พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงประกอบด้วยปรมัตถ์ ทศบารมี
ทรงชนะมารและเสนามาร

ตั้งแต่ ยังไม่ได้ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า

เมื่อทรงชนะมารแล้ว ก็ยัง ทรงบำเพ็ญเพียรต่อ โดยมิย่อท้อ

ในเวลาปฐมยามทรงบรรลุบุพเพนิวาสานุสสติญาณ
ในเวลามัชฌิมยามทรงบรรลุจุตูปปาตญาณ
ในเวลาปัจฉิมยามทรงบรรลุอาสวักขยญาณ
ตรัสรู้อริยสัจ ๔ เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ทรงได้ชื่อว่าเป็นพระอนันตชิน ผู้มีชัยชนะตลอดกาล

และเหล่ามาร มีประมาณนี้ 
เทวปุตตมาร, มารผู้มีบาป, พญามาร, เสนามาร และธิดามาร
กิเลสมาร ,ขันธมาร, อภิสังขารมาร, และ มัจจุมาร

เมื่อจอมยุทธนิสัยศาสตร์   คิดจะฟาดฟันมาร 
คิดดับๆๆๆๆ  จึงเงื้อดาบ แต่ไม่ทันได้คิด

ถ้า บารมี 30 ทัศ ไม่มี 
จะปราบมารได้ ง่ายดาย จริงรึ

คิดดับๆๆๆ  เทห์ดี 
คิดดับๆๆ ปราบมารได้จริงหรือ 

จิตและเจตสิก เกิดพร้อมกัน ดับไปพร้อมกัน

เอกุปปาทะ (เกิดพร้อมกัน)
เอกนิโรธะ (ดับพร้อมกัน)
เอการัมมณะ (รู้อารมณ์เดียวกัน)
เอกวัตถุกะ (อาศัยที่เกิดเดียวกัน)

คิดดับๆๆๆ จึงเป็นแนวทาง  แห่งการเอาจิต เข้าห้องดับจิต 
ไปรอรับวิบาก อยู่ในห้องดับจิต เพื่อเป็นสัมภาระ ขนไปยังยมโลก ปรโลก 

ไม่รู้ว่า คิด เป้นอาหารชั้นเลิศของจิต ให้จิตมีชีวิตยืนยาวมีกำลัง
หาประโยชน์จาก คิด ไม่ได้

อาหารปรุงรสทางบุญ อาหารปรุงรสทางบาป 

แม้นอาหารปรุงไปทางบาป อกุศล ก็ยังเป็นปัจจัย ให้ไปทางกุศลได้ 
ด้วยอำนาจแห่งอารัมมณปัจจัย และปกตูปตินิสสยปัจจัย

การได้ชิมอาหารหลากรส 
ก็จะทำให้เกิด สังโยชน์ เกิดโพชฌงค์ 

ความชัด รู้จริงในสภาพ รู้ว่าสิ่งใดขุ่นมัว สิ่งใดควรแพร่ สิ่งใดควรระงับ
กำลังจิต ที่เกิดจากรสชาด ความชัดในสภาพธรรม ในโพชฌงค์ ในสังโยชน์ 

ก็ยิ่งจะได้ลิ้มรส อันละเอียด จนสามารถจำแนกเลือกเฟ้น อาหารบริสุทธิ์สะอาดสำหรับจิตได้ 

ไม่ใช่ เกิดดับๆๆๆๆ  แต่สะสมวิบาก เป็นสเบียง
ไปห้องดับจิต อดอยาก หิวโหย แสนเศร้าและเหว่ว้า