วันเวลาปัจจุบัน 16 มิ.ย. 2019, 20:29  



เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง




กลับไปยังกระทู้  [ 8 โพสต์ ]    Bookmark and Share
เจ้าของ ข้อความ
โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 18 ก.ค. 2014, 10:06 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ

ประวัติและปฏิปทา
พระครูวรเวทย์วิสิฐ
(ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย)

วัดทุ่งหลวง อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่

:b44: :b44:

ชาติกำเนิด

ครูบาธรรมชัย มีนามเดิมว่า กองแก้ว เมืองศักดิ
เกิดเมื่อวันเสาร์ที่ ๖ มิถุนายน พ.ศ.๒๔๕๗
ตรงกับเดือน ๙ เหนือ ขึ้น ๑๔ ค่ำ ปีขาล ฉศก
ทางเหนือเรียกว่า ปีกาบยี่ ร.ศ. ๑๓๓ จุลศักราช ๑๒๗๖

ถือกำเนิดที่หมู่บ้านสันป่าสัก หมู่ที่ ๖ ตำบลป่าสัก อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน
เป็นบุตรของนายสุจา หรือหนานพรหมเสน มารดาชื่อนางคำป้อ

บิดามารดามีอาชีพแพทย์แผนโบราณและช่างไม้
ทำสวน ทำนา มีพี่น้องร่วมท้องมารดาเดียวกัน ๗ คน
ท่านเคารพบูชาในบิดา มารดามาก
เชื่อฟังคำสั่งสอนอยู่ในโอวาทของผู้บังเกิดเกล้าอย่างเคร่งครัด
เป็นผู้มีนิสัยพูดจริง ทำจริง ไม่เหลาะแหละเหลวไหล
สนใจในธรรมะ ชอบเข้าวัดเข้าวามาตั้งแต่เล็ก ๆ
เพราะบิดาเคยบวชเรียนมาแล้วรอบรู้ในอรรถในธรรม
จึงได้อบรมปลูกนิสัยลูกทุก ๆ คนให้ยึดมั่นในพระรัตนตรัย

ท่านได้เข้ารับการศึกษาจากโรงเรียนประชาบาล ณ บ้านสันป่าสัก
จบชั้นประถมปีที่ ๓ มีความประพฤติอ่อนน้อมถ่อมตน
กิริยามารยาทเรียบร้อย มีความอุตสาหพยายาม
เป็นผู้มีความเสียสละ กตัญญูกตเวทีตาต่อบุพการี



สามเณรกองแก้ว

เมื่อท่านเรียนจบชั้นประถม ๓ อายุได้ ๑๕ ปี
ครูบาธรรมชัยได้เข้าอบรมเป็นศิษย์วัดสันป่าสักอยู่ ๓ เดือน
หัดท่องเรียนเขียนอ่านตัวอักขระพื้นเมืองเหนือ
และเรียนสวดมนต์สิกขาสามเณร
โดยมีพระบิดาและพระอินหวันเป็นผู้สอน

เมื่อท่องเรียนเขียนอ่านได้คล่องแล้ว
จึงได้บวชเป็นสามเณรในวันที่ ๑๕ มีนาคม พ.ศ.๒๔๗๑
เดือน ๖ เหนือ ขึ้น ๖ ค่ำ ปีมะโรง สัมฤทธิศก ทางเหนือเรียกว่าปีเบิกสี
เจ้าอธิการคำมูล ธัมวงฺโส วัดแม่สารบ้านตอง เป็นอุปัชฌาย์

เป็นสามเณรอยู่ได้ ๑ พรรษา มีความสนใจในสมถกรรมฐานมาก
ไม่ว่าจะทำงานอะไรอยู่ที่ไหน จิตใจคอยครุ่นคิด
อยู่แต่เรื่องการธุดงค์ของพระสงฆ์องค์เจ้า รุ่นครูบาอาจารย์ทั้งหลาย
ที่บวชเรียนแล้วนิยมพากันเข้าป่าบำเพ็ญเพียรภาวนา
แสวงหาธรรมวิเศษ เป็นสามเณรน้อยก็ได้ชื่อว่าบวชเรียน
เข้ามาอาศัยในพระศาสนา ควรจะออกเดินทางเข้าป่าดูบ้าง
เพื่อแสวงหาพระธรรมอันวิเศษ

หลังจากครุ่นคิดไตร่ตรองอยู่หลายวัน
ท่านจึงได้เข้าไปกราบลาสมภารเจ้าวัดว่า
ขอลาเข้าไปบำเพ็ญกรรมฐานในป่าสักหนึ่งพรรษา
สมภารเจ้าวัดตกใจ เพราะยังเห็นว่าเป็นสามเณรอ่อนพรรษา
ไม่ประสีประสาในเรื่องอรรถธรรมตลอดจนวัตรปฏิบัติของพระธุดงค์ดีพอ
ขืนเข้าไปอยู่ป่าอาจจะเป็นอันตรายถึงแก่ชีวิตได้โดยง่าย จึงได้ห้ามปรามไว้

แต่ครูบาธรรมชัย หรือสามเณรกองแก้วในสมัยนั้น ก็ยืนกรานที่จะเดินธุดงค์เข้าป่า
ไปกระทำความเพียรแต่เพียงผู้เดียวให้จงได้ สมภารเจ้าวัดอ่อนอกอ่อนใจ
เลยอนุญาตให้ไปได้ตามปรารถนา ไม่อยากขัดศรัทธาให้เป็นบาป
และยังได้แนะนำแนวทางการปฏิบัติกรรมฐานในป่าให้หลายอย่างด้วยความเมตตาเอ็นดู

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 20 ก.ค. 2014, 11:50 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


ธุดงค์โดดเดี่ยว

เมื่อกราบลาสมภารเจ้าวัดแล้ว
สามเณรกองแก้วก็ออกจากวัดไป มีบริขารเท่าที่จำเป็น
ตามถ้ำ ตามเพิงผาไม่จำเป็นต้องใช้กลดใช้มุ้งให้ยุ่งยาก
ถ้ายุงจะกัด ทากจะดูดกินเลือดก็ให้มันกินเลือดตามต้องการ
ไม่อาลัยใยดีในสังขาร แต่สำหรับบาตรนั้นจำเป็นต้องมี
เพื่อใช้ในการออกบิณฑบาต หาปัจจัยมาหล่อเลี้ยงสังขารตามความจำเป็น

เมื่อเดินทางไปถึงป่าห้วยดิบแต่ลำพังผู้เดียว
ได้พบชาวบ้านวัยกลางคนผู้หนึ่งออกมาจากป่า
ชายผู้นั้นแสดงความตกใจ เมื่อรู้ว่าสามเณรองค์น้อย
จะเข้าป่าไปบำเพ็ญเพียรภาวนา
เขาได้กล่าวเตือนอย่างหวาดกลัวว่า
เวลานั้นมีเสือเย็นหรือเสือสมิงตัวหนึ่ง
กำลังออกอาละวาดหากินอยู่ในป่า
เสือดุร้ายตัวนี้โตใหญ่เกือบเท่าควายหนุ่ม
เป็นเสืออาคม คือ มีตุ๊เจ้าหรือพระองค์หนึ่งแก่กล้าวิชาไสยศาสตร์
เกิดร้อนวิชา มีอาเพศให้เป็นไปด้วยบาปกรรม
ชอบแปลงร่างเป็นเสือตัวใหญ่ลักเอาวัวควายชาวบ้านไปกินบ่อย ๆ
นานวันเข้าถึงกับคาบเอาคนไปกิน
มีชาวบ้านที่ออกป่าไปเก็บฟืนและสมุนไพรในป่า
แล้วถูกเสืออาคมตัวนี้คาบไปกินหลายรายแล้ว
ขอให้สามเณรรีบกลับวัดเสียเถิด ขืนเข้าไปอยู่ในป่ามีหวังเจอเสือเย็นตัวนี้แน่

สามเณรไม่กลัวเสือ บอกว่าอันคนเรานี้ ไม่ว่าจะยากดีมีจน
เมื่อเกิดมาก็ดิ้นรนกันไปต่าง ๆ นานา
แล้วในที่สุด ก็สิ้นสุดปลายทางที่ความตายเหมือนกันหมด
ไม่มีใครที่จะหลีกหนีความตายไปได้พ้น
เราเกิดมาในชาตินี้ ได้บวชเรียนในพระศาสนา
ถือได้ว่าเป็นบุญกุศลใหญ่
จะต้องปฏิบัติกิจพระศาสนาด้วยการลงมือปฏิบัติธรรม
ให้รู้แจ้งเห็นจริงด้วยการเข้าไปปฏิบัติกรรมฐานในป่า

ขออุทิศชีวิตให้กับป่าดงพงพี
เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายอันพึงจะมี
มิได้อาลัยเสียดายต่อชีวิต ถ้าจะตายก็ขอให้มันตายไปเถิด
ขอให้ปฏิบัติธรรมบำเพ็ญเพียงสร้างสมบารมีเป็นพอ
ชีวิตคนเรานี้สั้นนัก วันตายจะมาถึงเมื่อไรไม่มีใครรู้
ดังนั้นจึงอยากจะเร่งรีบสร้างความดีด้วยการปฏิบัติธรรมเ
พราะการรีรอผัดวันประกันพรุ่งย่อมถือได้ว่าเป็นผู้อยู่ในความประมาท

ปัจฉิมโอวาทหรือพระวาจาครั้งสุดท้ายของพระพุทธเจ้า
พระพุทธองค์ได้ทรงรวบรวมซึ่งโอวาททั้งปวง
ที่ได้ประทานไว้ตลอด ๔๕ พรรษา ลงในจุดใหญ่ใจความ
คือ ความไม่ประมาท อันเดียวเท่านั้น

พระพุทธองค์ตรัสว่า
"ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราผู้ตถาคตเตือนท่านทั้งหลายให้รู้
สังขารมีความเสื่อม ความฉิบหายไปเป็นธรรมดา
ท่านทั้งหลายจงยังกิจทั้งปวงอันเป็นประโยชน์ตนและผู้อื่นให้สมบูรณ์
ด้วยความไม่ประมาทเถิด"


ชายชาวบ้านได้สดับตรับฟังถ้อยวาจาของสามเณรกองแก้วดั่งนี้
ก็ยกมือโมทนาสาธุให้กับความตั้งใจอันอาจหาญเด็ดเดี่ยวของสามเณร
และกล่าวสรรเสริญว่า สามเณรแม้จะอายุยังน้อย
แต่มีจิตเคารพศรัทธาเลื่อมใสในหลักธรรมของพระพุทธเจ้าอย่างไม่มีวิจิกิจฉา
คือไม่มีความสงสัยในพระรัตนตรัย สามเณรเป็นผู้เจริญโดยแท้
เป็นนักบุญที่มนุษย์และเทวดาจะพึงสรรเสริญ
กล่าวแล้วชายชาวบ้านป่าก็กราบลาไป



ป่าห้วยดิบ

สามเณรกองแก้วได้ธุดงค์เข้าไปในป่าห้วยดิบ
ด้วยจิตตั้งมั่นไม่หวั่นไหว
ป่าใหญ่แห่งนี้ชุกชุมด้วยสัตว์ร้ายอาศัยหากิน
เช่น เสือ ช้าง หมี งู กระทิง เป็นต้น

สามเณรเลือกได้ทำเลเหมาะสมใต้ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่น
เป็นที่พักอาศัยสำหรับนั่งบำเพ็ญสมาธิและเดินจงกรม
ธรรมชาติของป่าอันสงัดเงียบวังเวงใจ
ทำให้อารมณ์ความรู้สึกเบาสบายถูกกับนิสัยรักสงบของท่านมาก
ความรู้สึกหวาดกลัวภัยอันตรายในป่าไม่มีเลย
เพราะได้ตั้งจิตที่จะอุทิศตนต่อการปฏิบัติกรรมฐานอย่างเด็ดเดี่ยว
แม้จะเสียชีวิตก็ไม่อาลัยเสียดาย

เพื่อที่จะพิสูจน์ว่าตนเองมีศรัทธา
ในธรรมะของพระพุทธเจ้าอย่างเด็ดขาดไม่สงสัยหวั่นไหว
เมื่อไม่หวั่นไหวมีใจตั้งมั่นในการปฏิบัติจนถึงที่สุดจักต้องพบธรรมวิเศษ
อันเป็นพระธรรมที่พ้นจากโลก
อยู่เหนือโลกและไม่ถูกจำกัดด้วยกาลเวลาอย่างแน่นอน



คืนแรกในป่าห้วยดิบ

สามเณรนั่งสมถภาวนาอยู่จนค่อนคืน
จิตตั้งมั่นในสมาธิยังไม่เป็นที่พอใจ
เพราะยังมี ถีนะมิทธะ ความง่วงเหงาหาวนอนบ้าง
ความคิดฟุ้งซ่านของอารมณ์บ้าง (อุทธัจจะกุกกุจจะ)
ซึ่งเป็นสิ่งกั้นความดีมิให้เกิดที่เรียกว่า นิวรณ์
คอยรบกวนจิตไม่ให้รวมตัวสงบได้

ทำให้ได้ความรู้ว่า ความตั้งใจของคนเรานี้
พอทำเข้าจริง ๆ มันไม่ค่อยจะได้ผลดังใจเลย
ต้องมีอุปสรรคขัดขวางเป็นธรรมดา

จิตคนเรานี่มันเหมือนลิง
หลุกหลิกยิ่งพยายามจะบังคับให้อยู่นิ่ง ๆ
ยิ่งหลุกหลิกไปกันใหญ่ ทำให้รู้สึกนึกขำ
และตั้งใจว่า จะต้องเพ่งเพียรเอาชนะจิต
บังคับมันให้สงบอยู่ในอำนาจของตนให้จงได้

หลังจากเดินจงกรมแล้ว ก็นั่งหลับไปงีบหนึ่งก็พอดีสว่าง
ตลอดคืนไม่มีสัตว์ป่าเข้ามาแผ้วพานรบกวนเลย
ลงไปอาบน้ำเย็นเฉียบชำระกายในห้วย
แล้วจึงออกไปบิณฑบาตในหมู่บ้าน
ได้อาหารพอสมควรตามศรัทธาของชาวบ้าน
นำมาขบฉันในป่าแต่พออิ่ม เพื่อยังชีพ
ไม่พยายามติดใจในรสชาติเอร็ดอร่อยของอาหาร
เห็นว่าอาหารเป็นสิ่งปฏิกูล ที่จำใจต้องขบฉันเข้าไป
ก็เพื่อให้สังขารร่างกายพอดำรงอยู่ได้เท่านั้น
เพื่อที่จะมีแรงบำเพ็ญสมณธรรมต่อไป

ขณะที่นั่งขบฉันอาหารในบาตรอยู่ใต้ต้นไม้นั้น
สังเกตเห็นว่า ตรงที่นั่งอยู่มีรอยบุ๋มกดลงไปในดิน
เมื่อเพ่งดูก็รู้ว่าเป็นรอยตีนเสือขนาดใหญ่เท่าจานข้าว
รู้สึกแปลกใจจึงลุกขึ้นเดินสำรวจดูก็ได้พบอีกว่า
มีรอยเสือใหญ่อยู่ทั่วบริเวณนั้น เป็นรอยใหม่ ๆ
แสดงว่า เสือตัวนี้มันมาเดินวนเวียนอยู่โคนต้นไม้
ตอนที่สามเณรเข้าไปบิณฑบาตในหมู่บ้าน

พอรู้ว่าเสือขนาดใหญ่มาปรากฏในบริเวณที่นั่งสมาธิบำเพ็ญบารมี
พลันมีอาการขนลุกซู่ไปทั้งตัว จิตใจหวั่นไหวรู้สึกกลัวจนตัวสั่น
ขาดสติไปชั่วขณะ แต่แล้วก็ตั้งสติได้
และนึกขำตัวเอง ทีแรกบอกว่าไม่กลัวอะไร
พร้อมแล้วที่จะยอมตายในป่า แต่พอเอาเข้าจริง ๆ
เห็นแค่รอยเสือก็ตกใจกลัวขาดสติเสียแล้ว
นี่แสดงอีกว่า จิตคนเรานี้มันชอบหลอกหลอนตัวเราเอง
เหมือนลิงหลอกเจ้าจริง ๆ

เมื่อรู้แน่ว่า เสือมาเยี่ยมจริง ๆ ไม่ได้ตาฝาดหรือฝันไป
สามเณรก็พยายามสงบใจลงนั่งที่โคนต้นไม้ใหญ่
ดำรงสติให้ตั้งมั่นรำพึงถึง "สติปัฎฐาน ๔" ฯลฯ

สามเณรกองแก้วเล่าว่า ท่านได้พิจารณาอย่างนี้ไป
ตามความรู้ความเข้าใจของสามเณรวัยเยาว์
ที่ยังอ่อนต่อการศึกษาในหลักพระธรรม
พิจารณาไปตามที่ครูบาอาจารย์สั่งสอน
จะผิดจะถูกอย่างไรไม่คิดถึง คิดอย่างเดียวว่า
ครูบาอาจารย์สอนมานี้เป็นของจริงแท้ เป็นธรรมะของพระพุทธเจ้าแน่

เมื่อพิจารณาอย่างนี้กลับไปกลับมาเป็นเวลานานพอสมควร
ปรากฏอัศจรรย์ว่า จิตรวมตัวเข้าสู่ความสงบอย่างไม่รู้ตัว
เป็นสมาธิในเอกจิต ลืมเรื่องเสือ
ลืมทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตและปัจจุบันหมดสิ้น
แต่มีสติรู้ตัวว่า มีอารมณ์โพลงสว่างไสว
สภาพจิตมีความเยือกเย็นแช่มชื่นอย่างพรรณนาไม่ถูก

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 03 ส.ค. 2014, 13:26 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


ประจันหน้าเสือ

เมื่อจิตเริ่มคลายออกจากสมาธิ มารับรู้อารมณ์ภายนอกกายอีกครั้งหนึ่ง
ก็เป็นเวลาเย็นมากแล้ว แสงแดดตกรำไรเรี่ยยอดไม้บอกให้รู้ว่า
จิตดำรงสมาธิมาเป็นเวลานานเกือบ ๘ ชั่วโมง
จึงลุกขึ้นเปลี่ยนอิริยาบถ เดินไปที่ลำห้วยเพื่อจะอาบน้ำชำระกาย
ทันใดก็ต้องตกตะลึงยืนนิ่งอยู่กับที่ ก้าวขาไม่ออก
เมื่อพบว่าเสือใหญ่ตัวหนึ่งกำลังก้มกินน้ำอยู่ที่ลำห้วย
เป็นเสือลายพาดกลอนขนาดใหญ่มาก เกือบเท่าควาย แต่เตี้ยกว่า
หางมันลากดินกวัดแกว่งไปมา

ดูเหมือนมันจะรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่ามีคนเดินมาข้างหลัง
มันรีบหันขวับกลับมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เห็นหัวโตขนาดกระบุง
นัยน์ตาสีเหลืองจัดมีประกายวาวจ้าคล้ายกระทบแสงไฟ น่ากลัวมาก

สามเณรตะลึง เสือก็ตะลึง ที่ได้ประจันหน้ากันอย่างไม่นึกฝัน
ครั้นแล้วชั่วอึดใจที่ต่างฝ่ายต่างก็ตะลึงจังงัง
เสือโคร่งตัวใหญ่ก็แยกเขี้ยวส่งเสียงคำรามดังสนั่นปานฟ้าผ่า
ย่อตัวลงต่ำกระโจนผึงเข้าตะครุบสามเณรอย่างดุร้ายกระหายเลือด
ความตกใจทำให้สามเณรผงะก้าวถอยหลังเลยสะดุดรากไม้ริมตลิ่งล้มลง
ทำให้เสือกระโดดข้ามหัวไปจนเย็นวาบไปทั้งร่างด้วยแรงลมที่พัดผ่าน
ความตื่นตระหนกทำสามเณรลุกไม่ขึ้น นอนเนื้อตัวสั่นเทา ๆ อยู่ตรงนั้นเอง
เพราะควบคุมสติไม่อยู่ คิดว่าตัวเองต้องตกเป็นอาหารเสือแน่ ๆ วันนี้
แต่เสือหายเงียบไปไม่เห็นกลับมาอีก จึงค่อยมีสติลุกขึ้นมองไปรอบ ๆ
ก็ไม่ปรากฏพบวี่แววของเสือตัวนั้นเลย
คงพบแต่รอยขนาดใหญ่ของมันมีขนาดเท่าจานข้าวย่ำอยู่แถวนั้น

เมื่อพิจารณาดูแล้วก็เห็นว่า
เป็นรอยเสือตัวเดียวกันกับที่ปรากฏตรงโคนต้นไม้ที่นั่งบำเพ็ญสมาธิ
พักใหญ่จิตจึงคลายจากความหวาดกลัว
มีสติทำให้ได้ข้อคิดพิจารณาว่า สตินี้เป็นตัวสำคัญของคนเรา
เมื่อชั่วครูนี้เราขาดสติอย่างน่าละอาย สติขาดจากใจ
ทำให้ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
เวลาตกอยู่ในที่คับขันอันตรายกะทันหันไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว
สติกับปัญญาจะต้องอยู่คู่กันตลอดเวลาถึงจะใช้ได้
เพราะปัญญาของเรายังไม่แหลมคม
ปัญญายังไม่หยั่งรู้ถึงสัจธรรมที่แท้จริง จิตจึงมีความกลัว
ถ้าเราทำลายความกลัวให้เด็ดขาดลงไปได้
ปัญญาและสติจะต้องมั่นคงเป็นสมบัติติดอยู่กับใจ

เมื่อคิดได้เช่นนี้จึงตัดสินใจว่า จะต้องเดินตามหาเสือตัวนี้ให้พบ
แล้วนั่งคุกเข่าลงตรงหน้ามันยอมให้มันขบกัดฉีกเนื้อกินเสีย
เป็นการอุทิศร่างกายชีวิตเลือดเนื้อให้มันด้วยความเมตตาสงสาร
และจักเป็นการทำลายความกลัวในจิตใจของเราให้หายขาดไปด้วย

สามเณรเดินขึ้นมาจากลำห้วยตามหาเสือที่เห็นรอยของมันเป็นทางไป
รอยนั้นใหญ่มากและชัดเจนกดลึกลงไปในดินใหม่ ๆ
จิตใจเต็มไปด้วยความอาจหาญ
ใคร่ที่จะพลีชีวิตอุทิศให้เสือกินอย่างไม่เสียดายอาลัย
รอยเสือโคร่งมุ่งหน้าไปทางโคนต้นไม้ที่สามเณรใช้เป็นที่นั่งบำเพ็ญภาวนา



เสือกลายเป็นพระ

ครั้นแล้วสามเณรก็ต้องตะลึงเมื่อพบว่า
ที่โคนต้นไม้นั้นมีสีเหลืองนั่งอยู่ สีเหลืองนั้นไม่ใช่เสือ
หากเป็นพระภิกษุวัยกลางคนรูปหนึ่งกำลังนั่งอยู่ตรงโคนต้นไม้
ลักษณะท่าทางของพระภิกษุรูปนั้นมีสง่าน่าเลื่อมใสผิวคล้ำเกรียม
ท่านเผยอยิ้มน้อย ๆ ให้แล้วทักทายขึ้นด้วยเสียงเยือกเย็นว่า

"เดินตามหาเสือจะให้เสือกินจริง ๆ หรือเณรน้อย"

สามเณรกองแก้ว (ครูบาธรรมชัย) รู้สึกสะดุ้งใจ
ที่พระภิกษุแปลกหน้าล่วงรู้ความในใจของตน จึ
งนั่งลงกราบแล้วถามว่า หลวงพ่อรู้ได้ยังไง
หลวงพ่อพบเสือตัวนั้นผ่านมาทางนี้หรือ ?
หลวงพ่อหัวเราะไม่ตอบคำถามนั้น
แต่ท่านกลับกล่าวยกย่องว่า มีสติปัญญาดี
ต่อไปภายหน้าจะรุ่งเรือง ขออย่าได้สึกเลย
ให้ฝากชีวิตไว้กับพระศาสนา

สามเณรกองแก้วรู้สึกอิ่มเอิบใจ
ที่หลวงพ่อแปลกหน้าในป่ากล่าวให้กำลังใจเช่นนั้น
แต่ก็ยังติดใจในเรื่องเสือใหญ่ตัวนั้นอยู่
จึงถามว่า เสือตัวนั้นเป็นเสือจริง ๆ หรือเป็นเสืออาคมกันแน่

"เสือไม่สำคัญ ใจเราสำคัญกว่า อย่าไปสนใจเสือ
เมื่อใจของเราสะอาดบริสุทธิ์ มีศีลมีสมาธิ
มีปัญญาอยู่เต็มภูมิแล้ว เราชนะทุกอย่าง
เสือสางสิงสาราสัตว์ในโลกนี้จะมาทำอะไรเราไม่ได้เลย"
หลวงพ่อกล่าว

สามเณรกองแก้วกราบด้วยความเคารพเลื่อมใจ
แล้วถามว่า หลวงพ่อมาจากไหน ? จะไปไหน ?

ท่านตอบว่า ท่านเป็นพระกรรมฐาน เป็นพระป่า
แสวงหาวิเวกบำเพ็ญสมณธรรม แต่ไม่ยอมบอกชื่อเสียงเรียงนาม

"เณรมีความตั้งใจดี ปฏิบัติดีแล้ว แต่ยังขาดครูบาอาจารย์แนะนำสั่งสอน
การปฏิบัติกรรมฐานนี้ต้องมีครู ถ้าปฏิบัติด้นดั้นไปตามลำพังตนเอง
ก็เปรียบเสมือนเขาตัดถนนไว้ให้แล้ว แต่เราไม่เดินตามถนนสายนั้น
กลับเดินบุกป่าฝ่าดงไป โอกาสที่จะหลงทางมีมาก
หรือถ้าไม่หลงทาง กว่าจะถึงจุดหมายปลายทางก็ย่ำแย่ไปเลย"


หลวงพ่อตักเตือนด้วยความหวังดี

สามเณรกองแก้วถามว่า
ควรจะไปเรียนกรรมฐานกับพระอาจารย์ที่ไหนดี

หลวงพ่อตอบว่า พระอาจารย์ที่เก่งกรรมฐานมีอยู่หลายองค์
อยู่ตามวัดก็มี อยู่ตามป่าตามเขาก็มี
แต่ที่สะดวกไปหาได้ง่ายอยู่ไม่ไกลก็คือ ครูบาเจ้าศรีวิชัย
สมควรที่สามเณรจะได้ไปกราบเท้าท่านฝากตัวเป็นลูกศิษย์เสียเถิด
เพราะครูบาเจ้าศรีวิชัยท่านมีบุญญาบารมีมาก
เป็นพระสงฆ์ผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบหาผู้เสมอเหมือนได้น้อยมาก

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 16 ต.ค. 2014, 12:34 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


เดินจงกรม

จากนั้น หลวงพ่อแปลกหน้าก็ได้แนะนำสั่งสอน
ข้อปฏิบัติกรรมฐานให้หลายอย่าง
โดยเฉพาะการเดินจงกรม ท่านได้กรุณาแนะนำว่า


"การเดินจงกรม กับ การนั่งสมาธิ
จะต่างกันตรงที่เป็นการเปลี่ยนอิริยาบถเท่านั้น
การเดินจงกรมต้องเดินให้ถูกวิธีถึงจะได้ผล
อย่าเดินส่งเดช ตามสบายใจตัวเอง
ต้องเดินตามวิธีของครูบาอาจารย์ท่านกำหนดไว้

ก่อนเดินจงกรมเราต้องดูต้องหาสถานที่สมควรก่อน
จะต้องเป็นสถานที่เงียบสงัด พื้นดินต้องเรียบราบ
อย่าให้เป็นพื้นที่สูง ๆ ต่ำ ๆ
ความยาวของสถานที่เดินจงกรม
กำหนดอย่างสั้นประมาณ ๒๕ ก้าว อย่างยาวที่สุด ๕๐ ก้าว

ควรจะกำหนดทางเดินไว้ ๓ สายคือ

๑. เดินตามดวงตะวัน จากทิศตะวันออกไปทิศตะวันตก
๒. เดินไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ
๓. เดินไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

การเดินจงกรม ๓ สายนี้
เดินเพื่อบูชาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์
อย่าเดินตัดทางโคจรของดวงตะวันไม่ดี
แต่ถ้าสถานที่จำกัดจะเดินสายเดียวก็ได้ให้เลือกเอา

ครั้งแรกจะเดินจงกรม ให้ประณมมือขึ้นเสียก่อน
ระลึกว่า พุทโธ ธัมโม สังโฆ (ว่า ๓ จบ)
ยกมืออธิษฐานไว้เหนือระหว่างคิ้ว
ระลึกถึงคุณพระรัตนตรัยที่ตนถือเป็นสรณะที่พึ่งยึดเหนี่ยวใจ
และระลึกถึงคุณบิดามารดา อุปัชฌาย์อาจารย์
ตลอดท่านผู้เคยมีพระคุณแก่ตน

จากนั้นรำพึงถึงความมุ่งหมายแห่งความเพียรที่กำลังจะทำ
ด้วยความตั้งใจเพื่อผลนั้น ๆ

เสร็จแล้วเอามือลง เอามือซ้ายลงก่อน
เอามือขวาวางทับทาบกันไว้ที่ท้องน้อยใต้สะดือ
ตามแบบพุทธรำพึง ให้เจริญพรหมวิหารสี่

เจริญจบแล้วทอดตาลงต่ำในท่าสำรวม
ตั้งสติกำหนดจิตและธรรมที่เคยนำมาบริกรรมกำกับใจ
หรือพิจารณาธรรมทั้งหลายตามแบบที่เคยภาวนา แล้วเริ่มออกเดิน

ทอดสายตาลงประมาณในราว ๔ ศอกเป็นอย่างไกล
หรือใกล้เข้ามาที่เท้าเราก้าวนั้นก็ได้
แต่เมื่อรู้สึกเดินไม่สะดวกก็มองออกห่างไปหน่อย
เมื่อห่างออกก็ไม่สะดวกสบาย
ก็ให้ทอดสายตาหาระยะที่พอสบาย แต่อย่าให้ไกลนัก

วิธีเดิน อย่าก้าวเดินให้ไวนัก อย่าช้านัก
อย่าก้าวยาวนัก อย่าสั้นนัก อย่าเผลอปล่อยมือไกวแขน
หรือเอามือขัดหลังและกอดอก
อย่าเผลอเดินมองโน่นมองนี่
ถ้าจะภาวนา พุทโธ ก็ให้ก้าวขาไปหนึ่งว่า "พุท" ก้าวอีกขาไปว่า "โธ"
บริกรรมภาวนาไปเรื่อย ๆ ตามจังหวะก้าวขา

พอไปถึงสุดทางอย่าด่วนหมุนตัวกลับให้เร็วนัก
ให้ค่อย ๆ หมุนตัวเวียนไปทางขวา
หรือจะหยุดยืนกำหนดรำพึงสักครู่ที่หัวทางเดินจงกรมก็ได้

การหยุดรำพึงกำหนดพิจารณาธรรมนั้น
จะยืนกลางทางจงกรมหรือตรงไหนก็ได้ไม่บังคับ
เพราะธรรมที่ผุดขึ้นมาในใจขณะนั้น
ย่อมมีความตื้นลึกหนาบางแตกต่างกัน
แล้วแต่กรณีที่ควรอนุโลมตามความจำเป็น
เมื่อหยุดรำพึงจนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วก็ออกเดินต่อไป

การเดินจงกรมนี้ จะเดินนานหรือไม่เพียงไรตามแต่เราจะกำหนดเอง
เพราะการเดินจงกรมก็คือทำสมาธิอีกแบบหนึ่งนั่นเอง
คือเพียงแต่เปลี่ยนอิริยาบถเพื่อระงับเวทนา
นั่งสมาธินาน มันเมื่อย ก็ต้องออกเดินจงกรมระงับความเมื่อยขบ
ถ้าเดินจงกรมมาก มันเหนื่อย ก็หยุดเดิน
เปลี่ยนเป็นนั่งอย่างเดิม ถ้านั่งมากมันเหนื่อย ก็ให้นอนทำสมาธิ
หรือ ยืนนิ่ง ๆ ทำสมาธิ การนอนทำสมาธินั้น
ให้นอนในท่าสีหไสยาสน์ อย่านอนในท่าอื่นเป็นอันขาด

การเดินจงกรมหรือนั่งสมาธิภาวนาก็คือ
การกลั่นกรองหาสิ่งเป็นสาระ คุณในตัวเรา
เพื่อเอาชนะกิเลส ตัณหา อวิชชา
ตามที่พระพุทธเจ้าและครูอาจารย์ท่านสอนไว้
แต่ในขณะเดียวกัน ก็อย่าหักโหมร่างกายตัวเองจนเกินไป
ให้ปฏิบัติในสายกลาง ๆ
เพื่อความเหมาะสมของธาตุขันธ์ร่างกายของตนเอง
ที่จำเป็นต้องใช้งานประจำ
ถ้าหักโหมมากธาตุขันธ์ร่างกายเจ็บป่วยพิกลพิการไป
สุดท้ายก็ไม่บรรลุถึงจุดหมายปลายทางที่ตั้งใจไว้"


หลวงพ่อกล่าวสรุปในที่สุด
สามเณรก้มกราบหลวงพ่อผู้ลึกลับด้วยความเคารพเลื่อมใสศรัทธา
ที่ท่านได้มีเมตตาอบรมสั่งสอน แนะแนวทางปฏิบัติให้
ท่านให้ศีลให้พรพอสมควรแล้วก็ลาจากไป

นึกแล้วก็เป็นเรื่องประหลาด สามเณรมาบำเพ็ญกรรมฐานในป่า
ชาวบ้านได้กล่าวเตือนให้ระวังเสือสมิงจะขบกิน
เป็นเสืออาคมอันเกิดจากตุ๊เจ้ารูปหนึ่งร้อนวิชาไสยศาสตร์แปลงกายเป็นเสือ

ครั้นเมื่อเข้ามาอยู่ในป่าก็เจอเสือจริง ๆ เสือทำท่าจะขบกินแต่แล้วมันก็วิ่งหนี
เมื่อตามรอยตีนมันมาก็พบเข้ากับพระธุดงค์รูปหนึ่ง
จะเป็นไปได้ไหมว่า หลวงพ่อแปลกหน้าที่เจอนี้คือตุ๊เจ้าเสือสมิง
ถ้าใช่จริง ๆ ทำไมไม่ขบกินสามเณร



เสือใช่ไหม

เรื่องนี้ ครูบาธรรมชัยได้เล่าในภายหลังต่อมาหลายปีว่า
ธรรมชาติของเสือนั้น เป็นสัตว์กินเนื้อที่ดุร้าย
เมื่อมันเข้ามาหาคนเรา หรือเจอกับมันโดยบังเอิญอย่างจังหน้า
ธรรมชาติของเสือจะต้องกระโจนเข้าทำร้ายคนทันที
เหตุที่เสือไม่ทำร้ายพระธุดงค์กรรมฐานนั้น
เข้าใจว่ามีสาเหตุอยู่ ๓ ประการ

๑. เทพยดาอารักษ์ในป่าดลบันดาลใจเสือ
ให้เข้ามาทดสอบกำลังใจของพระธุดงค์ ไม่ได้มีเจตนาจะให้มาทำร้าย

๒. เทพยดานิรมิตร่างกลายเป็นเสือมาทดสอบกำลังใจ
เพราะเทพยดาย่อมจะมีฤทธิ์สามารถจำแลงแปลงกายเป็นสัตว์ต่าง ๆ ได้
แปลงกายเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ได้
แปลงกายเป็นปีศาจหลอกหลอนก็ได้

๓. เสือจริง ๆ ได้กลิ่นพระธุดงค์ตรงเข้ามาเพื่อจะขบกัดกินเป็นอาหาร
โดยที่เทพยดาไม่เกี่ยวข้องด้วยเลย แต่ครั้นเมื่อเสือเข้ามาใกล้พระธุดงค์แล้ว
ก็กระทบเข้ากับกระแสจิตอันแรงกล้าของพระธุดงค์
เป็นกระแสเมตตาอันชุ่มเย็นอย่างประหลาดล้ำ ทรงอำนาจลี้ลับ
ได้ทำให้หัวใจของเสือคลายความดุร้ายลง
เกิดความรู้สึกเป็นมิตรสนิทใจ
ดุจเดียวกันกับเสือที่มนุษย์นำมาเลี้ยงไว้ในครอบครัวตั้งแต่ตัวเล็ก ๆ จนเติบโตใหญ่
เสือตัวนั้นย่อมจะรักใคร่เจ้าของของมัน ไม่คิดอยากจะกัดกินหรือเห็นเป็นศัตรูเลย



ฉายา "ธมฺมชโย"

สามเณรกองแก้ว (ครูบาธรรมชัย)
บำเพ็ญกรรมฐานอยู่ในป่าห้วยน้ำดิบสามเดือน จึงได้กลับมาอยู่วัด
ได้เข้าเรียนนักธรรมกับพระภิกษุแดง วัดพระยืน
ต่อมาเมื่ออายุ ๑๙ ก็สอบนักธรรมตรีได้
และได้เรียนนักธรรมโทที่วัดมหาวัน

สอบนักธรรมโทได้เมื่ออายุ ๒๐ ปี
ในปีนี้เอง ท่านได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุ
ได้นามฉายาว่า "ธมฺมชโย" ณ พัทธสีมา วัดหนองหล่ม
ตำบลป่าสัก อำเภอเมือง จังหวัดลำพูน

ตรงกับวันเสาร์ที่ ๒๘ มกราคม พ.ศ.๒๔๗๕
หรือเดือน ๕ เหนือ ขึ้น ๓ ค่ำ ปีวอก จัตวาศก
ทางเหนือเรียกว่า ปีเต่าสัน ร.ศ. ๑๕๑ จุลศักราช ๑๒๙๔ เวลา ๐๘.๐๑ น.

โดยมี

- เจ้าอธิการคำมูล ธมมวงฺโส วัดแม่สารบ้านตอง เป็นพระอุปัชฌาย์
- พระชยเสนา วัดบ้านหลุก เป็นพระกรรมวาจาจารย์
- พระคัมภีร์ปัญญา วัดปงสนุก เป็นพระอนุสาวนาจารย์


เมื่ออุปสมบทแล้วมาจำพรรษาอยู่ที่วัดสันป่าสักบ้านเกิด
พระปินตาได้สึกออกไป พระอินหวันเป็นเจ้าอาวาส
ครูบากองแก้ว ธมมชโย จึงได้รับแต่ตั้งให้เป็นผู้ช่วยเจ้าอาวาสแทนพระปินตา

ต่อมาท่านได้เป็นครูสอนนักธรรมที่สำนักวัดสันป่าสักและวัดน้ำพุ ตำบลเดียวกัน
และสอนโรงเรียนประชาบาลด้วย สอนอยู่เป็นเวลาถึง ๖ ปี
ในระหว่างที่สอนอยู่นี้ เมื่อมีเวลาว่างก็ได้เดินทางไปนมัสการครูบาเจ้าศรีวิชัย
ที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในสมัยนั้น ได้ฝากตัวเป็นลูกศิษย์ครูบาเจ้าศรีวิชัย
และหมั่นไปมาหาท่านอยู่เสมอด้วยความเคารพเลื่อมใสบูชาเป็นปรมาจารย์

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 พ.ย. 2014, 17:08 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ
วัดอินทขิล หมู่ ๑๑ ต.อินทขิล อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่
เป็นวัดราษฎร์ ได้รับอนุญาตตั้งเป็นวัดในปี พ.ศ.๒๔๘๑
ซึ่งตรงกับปีที่ชาวบ้านพากันมาอาราธนาครูบาธรรมชัยไปเป็นเจ้าอาวาส
และได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมาในปี พ.ศ.๒๕๑๖

(ที่มา : http://www.templethailand.org)



วัดอินทขิลใหม่

พ.ศ.๒๔๘๑ คณะศรัทธาหมู่บ้านสันป่าตอง วัดอินทขิลใหม่
ตำบลอินทขิล อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่ มีพ่ออุ้ยแก้ว ทิพเดโช เป็นหัวหน้า
ได้พากันเดินทางมาอาราธนานิมนต์ครูบาธรรมชัยไปเป็นเจ้าอาวาส
เพื่อให้ท่านพัฒนาปฏิสังขรณ์วัดที่เก่าแก่ทรุดโทรมและโปรดศรัทธาชาวบ้าน

ครูบาธรรมชัยรับนิมนต์ ออกเดินทางไปเมื่อวันที่ ๑๘ มิถุนายน ๒๔๘๑
ท่านได้บูรณะปลูกสร้างเสนาสนะเครื่องใช้วัดอินทขิลใหม่
จนเจริญรุ่งเรืองตลอดมาไม่หยุดหย่อนเป็นเวลาถึง ๙ ปี
ได้อบรมสั่งสอนศิษย์ให้บวชเรียนเป็นสามเณรและพระภิกษุเป็นจำนวนมาก
เป็นที่เลื่องลือไปทั่วภาคเหนือว่า
ท่านเป็นพระนักสร้าง นักพัฒนาวัดวาอาราม
สมแล้วที่เป็นศิษย์ครูบาเจ้าศรีวิชัย
ทำให้วัดอินทขิลซึ่งเป็นเพียงอาราม
หรือสำนักสงฆ์เล็กๆกลายเป็นวัดใหญ่โตสวยงาม

ในระหว่างที่ท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดอินทขิลใหม่ ๙ ปีนี้
เมื่อว่างจากพัฒนาวัด และอบรมลูกศิษย์พระเณร
ท่านจะออกเดินทางไปนมัสการครูบาเจ้าศรีวิชัยอยู่เสมอ
และเสาะแสวงหาครูบาอาจารย์เจ้าสำนักต่าง ๆ ที่เก่ง ๆ
เพื่อขอศึกษากรรมฐานและวิทยาคม
ในขณะเดียวกันก็ศึกษาค้นคว้าตำรับตำรายาสมุนไพร
แพทย์ศาสตร์แผนโบราณไปด้วย ทำให้ท่านเป็นผู้เรื่องวิทยาคม
มีฌานสมาธิแก่กล้าและเชี่ยวชาญทางแพทย์ศาสตร์สงเคราะห์
เป็นที่เคารพศรัทธาเลื่อมใสทั่วไปในสมัยนั้น

พ.ศ.๒๔๙๐ ปลายปี ท่านได้อำลาจากวัดอินทขิลใหม่
และคณะศรัทธาญาติโยมชาวบ้าน
หลังจากที่ได้สร้างความเจริญให้วัดมาเป็นเวลานานถึง ๙ ปี
เพื่อจะออกป่าจาริกธุดงคกรรมฐานใฝ่หาความสงบวิเวก
บำเพ็ญธรรมให้สมความตั้งใจเสียที
คณะศิษย์และญาติโยมชาวบ้านมีความรักและอาลัย
ไม่อยากจะให้ท่านจากวัดไป แต่เมื่อท่านได้ชี้แจงให้ทราบ
ถึงความจำเป็นที่จะต้องบำเพ็ญธรรมปฏิบัติ
คณะศิษย์และญาติโยมก็ต้องตัดใจให้ท่านไปทั้ง ๆ ที่อาลัยเสียดายยิ่งนัก



เสืออีกแล้ว

ครูบาธรรมชัยออกจากวัดอินทขิลใหม่
จาริกธุดงค์แต่ลำพังเข้าป่าไปเรื่อย ๆ
ทางอำเภอฝางและได้แวะนมัสการพระที่ ถ้ำตับเตา

คืนวันหนึ่งเพิ่งจะพลบค่ำได้ไม่นานนัก
ขณะที่ครูบาธรรมชัยกำลังเดินจงกรมพิจารณาธรรมอยู่หน้าถ้ำตับเตา
ได้ยินเสียงเสือโคร่งตัวหนึ่งร้องดังกระหึ่มมาแต่ไกล
เสียงเสือตัวนี้ดังผิดปกติกว่าเสือทั้งหลายในป่าที่ท่านเคยได้ยินและได้ผจญมา
เสียงมันดังมาตามพื้นดินจนใบไม้แห้ง ๆ ที่หล่นอยู่ตามพื้นดินเกิดอาการแซร่ สะเทือน
คล้าย ๆ เสียงฆ้องจูมขนาดใหญ่ดังก้องสะเทือนพื้นดินเวลาตีย่ำโมงอย่างนั้นแหละ
แต่เสียงเสือตัวนี้ดัง "มาว ๆๆ" น่ากลัวมาก แสดงว่าจะต้องเป็นเสือใหญ่ระดับเจ้าป่า


ครูบาธรรมชัย หาได้หวั่นไหวไม่ คงเดินจงกรมเป็นปกติ
เสียงเสือร้องใกล้เข้ามา ในที่สุดก็เงียบ
ได้ยินเสียงฝีตีนมันเดินย่องเหยียบใบไม้แห้งกรอบแกรบเข้ามาใกล้
แล้วหยุดลงตรงเบื้องหน้าท่าน ในระยะห่างประมาณ ๒ วา
ท่าทางของมันดุร้าย นัยน์ตาลุกวาว น่ากลัวมาก
ตัวใหญ่ขนาดม้าแกลบล่ำดี ทำท่าจะกระโจนเข้าตะครุบท่าน
แต่ครูบาธรรมชัยหาได้หวั่นไหวหวาดกลัวไม่ ท่านได้หยุดยืนสงบ
มองจ้องสายตามัน แล้วแผ่เมตตาให้ด้วยความจริงใจ
ขอให้มันจงอย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจ อย่าได้มีเวรภัยใด ๆ
ให้มันรักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยด้วยประการทั้งปวงเถิด
แผ่เมตตาจบลงทำให้ท่าทางของมันมีอาการนิ่งจังงัง

ท่านได้อธิษฐานต่อไปว่า ถ้าท่านกับเสือตัวนี้
เคยมีเวรานุเวรแก่กันมาตั้งแต่ชาติปางก่อน
ก็ขอเชิญให้มันกระโดดเข้ามาตะปบกินเป็นอาหารเสียเถิด
อธิษฐานบอกกล่าวมันในใจจบลง ปรากฏว่า เสือใหญ่ตัวนั้นได้กระโดดเข้าป่า
หนีขึ้นไปบนภูเขาข้างถ้ำน่าอัศจรรย์ ครูบาธรรมชัยได้เล่าในภายหลังว่า
เสือใหญ่ตัวนี้ เข้าใจว่าจะเป็นเสือเทวดาสำแดงกายออกมาพบท่าน


รูปภาพ

รูปภาพ
ขอบคุณภาพจาก http://www.chiangmaipao.go.th

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 13 พ.ย. 2014, 12:51 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


งูเหลือมยักษ์

เรื่องสัตว์ร้ายไม่ทำอันตรายนี้ ท่านเล่าว่า
ครั้งหนึ่งสมัยอยู่วัดอินทขิลใหม่
วันหนึ่งท่านได้ออกจากวัด
เดินธุดงค์ไปยังถ้ำเชียงดาวแต่ลำพัง
ขณะที่เดินอยู่ในป่าปางหกซึ่งเป็นดงงูเหลือม
ที่ขึ้นชื่อลือชามากในย่านนั้น ก็พอดีค่ำมืดลง
ท่านจำเป็นจะต้องรีบเดินทางออกจากป่า
ไปให้ถึงบ้านปาง อำเภอเชียงดาวให้ได้
จึงไม่ยอมปักกลดพักแรมคืนในดงงูเหลือม

ป่าปางหกนี้เป็นป่าดงดิบน่ากลัวมาก
พอมืดค่ำลงป่าก็มืดเหมือนหลับตาเดิน
ครูบาธรรมชัยได้เดินไปเหยียบเอางูแมวเซาเข้าโดยไม่ได้ตั้งใจ
จึงเอาไฟฉายดู ก็พบว่า มีงูแมวเซาอยู่จำนวน ๑๖ ตัว
ยั้วเยี้ยอยู่รอบ ๆ ตัวท่าน แต่มันก็ไม่ได้ทำอันตรายท่านแต่อย่างใด
ครั้นพอเดินไปได้อีกหน่อยก็สะดุดเข้ากับขอนไม้ลื่น ๆ อย่างแรง
จึงเอาไฟฉายส่องดูก็พบว่าเป็นงูเหลือมยักษ์
ลำตัวโตเท่าโคนขาผู้ใหญ่กำลังขดเป็นวงกลมอยู่กลางทาง
เพื่อดักสัตว์ป่าเป็นอาหารของมัน
ท่านครูบาธรรมชัยเข้าไปอยู่กลางวงขดของมันพอดี
ซึ่งตามธรรมดาแล้วมันจะต้องตวัดรัดร่างท่านทันที
เพราะเข้าใจว่าเป็นเหยื่อ แม้แต่สัตว์ใหญ่ ๆ ขนาดกวางหรือเสือโคร่ง
ทรงพละกำลังมหาศาล หากโดนมันรัดแล้ว
ไม่มีทางที่จะเอาตัวรอดได้เลย
แต่ปรากฏว่า งูเหลือมยักษ์หาได้ทำอันตรายท่านแต่อย่างใดไม่
มันคงนิ่งสงบมองดูท่านเฉยอยู่

เรื่องงูไม่ทำอันตรายนี้ จะว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็น่าแปลก
เพราะขณะที่ท่านเข้าไปบำเพ็ญภาวนาอยู่ในถ้ำเชียงดาว
หลายครั้งได้พบงูใหญ่ ๆ และงูพิษมากมายยั้วเยี้ยไปหมดในถ้ำลึก
แต่มันก็ไม่สนใจท่านเลย ถ้าไม่พากันเลื้อยหนี ก็นิ่งอยู่เฉย ๆ
ท่านกล่าวว่า เป็นเพราะงูเหล่านั้นสามารถรับรู้กระแสจิต
ที่ท่านแผ่เมตตาให้นั่นอย่างหนึ่ง หรือไม่งูเหล่านั้นเป็นงูเทพบันดาล



ถ้ำตับเตา

พ.ศ.๒๔๙๒ ครูบาธรรมชัยได้รับนิมนต์ให้ไปจำวัด
อยู่ที่ ถ้ำตับเตา อำเภอฝาง เนื่องด้วยทางคณะสงฆ์เห็นว่า
ถ้ำตับเตาทรุดโทรมมาก สมควรจะได้พระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ
มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่อมใสศรัทธาของประชาชนสักองค์
มาบูรณปฏิสังขรณ์ถ้ำให้มั่นคงถาวร
และครูบาธรรมชัยเหมาะสมที่สุดที่จะทำหน้าที่นี้

ถ้ำตับเตา เป็นโบราณสถานแห่งชาติอันสำคัญแห่งหนึ่งในภาคเหนือ
มีชาวไทยและชาวต่างประเทศไปนมัสการเยี่ยมเยือนอยู่เสมอทุก ๆ ปี
จนกระทั่งทุกวันนี้เป็นที่เคารพสักการะของเหล่าพุทธศาสนิกชนทั้งหลาย
เมื่อสมัยก่อนสงครามโลก ครั้งที่ ๒ ชาวไทยใหญ่ (เงี้ยว)
และชาวหลวงพระบาง เวียงจันทร์ พากันเดินทางมาสักการะอยู่เสมอ

ถ้ำตับเตานี้ เดิมเรียกกันว่า "ถ้ำตั๊บเต้า" เป็นภาษาเหนือ
ตรงกับภาษาภาคกลางว่า "ถ้ำทับเถ้าหรือทับขี้เถ้า"
ชาวเหนือชอบพูดคำสั้น ๆ เช่น ถ้ำตั๊บขี้เต้า พูดตัดคำให้สั้นลงว่า ถ้ำตั๊บเต้า

ตำนานความเป็นมาของถ้ำนี้ มีอยู่ใน ศิลาจารึก ที่ถ้ำ ๓ แผ่น
เป็นตัวหนังสือพื้นเมืองเก่าแก่เนื้อความยาวมาก
เมื่อย่อความลงมาให้สั้นที่สุดแล้ว มีความว่า

อตีเต กาเล ในอดีตกาลล่วงมานานแล้ว
พระอรหันต์เสด็จมาบำเพ็ญสมณธรรมอยู่ ณ ที่หน้าถ้ำแห่งนี้
ครั้นต่อมาท่านได้ดับขันธ์ เข้าสู่พระนิพพาน ณ หน้าถ้ำนี้
เหล่ารุกขเทวาและเทพเจ้าทั้งหลาย ทุกสวรรค์ชั้นฟ้า
ได้พากันมาถวายพระเพลิงตรงหน้าถ้ำนี้
ไฟทิพย์ที่เผาธาตุขันธ์พระอรหันต์
ได้ลามไหม้ป่าไปไกลประมาณ ๓ กิโลเมตร กว้างประมาณ ๒ กิโลเมตร
และยังไหม้ลึกลงไปในดินด้วยอำนาจร้อนแรงกล้า
ไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งไฟลุกไหม้ไว้ได้
เดือดร้อนกันใหญ่ถึงพญานาคในเมืองบาดาล
ต้องเกณฑ์นาคน้อยใหญ่ทั้งหลายให้ขึ้นมาช่วยกันพ่นน้ำดับไฟเป็นการใหญ่
ในที่สุดด้วยอิทธิฤทธิ์ของพวกพญานาค
ทำให้ไฟป่าที่ลุกลามไปได้ดับมอดสนิทลง


ขอให้ท่านผู้อ่านใคร่ครวญพิจารณาดูเอาเอง
อันว่าตำนานเก่า ๆ นั้นนักปราชญ์โบราณมักจะซ่อน
แง่เงื่อนอันลึกซึ้งไว้ให้คนรุ่นหลังได้ขบคิดอยู่คล้ายปริศนาลายแทง
เราท่านจะต้องค่อย ๆ คิดพิจารณาให้ลุ่มลึก
อย่าผลีผลามวู่วามใจร้อนด่วนตัดสินเอาง่าย ๆ ด้วยมิจฉาทิฐิ

เมื่อมาจำวัดอยู่ถ้ำตับเตาอันเก่าแก่ทรุดโทรม
ครูบาธรรมชัยได้พัฒนาศาสนสถานแห่งนี้อย่างใหญ่หลวง
อุตส่าห์อดทนลำบากต่อสู้กับงานหนัก
ทุ่มเททั้งแรงใจแรงกายศรัทธาปสาทะ ให้กับงานบูรณปฏิสังขรณ์
ปลูกสร้างวัตถุต่าง ๆ อยู่เป็นเวลาถึง ๕ ปี
สิ้นเงินไปถึงหนึ่งแสนสี่หมื่นสามพันเก้าร้อยบาท
ซึ่งเป็นเงินจำนวนมากทีเดียวในสมัยนั้น

ถ้ำตับเตาอันรกรุงรังทรุดโทรมน่าสะพรึงกลัว
ก็กลายเป็นสถานที่น่าเที่ยว น่าไปนมัสการ
ไม่เป็นที่พึงขยาดกลัวของประชาชนอีกต่อไป

ครูบาธรรมชัยได้บูรณะองค์พระประธานในถ้ำ
ที่ยังสร้างไม่เสร็จให้เป็นองค์พระสมบูรณ์
สร้างวิหารมุงพระพุทธไสยาสน์
บูรณปฏิสังขรณ์พระอรหันตสาวกหลายสิบองค์ (รูปปั้น)
สร้างที่พักสงฆ์ สร้างศาลาสร้างสถานที่พักสำหรับประชาชน
พัฒนาซ่อมแซมถนนเข้าสู่ถ้ำระยะทาง ๔ กิโลเมตร และ ฯลฯ

ถ้ำตับเตาเป็นปูชนียสถานน่าเที่ยว
บริเวณหน้าถ้ำร่มรื่นด้วยต้นไม้ใหญ่ขึ้นอยู่เป็นแถวเป็นแนว
นกน้อยใหญ่นานาพันธุ์ส่งเสียงร้องอยู่ตามต้นไม้อย่างไพเราะ
ลิงค่างกระโดดโลดเต้นอยู่ตามต้นไม้ใกล้ ๆ บริเวณวัดไม่กลัวคนเลย
ชะนีโหยเสียงห้อยโหนโยนตัวมีให้เห็นเสมอ
เสียงร้อยของวิหคนกกาและลิงค่างบ่างชะนี
ในสถานที่อันเยือกเย็นเปล่าเปลี่ยวอย่างนั้น
ทำให้จิตใจอารมณ์ของผู้ที่ได้ไปเยือน
บังเกิดความวังเวงสุขใจเพลิดเพลินไม่น้อยทีเดียว

ถ้ำตับเตามี ถ้ำมืด แห่งหนึ่ง และถ้ำแจ้ง แห่งหนึ่ง
ทางขึ้นถ้ำแจ้งเป็นบันไดอิฐถือปูน สูงประมาณ ๕๐ ขั้น
มีศาลามุงกระเบื้องขึ้นถึงบนปากถ้ำ
ข้างบนนั้นมีรูปปั้นบรมครูโกมารภัทรตรงปากถ้ำ
พระประธานที่ถ้ำนี้หน้าตักกว้าง ๙ วา ๒ ศอก สูง ๑๓ วา ๒ ศอก
ใหญ่โตมาก หน้าองค์พระประธานมีพระธาตุแห้ง (เจดีย์)
และพระเจ้าทันใจหนึ่งองค์ ด้านหลังพระประธานมีบันไดสูงขึ้นไปยังถ้ำปราสาท
ถัดพระประธานไปมีพระพุทธไสยาสน์ยาว ๕ วา
หินศิลาจารึกเกี่ยวกับตำนานถ้ำก็อยู่ที่นี่
ครูบาธรรมชัยได้บูรณปฏิสังขรณ์ถ้ำนี้อย่างสวยงามพิสดารอีกหลายอย่าง



ถ้ำมืดอันศักดิ์สิทธิ์

ถ้ำมืดอยู่ห่างจากถ้ำแจ้งไปทางเหนือประมาณ ๓๐๐ เมตร
หน้าถ้ำมีบันไดอิฐถือปูนขึ้นไปถึงบนปากถ้ำเช่นเดียวกัน
(เพิ่มเติม - ถ้ำมืดกับถ้ำแจ้งเป็นชื่อถ้ำจำนวนสองถ้ำที่อยู่ภายในบริเวณถ้ำตับเต่า
ถ้ำมืดนั้นบ้างก็เรียกอีกชื่อว่า ถ้ำลอดบาป)


ถ้ำมืดนี้ลึกประมาณ ๖๐๐ เมตร ภายในถ้ำมืดมาก
มองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง
การเข้าไปชมจะต้องใช้ตะเกียงเจ้าพายุ หรือคบสว่างมาก ๆ
ไฟฉายใช้ไม่ค่อยจะได้ผลดีไม่ดีอาจพลาดตกเหวลึกหรือเหยียบเอางูเข้าด้วย
คนนำทางเข้าถ้ำจะต้องเป็นคนของวัดที่คุ้นสถานที่ถึงจะนำทางได้ปลอดภัย
เมื่อขึ้นไปถึงปากถ้ำแล้วจะต้องไต่ลงไปตามขั้นบันไดลึกประมาณ ๑๒ ขั้น

ที่นี่มีพระพุทธรูปหลายองค์ศักดิ์สิทธิ์มาก จากจุดนี้ลึกเข้าไปเป็นทางสูง ๆ ต่ำ ๆ แคบ ๆ
มีเหวลึกข้างทางหลายแห่ง ถ้าผู้ใดหรือหมู่คณะใดมีจิตใจสกปรกบาปหนา
หรือแสดงกิริยามารยาทลามกอนาจาร
เมื่อเข้ามาในถ้ำนี้สิ่งประหลาดที่สุดจะต้องเจองู มีทั้งงูเหลือม
งูหลาม งูเห่า งูเขียวหางไหม้ ตั้งแต่ตัวเล็กจนถึงตัวใหญ่ขนาดโคนขาขวางทางไว้
ถ้าเราไล่มันไม่ยอมหลีกทางให้ ทางวัดหรือคนนำทางจะรีบพาออกจากถ้ำทันที
แสดงว่าเจ้าที่เจ้าทางหรือเทพยดาอารักษ์ มีความรังเกียจไม่ยอมให้ผ่านเข้าไป
ขืนทำกล้าหาญข้ามงูเหล่านี้ไปจะเป็นอันตราย
ถ้ำมืดนี้จึงศักดิ์สิทธิ์มาก ใครไม่มีบุญจริง ๆ เข้าไปลำบาก
เพราะไม่แน่ว่า เข้าไปแล้วจะได้กลับออกมาหรือเปล่าก็ไม่รู้
ด้านในลึกเข้าไปมีประตูชื่อ "ประตูลอดบาป"

ครูบาธรรมชัยได้มาบูรณปฏิสังขรณ์
ทำบันไดไต่ขึ้นไปที่ประตูอำนวยความสะดวกให้ศาสนิกชน
ประตูนี้อาถรรพณ์ที่สุดยิ่งกว่าทุกแห่งในถ้ำ
มีคนจำนวนมากมาแล้วไม่สามารถจะผ่านเข้าไปได้
เพราะปรากฏว่ามีพญางูใหญ่แปลก ๆ ชอบมานอนขวางทางไว้
ตามตำนานได้บอกไว้ว่า อันว่าปุคคละ บุคคลใด
ที่มีจิตไม่เป็นบุญเป็นกุศลพูดจาสกปรกหยาบคายไม่เป็นมงคล
ไม่เชื่อว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์มีจริงจะมีพญางูน้อยใหญ่มานอนขวางทาง
ไม่ยอมให้บุคคลนั้นลอดบาปผ่านเขาไปในถ้ำด้านในได้เลย

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 ธ.ค. 2014, 16:26 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


พระเจ้าเนื้อนิ่ม

ภายในถ้ำส่วนที่ลึกที่สุดนี้ มีสิ่งมหัศจรรย์ศักดิ์สิทธิ์
เช่น พระธาตุน้ำ หรือเจดีย์น้ำอันนุ่มนิ่ม
มีบ่อน้ำทิพย์ดื่มกินล้างบาปได้ (ตำนานว่าไว้)
พระธาตุน้ำผึ้งเราเอานิ้วมือจิ้มดู จะเป็นรอยบุ๋มลึกลงไปทันที
แต่เมื่อเอานิ้วออกก็จะพองกลับขึ้นมาเหมือนเดิม
แล้วยังมีพระพุทธรูปปางสมาธิมีชื่อว่า "พระเจ้าเนื้อนิ่ม" ที่ศักดิ์สิทธิ์มาก

องค์พระพุทธรูปเนื้อนิ่มไปทั้งองค์
คล้ายสร้างด้วยพลาสติกใส่น้ำไว้ข้างในฉะนั้น
ลูบคลำดูตรงไหนจะนุ่มนิ่มเนียมมือไปหมด
พอเอามือออกก็จะพองนูนเหมือนเดิม
พระพุทธรูปองค์นี้สร้างด้วยอิฐถือปูนแข็งแรง
เป็นถาวรวัตถุมงคลศักดิ์สิทธิ์สวยงามไม่น้อย
มีผู้เคารพเลื่อมใสบุกบั่นฝ่าอันตราย
เข้ามานมัสการกราบไหว้ขอพรจากท่านอยู่เสมอ
เป็นที่เล่าลือว่าใครขออะไรจากท่านไม่ผิดหวังเลย
มักจะสมปรารถนาในสิ่งที่อธิษฐานได้สมใจ



ลูกเทวดา

ที่ผนังถ้ำถัดพระเจ้าเนื้อนิ่มไป
จะมีรูปปั้นเด็กหญิงและเด็กชาย
หน้าตาน่ารักยืนบ้างนั่งอยู่คนละแถบ
เด็กชายอยู่แถบหนึ่ง เด็กหญิงอยู่แถบหนึ่ง
เป็นรูปปั้นเก่าแก่เหล่าลูกเทวดา
ใครไม่มีลูกอยากจะได้ลูกจะต้องอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาด
ทำจิตใจให้บริสุทธิ์ สมาทานศีลห้าโดยเคร่งครัด
แล้วถือดอกไม้ธูปเทียนเข้ามาในถ้ำนี้
กราบไหว้นมัสการหลวงพ่อเนื้อนิ่ม
ตั้งอธิษฐานจิตขอลูกเทวดาจากท่าน
เสร็จแล้วให้ถือดอกไม้นั้นไปที่เด็กลูกเทวดา (รูปปั้น) เหล่านั้น
ชอบคนไหน ชอบเด็กชายหรือเด็กหญิง
ให้เดินเลือกดูเอาตามชอบใจ เมื่อต้องตาต้องใจเด็กคนใด
แล้วก็วางดอกไม้ลงที่เด็กคนนั้น
แล้วบอกกล่าวอัญเชิญไปเป็นบุตรของตน
ซึ่งจะสมปรารถนาเป็นที่น่าอัศจรรย์

ท่านผู้ใดอยากจะได้บุตรธิดาเป็นลูกเทวดา
มีบุญวาสนาก็น่าจะไปลองดู
ครูบาธรรมชัยจำวัดอยู่ถ้ำตับเต่า
บูรณปฏิสังขรณ์ ปฏิบัติรักษาดูแลสถานที่ให้เจริญ
พัฒนาอย่างมากมาย เป็นที่อนุโมทนาสาธุจากทุกฝ่าย
คือฝ่ายทางการคณะสงฆ์ ฝ่ายข้าราชการบ้านเมืองและประชาชนชาวเหนือ



สู่วัดทุ่งหลวง

รูปภาพ

รูปภาพ
วัดทุ่งหลวง อ.แม่แตง จ.เชียงใหม่
ขอบคุณภาพจาก "คุณนัยนะ Pantip.com"



จากนั้นมาในปี พ.ศ.๒๔๙๗ ชาวคณะบ้านทุ่งหลวง
ตำบลแม่แดง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
ได้พร้อมใจกันมาอาราธนานิมนต์ครูบาธรรมชัย
ให้ไปจำวัด ณ บ้านทุ่งหลวง เพื่อไปเป็นหลักชัย
แก่คณะศรัทธาประชาชนในถิ่นลำเนานั้น
และได้นมัสการขออนุญาตจากทางการคณะสงฆ์อีกด้านหนึ่งด้วย
มีเจ้าคณะอำเภอฝาง เป็นต้น

เมื่อครูบาธรรมชัยยอมรับนิมนต์ด้วยความยินดี
ทางฝ่ายคณะสงฆ์ก็อนุญาตให้ย้ายไปอยู่วัดทุ่งหลวงได้ไม่ขัดข้อง

ครูบาธรรมชัยเดินทางมาอยู่ทุ่งหลวงเมื่อวันที่ ๒๙ เมษายน พ.ศ.๒๔๙๗
วัดทุ่งหลวงขณะนั้นเป็นเพียงสำนักสงฆ์เล็ก ๆ มีศาลา ๑ หลังเท่านั้น
บริเวณวัดเป็นป่าดงพงไพร มีหญ้าแน่นหนา
ครูบาธรรมชัยมาอยู่วัดนี้ได้เริ่มลงมือ
ก่อสร้างถาวรวัตถุขึ้นในวัดมาเรื่อย ๆ ด้วยความยากลำบาก

แต่ด้วยความเพียรเสียสละของท่านและประกอบด้วยขันติธรรมอย่างแท้จริง
ทำให้สาธุชนให้ความเคารพเลื่อมใส
หลั่งไหลมาร่วมงานกุศลกับท่านตลอดมาจนกระทั่งทุกวันนี้
ทำให้วัดทุ่งหลวงซึ่งในอดีตเป็นเพียงสำนักสงฆ์เล็ก ๆ
กลายเป็นวัดที่ใหญ่โตสวยงาม มีถาวรวัตถุครบถ้วนในปัจจุบัน



พระนักพัฒนา

ครูบาธรรมชัยเป็นพระเถระที่ได้เสียสละ
ตั้งใจทำงานในด้านพระศาสนา
และด้านสาธารณะอยู่ตลอดเวลาไม่หยุดหย่อน
นอกจากวัดทุ่งหลวงแล้ว
ท่านได้มีจิตศรัทธาบำเพ็ญประโยชน์ไปยังวัดอื่น ๆ อยู่เสมอ

เช่น ได้ไปบูรณปฏิสังขรณ์เสริมสร้างองค์พระธาตุแม่ก๊ะ
ไปสร้างพระวิหารวัดปางหก สร้างระฆังใหญ่ทองสัมฤทธิ์
ถวายวัดศิริมังคลาจารย์ ตำบลแม่เหียะ
ถวายวัดแม่ตามานและวัดม่วงชุมแห่งละ ๑ ใบ
สร้างพระพุทธรูปพร้อมด้วยระฆังทอง
และสัตตะภัณฑ์เชิงเทียนไปถวายวัดพระบาทสี่รอย
สร้างกุฏิวัดม่วงชุม เป็นต้น

รายการสร้างวัด สร้างโรงเรียนประชาบาล
สร้างถาวรวัตถุไว้ในพระศาสนา
และสาธารณะสังคมที่ท่านได้ทำไปยังมีอีกมาก
ทั้งส่วนตัวและส่วนรวม ใคร่ขอผ่านไปไม่สามารถจะนำมาลงได้หมด

ครูบาธรรมชัยทำประโยชน์แก่ส่วนรวม
เจริญรอยตามครูบาเจ้าศรีวิชย พระปรมาจารย์ทุกประการก็ว่าได้
ตลอดชีวิตของครูบาธรรมชัยเป็นการสร้างสมคุณงามความดี
มีผลงานในพระศาสนาและสาธารณะสังคม
เป็นประจักษ์เลื่องลือมากมาก
แม้งานนั้นจะยากปานใด ท่านก็ทำสำเร็จลงได้
ชีวิตของท่านจึงเป็นชีวิตแห่งการงานที่ไม่นิ่งเฉย
ประกอบด้วยขันติธรรมอันสูง
พยายามบำเพ็ญประโยชน์ตนและผู้อื่น
ให้ถึงด้วยความไม่ประมาทอยู่เสมอ

ชีวิตสมถะของท่านทรงไว้ซึ่งพรหมวิหาร
ถือโอกาสปฏิบัติสมถะ-วิปัสสนากรรมฐานไม่ขาดสาย
ได้บำเพ็ญศาสนกิจตามพระธรรมวินัยระเบียบกติกาสงฆ์
สังฆาณัติกฎหมายมาพอสมควร
ได้ปกครองอบรมสั่งสอนภิกษุสามเณรศิษย์วัด
ให้การศึกษาเล่าเรียน ปฏิบัติกิจประจำวันให้มีระเบียบเรียบร้อย
ทั้งด้านการบูรณะปฏิสังขรณ์ปลูกสร้างดังกล่าวมา
สงเคราะห์ในสถานที่สมควร

ท่านได้เผยแพร่ธรรมะอบรมเทศนา
แก่ศรัทธาชาวบ้านสม่ำเสมอ
ด้วยความเพียรเสียสละตลอดมา ไม่เคยท้อถอย
จึงมีสาธุชนให้ความเคารพเลื่อมใสมากมาย



เยียวยาบำบัดโรคแก่มวลชน

อนึ่ง ด้วยครูบาธรรมชัยเป็นพระกรรมฐาน
มีฌานสมาบัติแก่กล้าทรงอภิญญาในด้านวิทยาคม
และแพทยศาตร์สงเคราะห์แผนโบราณนั้น
มีความเชี่ยวชาญมากเป็นพิเศษ
เมื่อประชาชนได้รับทุกขเวทนาทางเจ็บป่วย
ไม่สามารถพึ่งพาใครผู้ใดได้อีกแล้ว
พากันหลั่งไหลมาขอความเมตตา

ครูบาธรรมชัยก็ได้ประโลมขวัญให้กำลังใจเขาเหล่านั้น
ช่วยสงเคราะห์เมตตารักษาโรคภัยไข้เจ็บให้
ทำให้พ้นจากโรคภัยไปเป็นจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน
สามารถมีชีวิตอยู่รอดไปได้
ตามส่วนกุศลผลบุญมากและน้อยแต่ละบุคคล

การรักษาโรคของครูบาธรรมชัย
ท่านรักษาด้วย พลังกระแสฌาน หรือพลังจิตขั้นสูง
ยึดเอาอำนาจคุณพระพุทธคุณ
พระธรรมคุณ พระสังฆคุณเป็นสรณะสูงสุด
และประกอบด้วยยาสมุนไพร
ครั้นต่อมาท่านได้นำเอาวิธีการฝังเข็มด้วยกระแสไฟฟ้า
เข้ามาประยุกต์ใช้ด้วย แสดงว่าท่านค้นคว้า
ก้าวหน้าอยู่เสมอในทางแพทย์ศาสตร์สงเคราะห์

การอบตัวด้วยเครื่องยาสมุนไพร
ก็เป็นส่วนประกอบอีกแบบหนึ่งในการรักษา
ที่ขึ้นหน้าขึ้นตาที่วัดของท่านในเวลานี้
โดยมีพระเณร แม่ชี และชาวบ้านคอยต้อนรับคนเจ็บป่ว
ยและช่วยดูแลเครื่องต้นสมุนไพร
ตลอดจนอำนวยความสะดวกต่าง ๆ บริการอยู่ตลอดเวลา

ตามปกติจะมีคนไข้ด้วยโรคพยาธิต่าง ๆ
จากทั่วประเทศหลั่งไหลไปขอให้ครูบาธรรมชัยรักษาวันละมาก ๆ
ที่รักษาค้างคืนเป็นประจำก็มีมาก
ที่รักษาอยู่เป็นเดือนก็มีมากเช่นกัน
สุดแต่โรคที่เป็นมากและน้อย
เรื่องเงินทองอาหารการกินไม่ต้องวิตกกังวลใจ
ครูบาธรรมชัยบริการทุกอย่าง
ท่านมีแต่ให้และให้ด้วยความเมตตากรุณาหาที่สุดมิได้
ส่วนใครจะถวายเงินทองท่านหรือไม่
ท่านไม่สนใจ ไม่ใช่เรื่องของท่าน
เป็นเรื่องของศรัทธาแต่ละคน
แล้วแต่จะถวายกับทางวัดทางคณะสงฆ์

ท่านให้ทุกคนที่บากหน้าไปหา
ได้รับแต่ความชุ่มชื่นสมหวัง
ในสิ่งที่ปรารถนาอย่างเดียวเท่านั้น
ใครบากหน้าไปหาท่านแล้วจะต้องขนลุกซู่
น้ำตาคลอเกิดความปิติอย่างบอกไม่ถูก
ปฏิปทาจริยาวัตรการปฏิบัติของท่านพิเศษจริง ๆ
ไม่เหมือนหลวงพ่อหลวงปู่วัดใด
ใครไม่เชื่อก็น่าจะลองไปพิสูจน์ดูด้วยตนเอง

ท่านไม่ใช่พระเกจิอาจารย์ธรรมดา ๆ
ท่านเป็นพระโพธิสัตว์ลงมาเกิดบำเพ็ญบารมี
เพื่อหวังพระสัมมาสัมโพธิญาณ
ตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าในอนาคตอันไกลโพ้น
แต่จะเป็นองค์ที่เท่าใดไม่อาจทราบได้

จึงกล่าวได้ว่า ครูบาธรรมชัยมีภารกิจในพระศาสนา
และบำเพ็ญประโยชน์สาธารณะสังคม
เป็นภาระหนักทับถมอยู่ตลอดเวลา
แทบจะไม่มีเวลาพักผ่อนหลับนอน
เวลาพักผ่อนของท่านก็ได้อาศัยการนั่งสมาธิในตอนดึก ๆ นั่นแล

เรื่องราวของครูบาธรรมชัยที่เล่ามาตั้งแต่ต้นนี้
เป็นเพียง "เสี้ยวหนึ่งของชีวิต" ของท่านเท่านั้น
ยังมีเรื่องราวอีกมากมายนักที่ไม่ได้เล่า
เพราะถ้าเล่าจนหมดก็คงจะลงในหนังสือใช้เวลาเป็นปี ๆ ถึงจะจบ
จึงใคร่จะขอรวบรัดตัดตอนนำมาเล่าสู่กันฟัง
เฉพาะตอนที่ไม่ "หนัก" จนเกินไปในด้านข้ออรรถข้อธรรม

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 ธ.ค. 2014, 17:04 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
Moderators-1
Moderators-1
ลงทะเบียนเมื่อ: 14 ก.ย. 2010, 20:29
โพสต์: 4841

แนวปฏิบัติ: พิจารณากาย
สิ่งที่ชื่นชอบ: มณีรัตน์,พระผู้เป็นดั่งผ้าขี้ร้วห่อทอง
อายุ: 34

 ข้อมูลส่วนตัว


รูปภาพ
จากซ้าย : หลวงปู่คำแสน คุณาลงฺกาโร (หลวงปู่ครูบาคำแสนน้อย)
วัดดอนมูล อ.สันกำแพง จ.เชียงใหม่ (ศิษย์พระอาจารย์มั่น ภูริทตฺโต)
ครูบาชุ่ม โพธิโก วัดวังมุย (วัดชัยมงคล) อ.เมือง จ.ลำพูน
ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย วัดทุ่งหลวง อ.แม่แต่ง จ.เชียงใหม่
หลวงปู่สิม พุทฺธาจาโร วัดถ้ำผาปล่อง อ.เชียงดาว จ.เชียงใหม่
หลวงพ่อฤาษีลิงดำ วัดจันทาราม (วัดท่าซุง) อ.เมือง จ.อุทัยธานี



ทองคำค่าควรเมือง

ครูบาธรรมชัยหรือท่านพระครูกองแก้ว ธัมมชโย
ท่านเป็นพระทรงอภิญญา มีตาทิพย์และหูทิพย์จริงล่ะหรือ ?

เกี่ยวกับเรื่องนี้ ใคร่จะขอนำมาเล่าสู่กันฟังเพื่อเจริญศรัทธา
และสู่การพิจารณาของท่านที่สนใจ
ส่วนที่ท่านจะเชื่อหรือไม่นั้นเป็นสิทธิ์ของท่านผู้อ่านแต่ละท่าน

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อคราวพิธีบรรจุสารีริกธาตุ
สมเด็จพระพุทธมหามงคลบพิตร
ที่ตำบลน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ (จังหวัดสงขลา)
เมื่อวันที่ ๒๖ สิงหาคม ประมาณปี พ.ศ.๒๕๑๙
และพระอาจารย์ที่ร่วมในพิธีนี้ด้วย

หลังจากเสร็จพิธีแล้ว คณะศรัทธาญาติโยม
ได้นิมนต์ครูบาธรรมชัย และพระอาจารย์ที่ร่วมในพิธีหลายองค์
ไปเที่ยวน้ำตกทรายขาว อำเภอโคกโพธิ์ จังหวัดปัตตานี
เท่าที่จำได้ก็มี หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ หลวงพ่อสิม พุทธาจาโร
หลวงพ่อชุ่ม โพธิโก
ร่วมเดินทางไปด้วยในครั้งนี้

น้ำตกทรายขาว เป็นเทือกเขาใหญ่สูงสุดที่สำคัญมากในปัตตานี
ในอดีตเคยมีการทำเหมืองทองคำที่เขาลูกนี้
คณะหลวงปู่หลวงพ่อที่ไปเที่ยวน้ำตกทรายขาวเป็นอันมาก
ปรารภกันว่า สถานที่แห่งนี้ หลวงปู่ทวดเหยียบทะเลน้ำจืด
เคยมาบำเพ็ญสมณะธรรมในอดีตกาลนานโพ้น
และเมื่อประมาณ ๖๐-๗๐ ปีที่ล่วงมานี้
เคยมีผู้มาขุดหาแร่ทองคำทำเหมืองทองมาแล้ว
แต่ได้เลิกร้างไปในเวลาต่อมา เพราะว่าทองคำในดินได้หมดไป

หลวงพ่อฤๅษีลิงดำได้เอ่ยขึ้นว่า

"จะเป็นไปได้ล่ะหรือ ? ที่สายแร่ทองคำจะหมดไปได้ง่าย ๆ
จากภูเขาทรายขาวนี้ น่าจะ "เพ่ง" ดูใต้พื้นดินลึกลงไปว่า
ยังมีแร่ทองคำเหลืออยู่บ้างหรือเปล่า"

แล้วหลวงพ่อทุกองค์ที่ไปเที่ยวน้ำตกทรายขาว
ก็ได้ใช้พลังสมาธิ "เพ่ง" สำรวจดูใต้ผืนแผ่นธรณีในบริเวณนั้น

หลวงพ่อชุ่ม โพธิโก เพ่งดูแล้วครู่หนึ่งก็บอกว่า
พบแร่ทองคำอยู่ลึกมากเหลืองอร่ามไปหมดเป็นตัน ๆ มากมายเหลือเกิน
มนุษย์ยังไม่สามารถขุดค้นลงไปได้ถึง

หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ "เพ่ง" ดูบ้างก็เป็นทองคำ
อยู่ลึกลงไปใต้ดินเช่นเดียวกันกับที่หลวงพ่อชุ่มได้เพ่งเห็นทองคำเหมือนกัน
แต่หลวงพ่อสิม พุทธาจาโร สำนักสงฆ์ถ้ำผาปล่อง อำเภอเชียงดาว
ได้เพ่งดูแล้วกลับมองไม่เห็นทองคำที่อยู่ใต้ดิน
ท่านได้เห็นแต่มือดำ ๆ ใหญ่โตมาก
เป็นมือมีห้านิ้วคล้ายมือมนุษย์ แต่ใหญ่โตเท่าภูเขาเลากาอยู่ใต้ดิน

หลวงปู่หลวงพ่อเหล่านั้นเมื่อได้ฟังคำตอบของหลวงพ่อสิม
แล้วก็หัวเราะกันใหญ่ คือพวกท่านมีอารมณ์เพลิดเพลินสนุก
นึกอยากจะหยอกล้อกันเล่นนั่นเอง
ครูบาธรรมชัยจึงยกมือขึ้นแล้วบอกให้หลวงพ่อสิมเพ่งดูอีกครั้ง
เมื่อหลวงพ่อสิมเพ่งดูลงไปใต้ดินก็พบว่า
มือลึกลับใหญ่โตนั้นหายไป
แล้วได้พบแร่ทองคำจำนวนมากมายอยู่ใต้ดินเหลืองอร่ามไปหมด

หลวงพ่อสิมเลยหัวเราะใหญ่ เพราะได้รู้ว่า มือลึกลับใหญ่โต
ที่ปิดแร่ทองคำใต้ดินไว้เมื่อสักครู่นี้นั้น
คือมือของครูบาธรรมชัยนั่นเอง
หลวงพ่อสิมเลยกล่าวชมเชยยกย่องครูบาธรรมชัยเป็นการใหญ่ว่า
เก่งมาก ๆ ๆ สามารถเอามือปิดกั้นขุมทองคำทั้งขุมไว้ได้ไม่ให้ท่านเห็น

ครูบาธรรมชัยได้กราบขอขมาหลวงพ่อสิมที่ล่วงเกินล้อเล่นในครั้งนี้

หลวงพ่อสิมหัวเราะชอบใจบอกว่า ไม่ถือ ๆ ๆ สนุกดี

หลวงพ่อฤาษีลิงดำถามหลวงพ่อสิมว่า
ทำไมทองคำจำนวนมหึมานี้คนถึงขุดลงไปไม่พบ

หลวงพ่อสิมหลับตาใช้ญาณหยั่งรู้อยู่ครู่หนึ่งก็ลืมตาตอบว่า
เมื่อถึงเวลาทองจำนวนนี้จะปรากฏขึ้นมาเอง
เป็นทรัพย์ในดินของประเทศชาติ เป็นของคู่บุญญาบารมีของรัชกาลต่อไป
ตอนนี้เทวดายังไม่ยอมให้ทองคำจำนวนนี้ปรากฏ เพราะยังไม่ถึงเวลา

หลวงพ่อชุ่ม โพธิโก กล่าวว่า ทองคำที่นี่มีมากก็จริง
แต่ยังเป็นส่วนน้อยเมื่อเทียบกับทองคำ
ที่มีอยู่ในผืนแผ่นดินไทยอีกหลายแห่ง
ต่อไปในอนาคตประเทศชาติของเราจะร่ำรวยใหญ่
ประชาชนก็จะร่ำรวยมีสุขตามดวงเมืองที่เจริญรุ่งโรจน์

ครูบาธรรมชัยหลับตาใช้ญาณหยั่งรู้บ้าง
ท่านกล่าวว่า ทองคำที่น้ำตกทรายขาวนี้
เป็นของอาถรรพณ์ที่ฝังลึกอยู่ใต้ดิน
ป้องกันไม่ให้ข้าศึกษาศัตรูมาครองได้
ข้าศึกศัตรูที่บังอาจล่วงล้ำก้าวข้ามขุมทองแห่งนี้
เข้ามาจะพบกับความวิบัติฉิบหายในที่สุด

หลวงพ่อฤๅษีลิงดำ ท่านเป็นพระทรงวิชชา ๓
เรื่องหยั่งรู้อดีต อนาคต และปัจจุบัน เป็นของธรรมดาสำหรับท่านมาก
ท่านเห็นด้วยกับครูบาธรรมชัยและหลวงปู่หลวงพ่อร่วมคณะว่า
มีทองคำเป็นตัน ๆ มากมายอยู่ที่ภูเขาทรายขาวจริง
ทองคำไม่ได้หมดไปตามความเข้าใจของพวกทำเหมืองทองคำ
ยังมีอยู่ใต้ดินนอนนิ่งอยู่ในดิน เวลานี้ใครไปขุดก็เอาขึ้นมาไม่ได้
เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เทวดาจะให้

ขืนไปขุดเทวดาก็จะบันดาลให้พบสิ่งกำบังตาอย่างอื่นแทน
หรือไม่ก็จะเจอแต่อุปสรรคอันตรายต่าง ๆ
เมื่อถึงเวลาทองคำจำนวนมหึมานี้ก็จะปรากฏขึ้นมาเอง
ดังนั้นผู้ได้คิดอยากจะร่ำรวยแอบไปขุดในเวลานี้
ขอให้เลิกล้มความคิดนี้เสียเถิด


รูปภาพ
หลวงพ่อฤาษีลิงดำ

รูปภาพ
หลวงพ่อสิม พุทธาจาโร

รูปภาพ
หลวงพ่อชุ่ม โพธิโก

รูปภาพ
หลวงปู่คำแสน อินฺทจกฺโก วัดสวนดอก


ญาณพิเศษ

เรื่องมีตาทิพย์ของครูบาธรรมชัยนี้
เป็นที่ยอมรับในหมู่พระเถระชั้นสูง
ที่อยู่ในวงพระกรรมฐานได้ยกย่องว่า
ครูบาธรรมชัยมีญาณพิเศษตาทิพย์หูทิพย์
สามารถจะนั่งทางในไปนรก-สวรรค์ได้
รู้ว่าใครตายไปแล้วไปอยู่ที่ไหน
ท่านสามารถติดต่อวิญญาณของผู้นั้นได้
รู้ว่ามนุษย์และสัตว์ที่เกิดมาในโลกนี้ มาจากไหน
ชาติก่อน ๆ เคยเสวยภพชาติเป็นอะไรมาบ้าง
รู้ว่าคนนี้ป่วยเจ็บจะตายหรือจะหายเมื่อไร
รู้ว่าคนที่ไม่ป่วยเจ็บมีร่างกายแข็งแรงดีที่มาพบท่านนั้น
เมื่อไหร่จะตาย เมื่อไหร่จะมีโชคลาภ
ล่วงรู้ด้วยว่า ในใจกำลังคิดอะไร
คิดดีหรือคิดชั่ว เรียกว่าท่านมี เจโตปริยญาณ รู้จักกำหนดวาระจิตผู้อื่น



นกทิพย์

เกี่ยวกับเรื่องหูทิพย์นั้น มีเรื่องที่น่ากล่าวถึงอยู่เรื่องหนึ่ง
เมื่อคราวมีพิธีบวงสรวงที่พระธาตุจอมกิตติ อำเภอเชียงแสน
เมื่อวันที่ ๑๘ ตุลาคม ๒๕๑๘ ในพิธีมีหลวงปู่หลวงพ่อสำคัญ ๆ หลายองค์ไปร่วมด้วย
เช่น หลวงพ่อชุ่ม โพธิโก หลวงปู่คำแสน อินฺทจกฺโก วัดสวนดอก
หลวงปู่คำแสน คุณาลงฺกาโร วัดป่าดอนมูล
หลวงปู่บุดดา ถาวโร แห่งสำนักสงฆ์สองพี่น้อง จังหวัดชัยนาท
หลวงพ่อสิม พุทธาจาโร ครูบาชัยยะวงศาพัฒนา (ครูบาวงศ์) วัดพระพุทธบาทห้วยต้ม
ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย และหลวงพ่อฤๅษีลิงดำ

ปรากฏว่า ในพิธีนมัสการบวงสรวงครั้งนั้น
มีปรากฏการณ์มหัศจรรย์หลายอย่างเป็นต้นว่า
มีฝูงนกประหลาดสีสวยหมู่หนึ่งบินมากระทำประทักษิณาวัตร
รอบ ๆ องค์พระธาตุ ๓ รอบ แล้วพากันบินเข้ามาเกาะกิ่งไม้ใกล้ ๆ พิธี
ที่หลวงปู่หลวงพ่อกำลังนั่งปรกพิธีกรรมอยู่

นกประหลาดสีสวยเหล่านั้นได้ส่งเสียงร้องขึ้น
พร้อม ๆ กันอย่างเจื้อยแจ้วไพเราะ
ท่ามกลางพุทธศาสนิกชนจำนวนนับพัน ๆ
ที่นั่งพนมมือสงบเงียบนิ่งรวมอยู่ในบริเวณพิธีกรรม
ทุกคนต่างก็ประหลาดใจที่ได้เห็นนกบินมาประทักษิณาวัตร
และส่งเสียงร้อยในพิธีกรรมอันศักดิ์สิทธิ์นี้เป็นอย่างยิ่ง

พลอากาศโท ม.ร.ว.เสริม สุขสวัสดิ์ ได้นมัสการ
ถามหลวงพ่อฤๅษีลิงดำภายหลังออกจากสมาธินั่งปรกแล้วว่า
การที่ฝูงนกประหลาดไม่เคยเห็นมาก่อนในโลกนี้
บินมาประทักษิณาวัตรและส่งเสียงร้องประสานเสียงอย่างไพเราะนี้
จะมีความหมายเป็นประการใดหรือไม่ขอรับ

หลวงพ่อฤๅษีลิงดำยิ้ม ๆ ตอบว่า ให้ถามครูบาชุ่มดูซิ

ท่านเจ้ากรมฯ เสริม สุขสวัสดิ์ จึงได้หันไปนมัสการถามหลวงพ่อชุ่ม โพธิโก
ครูบาชุ่มยิ้ม ๆ ว่า ให้ถามหลวงปู่คำแสน วัดสวนดอก ดูซิ

ครั้นเมื่อหันไปนมัสการถาม หลวงปู่คำแสนก็ชี้มือ
ไปที่ครูบาธรรมชัยแล้วว่า ให้ถามครูบาธรรมชัยดูซิ
การที่พระอริยเจ้าทั้งสามองค์บ่ายเบี่ยงไม่ยอมตอบคำถาม
ทำให้หลวงปู่สิม หลวงปู่บุดดา หลวงปู่คำแสน วัดป่าดอนมูล
ต่างก็พากันหัวเราะและสนับสนุนให้ครูบาธรรมชัยเป็นผู้ตอบ

ครูบาธรรมชัยรู้ว่า หลวงปู่หลวงพ่อเหล่านั้นถวายเกียรติยกย่องท่าน
จึงกราบนมัสการหลวงปู่หลวงพ่อเหล่านั้นด้วยความเคารพ
แล้วจึงตอบว่า นกประหลาดฝูงนี้ไม่มีในภูมิประเทศเขตถิ่นนี้
หากเป็นฝูงนกมาจากโลกอื่น คือมาจากโลกทิพย์
เป็นพวกเทวดาจำแลงแปลงกายมา
เพื่อสำแดงสาธุการอนุโมธรรมะและร่วมสวด
พระคาถาศักดิ์สิทธิ์จากโลกทิพย์ร่วมด้วยในพิธีกรรม

นี่แสดงว่า ครูบาธรรมชัยรู้ภาษานก
และยังล่วงรู้ว่า นกเหล่านั้นมาจากไหน เป็นอะไร
เมื่อพิธีการบวงสรวงจบลงแล้ว ฝูงนกเหล่านั้นได้พากัน
เกาะหมู่บินประทักษิณาวัตรรอบ ๆ พระธาตุจอมกิตติ ๓ รอบ
แล้วบินหายวับไปในท้องฟ้าจนสุดสายตาของทุกคนในที่นั้น

ทีนี้จะขอกล่าวถึงอีกเสี้ยวหนึ่งในชีวิตของครูบาธรรมชัย
เกี่ยวกับการผจญภัยของท่าน ขณะธุดงคกรรมฐาน
อันแสดงถึงพลังอำนาจจิตอันแข็งกล้าและบุญบารมีของท่าน
ที่ทำให้ท่านล่วงพ้นภยันตรายมาได้เป็นที่น่าอัศจรรย์



สะกดหมีควาย

ในปี พ.ศ.๒๔๘๔ ครูบาธรรมชัยมีเวลาว่างจากศาสนกิจ
และงานสาธารณะกุศลพอสมควรจะปลีกตัว
ไปบำเพ็ญเพียรกรรมฐานแสวงหาวิเวกได้อยู่บ้าง
ท่านจึงออกจากวัดเดินด้วยเท้า
ขึ้นไปนมัสการพระบรมธาตุดอยสุเทพ
หลังจากที่ท่านเคยไปร่วมงานสร้างทางขึ้นดอยแห่งนี้
กับครูบาเจ้าศรีวิชัยมาแล้ว ท่านเคยพบว่า
ในป่าด้านหลังดอยสุเทพ บริเวณถ้ำฤๅษีนั้น
เป็นสถานเงียบสงัดวิเวก ธรรมชาติรื่นรมย์เย็นตาเย็นใจ
เหมาะที่จะบำเพ็ญเพียรภาวนามาก
ท่านตั้งใจไว้ว่า เมื่อนมัสการพระบรมธาตุแล้วก็จะเดินทางไปยังถ้ำฤๅษีต่อไป

เมื่อครูบาธรรมชัยเดินทางไปถึงลำห้วยแม่งาไซด้านหลังดอยสุเทพ
ซึ่งเป็นป่าเปลี่ยวน่ากลัว ก็ได้ยินเสียงใครหักไม้ไผ่อยู่ข้าง ๆ ทาง
เข้าใจไปว่า คงจะเป็นชาวป่าชาวเขามาตัดไม้
หรือไม่ก็เก็บหน่อไม้จึงผ่านไปไม่สนใจ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้ง
เพราะปรากฏว่า ผู้ที่หักกอไผ่ดังโผงผางอยู่นั้นไม่ใช่มนุษย์
หากเป็นหมีควายตัวใหญ่สูงเหนือหัวคน
กำลังหักกอไผ่ค้นหาหน่อไม้กินอยู่อย่างงุ่นง่าน

ทันทีที่มันเหลือบเห็นท่าน มันก็ผละจากกอไผ่
เดินงุ่มง่ามด้วยสองตีนหลังตรงรี่เข้ามาอย่างดุร้าย

ครูบาธรรมชัยรีบหยุดยืนนิ่งไม่เคลื่อนไหว
แล้วสูดลมหายใจภาวนาแผ่เมตตาจิตให้มัน

"สัพเพ สัตตา อเวรา อพะยาปัชฌา
อนีฆา สุขี อัตตานัง ปะริหะรันตุ
สัตว์ทั้งหลายเป็นเพื่อนทุกข์
เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันหมดทั้งสิ้น
อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกัน
จงเป็นสุข เป็นสุขเถิด
อย่างได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจ
จงมีความสุขกายสุขใจ
รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นเถิด"


หมีควายตัวใหญ่ส่งเสียงคำรามเข้าประชิดตัว
เงื้ออุ้งเล็บขาหน้าทั้งสองข้างเตรียมจะตบอยู่แล้ว
ขนาดได้กลิ่นลมหายใจอันร้อนแรงฟืดฟาดของมัน
ปะทะหน้าจนร้อนวูบวาบ แต่พอท่านแผ่เมตตาจิตให้มัน
ก็ทำให้มันชะงักกึก เงื้ออุ้งเล็บค้างเติ่งอยู่กลางอากาศมีอาการยืนงง ๆ
คล้ายโดนมนต์สะกด แต่ท่านไม่ได้ใช้เวทย์มนต์สะกดแต่อย่างใด
ด้วยบารมีเมตตากระแสธรรมอันลี้ลับมหัศจรรย์โดยแท้
ทำให้หมีควายหยุดชะงักไม่ทำอันตราย
มันรีบหันหลังเดินกลับเข้าไปในกอไผ่
ก้มหน้าก้มตาหักหน่อไม้กินต่อไป ไม่สนใจกับท่านอีกเลย
คล้ายไม่มีตัวตนของท่านในที่นั้น



ผจญงูและช้าง

อีกครั้งหนึ่ง ครูบาธรรมชัยเดินธุดงค์ผ่านป่าสักงาม ดอยสะเก็ด
เป็นเวลาใกล้พลบค่ำ ขณะที่กำลังมองหาที่จะปักกลดอยู่นั้น
ก็ต้องหยุดยืนนิ่ง เมื่อพบงูจงอางดำมะเมื่อมจำนวนสิบสองตัว
โตขนาดเท่าท่อนแขน เลื้อยปราดออกมาจากจอมปลวกข้างทาง
ชูคอแผ่แม่เบี้ยขวางหน้าไว้

ท่านได้แผ่เมตตาให้มันด้วยจิตอันสงบเยือกเย็นไม่ตื่นเต้นแต่อย่างใด
ปรากฏว่างูพิษเหล่านั้นได้ลดแม่เบี้ยลงแล้วค่อย ๆ เลื้อยหนีไป

อีกคราวหนึ่ง ครูบาธรรมชัยได้จาริกธุดงค์ไปในป่าเชียงดาว
ขณะไปถึงขุนห้วยแม่ตาดอันเป็นต้นน้ำแม่ตาดนั้น
เป็นเวลาเย็นมากแล้ว ท่านจึงปักกลดที่ริมฝั่งห้วย
แล้วลงไปตรงน้ำที่ลำห้วย ทันใดก็ต้องตะลึง
เมื่อเหลือบเห็นช้างป่าโขลงหนึ่งมีจำนวน ๘ เชือก
ล้วนสูงใหญ่ล่ำพีมีงางามยาวหลายเชือกได้โผล่ออกจากป่า
ลงมากินน้ำใกล้ ๆ ท่าน ห่างไม่ถึงสามวา

ช้างทั้งโขลงมีอาการหยุดชะงักจังงัง ด้วยความตื่นตระหนัก
ทำท่าจะพุ่งใส่เข้าทำอันตรายท่าน แต่จ่าโขลงได้ชูงวงขึ้นสูง
ส่งเสียงร้อยแปร๋นขึ้นสามครั้ง คล้ายจะห้ามลูกโขลงไว้ไม่ให้ทำอันตราย

ครูบาธรรมชัยเล่าในภายหลังว่า โขลงช้างไม่ทำอันตรายท่าน
เป็นเพราะบารมีธรรมของท่านที่แผ่เมตตา
ก่อนลงอาบน้ำชำระกายในลำห้วยนั่นเอง

อีกคราวหนึ่ง ครูบาธรรมชัยไปบำเพ็ญกรรมฐานอยู่ในป่าช้าสันปูเลย
ใกล้ ๆ กับวัดทุ่งหลวง อำเภอแม่แตง
เป็นป่าช้าที่ดุร้ายมีผีดิบปรากฏอยู่เสมอ
เป็นที่เกรงกลัวของชาวบ้านทั่วไป แม้แต่ในเวลากลางวัน
ถ้าไม่มีกิจธุระจำเป็นชาวบ้านจะไม่เดินผ่านเข้าไปในป่าช้าแห่งนี้เลย

แต่ครูบาธรรมชัยไม่กลัว ท่านได้เข้าไปปักกลด
บำเพ็ญกรรมฐานอยู่ในป่าช้าแห่งนี้
โดยไม่ยอมฟังคำทักท้วงทัดทานของศรัทธาญาติโยมที่ห้ามไว้

ปรากฏว่า ได้มีช้างตกมันเชือกหนึ่งเป็นของพ่อเลี้ยง
ชาวบ้านปากทางปางกว้าง อำเภอแม่แตง
ได้แตกปลอกออกอาละวาดไล่ทำร้ายชาวบ้าน
และทำลายไร่นาสวนผลหมากรากไม้เสียหายมากมายในถิ่นนั้น
ควาญช้างพยายามออกติดตามจับแต่เข้าไม่ถึง
เพราะช้างตกมันไล่กระทืบเอา ต้องวิ่งหนีเอาตัวรอด
และช้างได้มุ่งหน้ามาทางป่าช้าสันปูเลย

ฝ่ายชาวบ้านเกรงว่าครูบาธรรมชัยจะได้รับอันตราย
จึงพากันมานิมนต์ให้ท่านรีบหนีออกจากป่าช้าเสียโดยเร็ว
กลับไปอยู่วัดทุ่งหลวงอย่างเดิม แต่ครูบาธรรมชัยกล่าวว่า
เมื่อปักกลดตั้งสัตย์อธิษฐานจะมาบำเพ็ญเพียรภาวนาอยู่ในป่าช้าแล้วเช่นนี้
จะถอนกลดกลับวัดกลางคันไม่ได้ ท่านจะขออยู่ในป่าช้าไม่ไปไหน
ถ้ากรรมเวรตามมาถึงตัวแล้วก็จะขอยอมตายอยู่ในป่าช้านี่แหละ

พวกชาวบ้านจึงพากันกลับไปด้วยความผิดหวัง
และวิตกกังวลเป็นห่วงเป็นใยท่านเป็นอย่างยิ่ง
ช้างตกมันเชือกนั้นอาละวาดทำลายเรือกสวนไร่นา
เตลิดเปิดเปิงมาถึงป่าช้าสันปูเลยจริง ๆ
มันตรงเข้าไปเหยียบย่ำทำลายต้นไม้ในป่าช้าเสียหายยับเยิน

ครั้นพอเห็นกลดของครูบาธรรมชัยปักอยู่มันก็ตรงรี่เข้าไปจะทำร้าย
แต่พอเข้าไปใกล้บริเวณด้ายสายสิญจน์ที่ครูบาธรรมชัยขึงไว้รอบ ๆ กลด
เพื่อป้องกันสัตว์ร้ายและหมู่มารไม่ให้เข้ามารบกวนสมาธิภาวนา
ทำให้ช้างตกมันที่กำลังคลุ้มคลั่งดุร้ายหยุดชะงักลังเล
ไม่กล้าก้าวข้ามด้ายสายสิญจน์น่าอัศจรรย์
มันหันรีหันขวางกระทืบตีนสนั่น
แผดเสียงร้องแปร๋นแสดงความงุ่นง่านขุ่นเคืองอยู่ครู่ใหญ่ ๆ
ครั้นแล้วก็ถอยห่างออกไปยืนคุมเชิงอยู่ในระยะไม่ไกลนัก
มันยืนคุมเชิงอยู่นานทีเดียวจึงออกเดิน
หักกิ่งไม้กินอยู่รอบ ๆ บริเวณกลดนั่นเองไม่ยอมไปไหน
คล้ายจะป้องกันไม่ให้ครูบาธรรมชัยออกมาจากกลด
แต่ครูบาธรรมชัยก็หาได้หวาดกลัวแต่อย่างใดไม่
ท่านออกมาเดินจงกรมไปมาอยู่ภายในบริเวณขึงด้ายสายสิญจน์เป็นปกติ

เมื่อเดินจนรู้สึกเมื่อยแล้วก็เปลี่ยนเป็นนั่งสมาธิอยู่หน้ากลดบ้าง
อยู่ข้างในกลดบ้าง ช้างเชือกนั้นก็หักกิ่งไม้เคี้ยวกิน
จ้องมองดูคุมเชิงอยู่ห่าง ๆ ชาวบ้านทั้งหลาย
แตกตื่นตกใจวิตกเป็นทุกข์ยิ่งนัก
กลัวช้างจะเข้าไปกระทืบกลดและทำร้ายครูบาธรรมชัยเป็นอันตรายถึงชีวิต
แต่ไม่รู้จะเข้าไปช่วยได้ยังไง เพราะกลัวช้างจะเล่นงานเอา

ฝ่ายควาญช้างก็พยายามจะเข้าไปปลอบโยน
ล่อเอาช้างออกมาจากป่าช้าให้ได้ แต่เข้าไม่ติด
เพราะถูกมันไล่เอางวงฟาดเอาต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน
ชาวบ้านคนเฒ่าคนแก่พากันร้องไห้ระงม
กลัวครูบาธรรมชัยจะถูกช้างเหยียบตาย
จะเอาข้าวปลาอาหารเข้าไปถวายก็ไม่ได้
เพราะช้างคุมเชิงอยู่ไม่ยอมหนีไปไหน
เวลาล่วงเลยมาหลายวันช้างก็ไม่ยอมหนีไปไหน
มันคงหักกิ่งไม้ใบไม้กินอยู่แถวนั้น
วนเวียนไปมารอบ ๆ กลดแต่ไม่กล้าก้าวข้ามด้ายสายสิญจน์เข้าไป

ครูบาธรรมชัยก็ไม่ยอมออกไปบิณฑบาต
ท่านทนอดอาหารเอา ได้แต่ฉันน้ำในกาพอประทังชีวิตไปวัน ๆ
สวดมนต์ภาวนาแผ่เมตตาให้ส่ำสัตว์ทั้งหลายทุกคืนวัน

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึง ๑๕ วัน
คือรุ่งเช้าของวันที่ ๑๕ ที่ช้างกักอาณาบริเวณไว้นั้น
ในที่สุดมันก็ยอมละพยศ คลายจากอาการคลุ้มคลั่งตกมัน
ยอมให้ควาญเข้าจับเอาออกไปจากป่าช้าแต่โดยดี

ฝ่ายญาติโยมชาวบ้านรีบพากันแห่เข้าไปในป่าช้า
ด้วยความหวาดวิตกไปต่าง ๆ นานา
เกรงว่าครูบาธรรมชัยอาจจะถูกช้างทำอันตรายถึงแก่มรณภาพไปแล้ว
หรือไม่ก็อาจจะอดอาหารจนมรณภาพไปแล้วก็เป็นได้
แต่เมื่อทุกคนไปถึงก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า
ครูบาธรรมชัยเดินจงกรมอยู่ปกติ ผิวพรรณวรรณะผุดผ่องแจ่มใสแข็งแรง
ไม่มีท่าทีจะอ่อนเพลียเพราะอดอาหารแต่อย่างใดเลย
ทุกคนต่างก็พากันก้มกราบนมัสการร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งอกปิติยินดี

ครูบาธรรมชัยบอกกล่าวกับชาวบ้านว่า

"เฮาพ้นคอกแล้ว เขาขังเฮาอยู่ในป่าช้า๑๕วัน
เพราะชาติก่อนเฮาเคยทำเขามา จึงต้องใช้กรรมให้เขาในชาตินี้"


เรื่องราวเกี่ยวกับการผจญภัยของครูบาธรรมชัย
ขณะธุดงคกรรมฐานยังมีอีกมาก
ท่านเป็นพระเถระผู้มีเมตตาธรรมสูง
บำเพ็ญบารมีทางพระโพธิสัตว์เพื่อจะไปเกิดเป็นพระพุทธเจ้า
ในอนาคตอันไกลโพ้นแต่จะเป็นองค์ที่เท่าไรไม่อาจจะทราบได้
ดังนั้นความเมตตาของท่านจึงมีมากเป็นพิเศษ
ใครไปขอให้ท่านช่วยอะไร ท่านก็มีเมตตาช่วยอยู่เสมอ



มรณกาล

ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย มรณภาพด้วยอาการอันสงบ
เมื่อเวลา ๒๐.๓๐ น. ตรงกับวันที่ ๕ ธันวาคม พ.ศ.๒๕๓๐
รวมสิริอายุได้ ๗๓ ปี ๖ เดือน

หลวงปู่ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย ได้ประกอบภาระหน้าที่ของพระสงฆ์
ที่มีต่อประเทศชาติ พระพุทธศาสนา พระมหากษัตริย์
ได้ครบถ้วนบริบูรณ์ทุกประการ

คณะศิษย์ได้อาราธนาพระสรีระร่างของหลวงปู่
เก็บรักษาประดิษฐานไว้ในโลงแก้ว
ณ วัดทุ่งหลวง อำเภอแม่แตง จังหวัดเชียงใหม่
เพื่อให้ศรัทธาประชาชนได้กราบสักการบูชาจนถึงปัจจุบัน



ผลงานอื่น ๆ ของครูบาธรรมชัย

- พัฒนาและให้ความอุปถัมภ์วัดต่าง ๆ
ในอำเภอแม่แตง อำเภอต่าง ๆ ในจังหวัดเชียงใหม่ ลำพูน เชียงราย
พะเยา และลำปาง ศาสนสถานและศาสนสมบัติต่าง ๆ ประมาณ ๖๐ วัด

- ให้ความอุปถัมภ์กิจกรรมต่าง ๆ ของโรงเรียนประชาบาล
ในอำเภอแม่แตง และอำเภอใกล้เคียง

- อนุเคราะห์คนป่วยไข้ทั่วไปด้วยเภสัชสมุนไพรมากกว่า ๔๐,๐๐๐ คน

- พัฒนาเสนาสนะวัดทุ่งหลวง เนื้อที่ ๒๐ ไร่เป็นวัดพัฒนาตัวอย่างประจำปี พ.ศ.๒๕๓๑

- พัฒนาสถานที่ปฏิบัติธรรมเมืองนิพพาน ๑๔ ไร่

- พัฒนาสถานที่ตั้งบ่อน้ำทิพย์ ๙๑ ไร่



:b44: :b44:

:b8: ที่มา http://www.dharma-gateway.com/monk/monk-main-page.htm

ประมวลภาพ “ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย” วัดทุ่งหลวง
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=38&t=48585

การเดินจงกรม (ครูบาธรรมชัย ธมฺมชโย)
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=2&t=48475

.....................................................
"เกิดดับ..เกิดแล้วไม่ดับไม่มี"


แสดงโพสต์จาก:  เรียงตาม  
กลับไปยังกระทู้  [ 8 โพสต์ ] 

เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


 ผู้ใช้งานขณะนี้

่กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 1 ท่าน


ท่าน ไม่สามารถ โพสต์กระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ตอบกระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แก้ไขโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ลบโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แนบไฟล์ในบอร์ดนี้ได้

ค้นหาสำหรับ:
ไปที่:  
Google
ทั่วไป เว็บธรรมจักร