะโต ” คำกล่าวของพวกเขาครานั้นพระในยุคโบราณท่านก็รู้สึกซาบซึ้งเช่นกัน จึงนำมาเป็นวลีที่สามของบทบุพภาคนมัสการ.

อะระหะโต มาจากเมื่อครั้งสมเด็จพระพุทธองค์ประทับอยู่ ณ ถ้ำอินทสาล ในเขตเทือกเขาเวทยิก ติดกับหมู่บ้านอัมพสัณฑคาม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของกรุงราชคฤห์ ครานั้นท้าวสักกะมีความเคลือบแคลงในข้อธรรมบางประการ จึงเสด็จลงจากดาวดึงส์เทวโลกมาทูลถามปัญหากับพระองค์ สมเด็จพระชินสีห์ได้ทรงตอบข้อซักถามของจอมเทพผู้เลื่องชื่อจนหมดข้อสงสัย กระทั่งท้าวเธอเกิดดวงตาเห็นธรรม สำเร็จเป็นพระโสดาบัน ณ ที่นั้นเอง ด้วยความสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันประมาณมิได้ จอมเทพพระองค์นี้จึงตรัสคำสรรเสริญออกมาว่า “ อะระหะโต ” คำกล่าวของเทพราชันย์พระในยุคโบราณท่านก็รู้สึกซาบซึ้งเช่นกัน จึงนำมาเป็นวลีที่สี่ของบทบุพภาคนมัสการ.

ส่วน สัมมาสัมพุทธัสสะ อันเป็นวลีที่ห้าก็อย่างที่ทราบก่อนหน้าแล้ว คือพกาพรหมเป็นผู้กล่าว ดังนั้นเมื่อรวมวลีทั้งห้าเข้าด้วยกัน คือ นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต อะระหะโต สัมมาสัมพุทธัสสะ ก็จักได้บทบุพภาคนมัสการที่แปลว่า ข้าพเจ้าขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น ที่เราใช้เป็นคำขึ้นต้นก่อนจักสวดมนต์ หรือก่อนจักทำพิธีใดๆทางพุทธศาสนานั่นเอง

สืบ ธรรมไทย


แก้ไขล่าสุดโดย pinit เมื่อ 11 ต.ค. 2019, 07:23, แก้ไขแล้ว 15 ครั้ง.

โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 28 ก.ค. 2015, 06:33 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 8
สมาชิก ระดับ 8
ลงทะเบียนเมื่อ: 17 พ.ค. 2009, 05:25
โพสต์: 621


 ข้อมูลส่วนตัว


tongue


แสดงโพสต์จาก:  เรียงตาม  
กลับไปยังกระทู้  [ 2 โพสต์ ] 

เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


 ผู้ใช้งานขณะนี้

่กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 1 ท่าน


ท่าน ไม่สามารถ โพสต์กระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ตอบกระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แก้ไขโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ลบโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แนบไฟล์ในบอร์ดนี้ได้

ค้นหาสำหรับ:
ไปที่:  
Google
ทั่วไป เว็บธรรมจักร