วันเวลาปัจจุบัน 30 มิ.ย. 2022, 20:47  



เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง




กลับไปยังกระทู้  [ 17 โพสต์ ]  ไปที่หน้า 1, 2  ต่อไป  Bookmark and Share
เจ้าของ ข้อความ
โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 16 พ.ย. 2011, 18:44 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 1
สมาชิก ระดับ 1
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 พ.ย. 2011, 14:26
โพสต์: 10


 ข้อมูลส่วนตัว


หวัดดีค่ะ อยู่ที่ norway มา 7ปีแล้ว และวันที่26.09.2011 เวลา 08:44 สามี เกิดอุบัติเหตุรถชนกับรถพ่วง เสียชีวิตคาที่ ในระหว่างที่เค้าเดินทางไปทำงานที่ต่างจังหวัด. เค้าเดินทางวันจันทร์และบอกว่าจะกลับมาวันพฤหัส. เรามีลูกชายด้วยกัน 2คน คนโต6ขวบ ส่วนคนเล็กแค่16วัน ในวันที่ปาป๊าของเค้าจากไปอย่างไม่มีวันกลับมา. เสียใจแทบบ้า อยากจะตายตามกันไปเลย.แต่ครอบครัวของแฟนดีกับเรามากๆ เพราะเขามีลูกชายดนเดียว สามีเขาอายุแค่32ปี และวันที่07 ตุลาที่ผ่านมาก็คือ วันเกิดและก็วันฝังศพเขาในวันเดียวกัน.เราร้องไห้และสงสารแฟนมาก ทำไมถึงโชคร้ายขนาดนี้ โลกช่างโหดร้ายเหลือเกิน ที่พลัดพลากเรา 4คนพ่อแม่ลูกไม่ให้อยู่ด้วยกัน.ตอนนี้ต้องพึ่งจิตแพทย์ เพราะจิตใจอ่อนแอเหลือเกิน ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป ขาดเขาแล้วก็เหมือนกับเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง.


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 16 พ.ย. 2011, 20:15 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
สมาชิกระดับ 19
สมาชิกระดับ 19
ลงทะเบียนเมื่อ: 11 ก.พ. 2009, 22:21
โพสต์: 1975


 ข้อมูลส่วนตัว


ค่อยๆคิดค่ะ คุณต้องสู้ค่ะเพื่อลูกๆของคุณทั้ง2คน คุณต้องตั้งสติค่ะ
เรื่องคิดสั้นอย่าเอามาไว้ในสมองค่ะ ตอนนี้คุณต้องทำทั้งหน้าที่พ่อ-และแม่ค่ะ
แล้วจะเข้ามาคุยกับคุณAnitaบ่อยๆน่ะค่ะ

เดี๋ยวก็จะมีเพื่อนๆในเว็บนี้มาคุยค่ะ มีอะไรที่อยากจะเล่าอยากจะบอก
เรื่องอัดอั้นอะไรเขียนมาเถอะค่ะ้ เผื่อว่ามีใครที่เคยเจอแบบที่คุณเจออยู่ตอนนี้
เค้าแก้ปัญหานี้อย่างไร ขอให้คุณสู้น่ะค่ะ เราอยู่มาเลย์ค่ะ :b8: :b41: :b55: :b47:


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 16 พ.ย. 2011, 20:57 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 31 พ.ค. 2009, 02:41
โพสต์: 5636

แนวปฏิบัติ: พอง ยุบ
ชื่อเล่น: เจ
อายุ: 0
ที่อยู่: USA

 ข้อมูลส่วนตัว www


เสียดวงตาไปหนึ่งข้าง
แต่ก็ยังเหลือดวงตาอีกหนึ่งข้าง กับดวงใจอีกหนึ่งดวง
ทุกคนบนโลกใบนี้ ไม่มีใครที่ไม่เคยพลัดพรากจากสิ่งอันเป็นที่รัก
หักห้ามใจไม่ให้คิดถึงเขา ย่อมเป็นไปไม่ได้ แต่ควรคิดถึงคนที่ยังอยู่
ให้มากกว่า....คุณโชคดีกว่าอีกหลายๆคนที่พ่อแม่ของสามียังเมตตา
เข้มแข็งไว้...แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็จะผ่านไปได้เอง...ดูแลหนุ่มน้อยสองคน
ให้ดีที่สุด ทำทุกอย่างเพื่อเขา เอาใจจรดจ่ออยู่ที่พวกเขา เวลาที่เหลือค่อย
คิดถึงคนที่จากไป.....มีอะไรก็เข้ามาสนทนา เข้ามาระบายความทุกข์ได้ตลอดเวลา....
คุณไม่ได้ทุกข์คนเดียว มีคนที่ทุกข์กว่านี้อีกมากมาย เป็นกำลังใจให้ค่ะ.... :b4: :b4:

.....................................................
"มิควรหวังร่มเงาจากก้อนเมฆ"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 17 พ.ย. 2011, 09:31 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 2
สมาชิก ระดับ 2
ลงทะเบียนเมื่อ: 12 ม.ค. 2011, 16:30
โพสต์: 74

ชื่อเล่น: ใบเฟิร์น
อายุ: 0

 ข้อมูลส่วนตัว


เป็นกำลังใจให้นะค่ะ สู้ๆนะค่ะ ดูแลลูกๆดีๆ


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 17 พ.ย. 2011, 12:56 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 3
สมาชิก ระดับ 3
ลงทะเบียนเมื่อ: 02 ส.ค. 2011, 15:12
โพสต์: 191


 ข้อมูลส่วนตัว


สัจจธรรมความจริงได้พลัดพรากชีวิตไปจากแล้ว ถึงจะไม่จากไป ณ เวลานี้ กาลเวลานอกนี้ก้ย่อมจากไปเป็นธรรมดา ควรทำใจตั้งสติให้รู้ทันกับขันธุ์อันเป็นธรรมภายในที่มีอำนาจต่อชีวิต ความคิด ความจำที่ทำให้คล้อยตาม รู้สึกเป็นไปตาม ใช้สติเพียวรส่งไปให้รู้เท่าทัน รู้ด้วยใจ เพียรส่งไปเสมอๆ ขอให้โชคดีครับ


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 17 พ.ย. 2011, 15:29 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 1
สมาชิก ระดับ 1
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 พ.ย. 2011, 14:26
โพสต์: 10


 ข้อมูลส่วนตัว


ขอบคุณมากค่ะสำหรับกำลังใจจากทุกคน อาทิตย์แรกหลังจากสามีเสียกินอะไรไม่ลง นอนไม่หลับ เอาแต่ร้อง ไปส่งลูกที่ ร.รไม่ได้ เพราะกลัวรถ กลัวโลกภายนอก
ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วค่ะ เพราะหลังจากที่ไปพบกับจิตแพทย์มา ก็ทำให้มีสติและทำให้คิดได้ แต่บางครั้งก็อ่อนแอเหลือเกิน มันไม่ง่ายเลยที่ผู้หญิงคนหนึ่งอายุแค่26ปี ต้องเลี้ยงลูกชาย2คนที่ยังเล็ก. ยิ่งอยู่ต่างบ้าน ต่างภาษา ก็ยิ่งยากหน่อย จะย้ายกลับเมืองไทยก็ไม่ได้ เพราะสงสารลูกคนโต เพราะเคยคุยกับลูกและเขาก็โกรธและร้องไห้ไม่อยากไปอยู่เมืองไทย เพราะเขาเข้าร.ร และมีเพือนที่นี่ จะไปไหนก็ต้องรอลูกปิดเทรอม. แต่ก็พยายามที่จะเข้มแข็งเพื่อลูกค่ะ


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 17 พ.ย. 2011, 23:49 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
สมาชิกระดับ 19
สมาชิกระดับ 19
ลงทะเบียนเมื่อ: 11 ก.พ. 2009, 22:21
โพสต์: 1975


 ข้อมูลส่วนตัว


คุณAnita ค่ะที่norwayถ้าบิดาเสียชีวิตหรือพิการ
รัฐบาลมีจ่ายค่าเลี้ยงดูค่าศึกษาบุตรกับภรรยาเป็นรายเดือนหรือปล่าวค่ะ :b41: :b55: :b47:


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 18 พ.ย. 2011, 03:40 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 1
สมาชิก ระดับ 1
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 พ.ย. 2011, 14:26
โพสต์: 10


 ข้อมูลส่วนตัว


ใช่ค่ะคิดง่ายก็ง่าย คิดยากก็ยาก แต่จะทำวันนี้ให้ดีที่สุด พรุ่งนี้เป็นยังไงค่อยว่ากัน และก็ตัดสินใจแล้วค่ะว่าจะอยู่ที่Norwayต่อไป อย่างน้อยสวัสดิการที่นี่ก็ดีกว่าที่เมืองไทยมากๆเพราะกรณีสามีตาย ภรรยาก็จะได้เงินแม่หม้ายทุกเดือนไปจนกว่าจะแต่งงานใหม่ และลูกก็จะได้เงินลูกกำพร้าค่ะ จะสู้ต่อไปเพื่ออนาคตของลูก เพราะเด็ก2คนเขาคือตัวแทนของสามีที่จากไป เหนื่อยที่จะเลี้ยงพวกเขามาก แต่พอลองนั่งหลับตา แล้วคิดถึงตอนที่ลูกโตเป็นหนุ่ม คิดดูแล้วมันเป็นสิ่งที่น่าภูมิใจมาก.นี่แหละคือกำลังที่จะทำให้แม่คนนี้สู้ต่อไป


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 19 พ.ย. 2011, 00:27 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 31 พ.ค. 2009, 02:41
โพสต์: 5636

แนวปฏิบัติ: พอง ยุบ
ชื่อเล่น: เจ
อายุ: 0
ที่อยู่: USA

 ข้อมูลส่วนตัว www


วันนี้ดีขึ้นบ้างไหมค่ะ?

ไม่มีอะไรที่จะอยู่กับเราตลอดไป
ไม่ว่าทุกข์หรือสุข...ส่งกำลังใจมาให้
สู้ๆนะค่ะ :b4: :b4:

.....................................................
"มิควรหวังร่มเงาจากก้อนเมฆ"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 19 พ.ย. 2011, 02:40 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 1
สมาชิก ระดับ 1
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 พ.ย. 2011, 14:26
โพสต์: 10


 ข้อมูลส่วนตัว


ขอบคุณค่ะคุณทักทาย วันนี้ได้ไปเยี่ยมหลุมฝังศพของสามีอันเป็นที่รัก
แต่ก็เจ็บปวดทุกครั้งที่มองดูชื่อของเขา
มีคำถามมากมายว่าสามีของเราอยู่ตรงนี้จริงๆเหรอ?
ทุกวันนี้ยังไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาจากเราไปจริงๆ.
เข้มแข็งได้ก็เพราะลูกทั้งสอง อยากมีเพื่อนคุยค่ะ
ดีใจค่ะที่ได้รู้จักกัลยาณมิตรแห่งลานธรรมจักรทุกคนค่ะ


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 19 พ.ย. 2011, 11:05 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 31 พ.ค. 2009, 02:41
โพสต์: 5636

แนวปฏิบัติ: พอง ยุบ
ชื่อเล่น: เจ
อายุ: 0
ที่อยู่: USA

 ข้อมูลส่วนตัว www


ที่นี่มีเพื่อนๆที่พร้อมจะร่วมทุกข์
มากมาย มีอะไรก็เข้ามาสนทนาแลกเปลี่ยน แบ่งปัน
สารทุกข์ สุขดิบกันได้...พยายามอย่าปล่อยให้ตัวเองว่างนะค่ะ
หาอะไรทำไปเรื่อยๆ รักษาใจให้อยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด
ถ้าไม่ไหว...อยากร้องไห้ก็ร้องออกมา ไม่ต้องเก็บกักเอาไว้
ระบายออกมาเท่าที่ใจอยากจะทำ ถ้าต้องการกำลังใจ
ที่นี่มีให้ไม่จำกัดจำนวนค่ะ

ทางหนึ่งที่จะทำให้ความรู้สึกหดหู่หายไปโดยเร็ว
คือไม่ควรตอกย้ำความจำ...สิ่งใดที่จะทำให้คิดถึงเขา
ก็เลี่ยงๆไปเสีย ข้าวของเครื่องใช้ประจำตัวของเขา
เก็บใส่กล่องให้หมด คงยากที่จะทำแบบนั้น แต่เป็นวิธีที่ดีที่สุดวิธีหนึ่ง
การที่เรามองเห็นสิ่งใดแล้วทำให้ลืมเขาไม่ได้ ก็มีแต่จะทำให้ใจวนเวียน
อยู่กับความทุกข์ สู้ไม่ดูไม่เห็นอะไรเลย ความสะเทือนใจก็จะค่อยๆลดลง
ระดับความรู้สึกของเราให้มั่นคงเร็วขึ้น....

คิดถึงแค่วันนี้ก็พอ...เมื่อวานก็ทิ้งไป...พรุ่งนี้ก็ยังไม่ต้องนึกถึง
เข้มแข็งนะค่ะ....พวกเราทุกคนยินดีอยู่เคียงข้างเท่าที่คุณต้องการ :b4: :b4:

.....................................................
"มิควรหวังร่มเงาจากก้อนเมฆ"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 04 ธ.ค. 2011, 21:43 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 31 พ.ค. 2009, 02:41
โพสต์: 5636

แนวปฏิบัติ: พอง ยุบ
ชื่อเล่น: เจ
อายุ: 0
ที่อยู่: USA

 ข้อมูลส่วนตัว www


แวะมาเยี่ยมค่ะ เป็นอย่างไรบ้าง? :b4: :b4:

.....................................................
"มิควรหวังร่มเงาจากก้อนเมฆ"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 ธ.ค. 2011, 03:18 
 
ออฟไลน์
สมาชิก ระดับ 1
สมาชิก ระดับ 1
ลงทะเบียนเมื่อ: 05 พ.ย. 2011, 14:26
โพสต์: 10


 ข้อมูลส่วนตัว


ขอบคุณค่ะ คุณทักทายที่แวะมาเยี่ยม ตอนนี้ก็ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะ

แต่ก็มีบางครั้งที่รู้สึกแย่มากๆ อาจเป็นเพราะ

เหนื่อยที่ต้องเลี้ยงลูก2คนลำพัง ได้แต่คิดค่ะว่ามันคือกรรมของเรา......


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 ธ.ค. 2011, 10:10 
 
ออฟไลน์
สมาชิกระดับสูงสุด
สมาชิกระดับสูงสุด
ลงทะเบียนเมื่อ: 25 เม.ย. 2009, 02:43
โพสต์: 12224


 ข้อมูลส่วนตัว


:b11: :b11: :b11:


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 ธ.ค. 2011, 22:47 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 31 พ.ค. 2009, 02:41
โพสต์: 5636

แนวปฏิบัติ: พอง ยุบ
ชื่อเล่น: เจ
อายุ: 0
ที่อยู่: USA

 ข้อมูลส่วนตัว www


คุณแอนิต้ายังโชคดีนะค่ะ
ที่ยังมีลูกอีกสองคน...อย่างน้อยๆ ก็ยังมีเป้าหมายว่า
เราจะมีชีวิตอยู่เพื่อใคร? แล้วควรจะทำอะไรเพื่อพวกเขา?
เลี้ยงเด็กเล็กๆสองคน ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องทุ่มทั้งกาย
และใจ...แต่ผลที่ได้รับจากความเหนื่อยยากนั้น
เป็นสิ่งที่บรรยายไม่ได้ แบ่งปันให้ใครก็ไม่ได้

พวกเขามีอะไรดีๆให้เราได้เห็น ได้ชื่นใจ ภาคภูมิใจมากมาย
ดูแล เอาใจใส่พวกเขา แล้วสังเกตุดูซิค่ะ

มีอะไรก็นำเข้ามาแบ่งปันกัน..พวกเรา ณ.ที่นี้
ยินดีที่จะร่วมรับรู้ ไม่ว่าทุกข์หรือสุข
สุ้สู้นะค่ะ คุณแม่คนเก่ง :b4: :b4:

.....................................................
"มิควรหวังร่มเงาจากก้อนเมฆ"


แสดงโพสต์จาก:  เรียงตาม  
กลับไปยังกระทู้  [ 17 โพสต์ ]  ไปที่หน้า 1, 2  ต่อไป

เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


 ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 4 ท่าน


ท่าน ไม่สามารถ โพสต์กระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ตอบกระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แก้ไขโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ลบโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แนบไฟล์ในบอร์ดนี้ได้

ค้นหาสำหรับ:
ไปที่:  
Google
ทั่วไป เว็บธรรมจักร