"บุคคลบางคนเกิดขึ้นมาแล้วมีแต่โรคภัยไข้เจ็บ
ตั้งแต่เล็กแต่น้อย จนถึงหนุ่มสาว จนถึงท่ามกลางคน
จนถึงเฒ่าถึงแก่ ไม่รู้ว่ามีโรคอะไรต่อโรคอะไร
ก็ด้วยอำนาจของกรรมเป็นโรคกรรม โรคกรรมนี้
รักษาด้วยหยูกยาไม่หาย บางทีก็ต้องแผ่เมตตาให้
ซึ่งกันและกัน ถ้าหากมันไม่ใช่โรคกรรม มันก็จะหายง่าย
ถ้าเป็นโรคกรรม ก็ต้องอโหสิกรรมให้ "

หลวงปู่เปลี่ยน ปัญญาปทีโป






โลกนี้มันเป็นอย่างนี้แหล่ะ
โดย หลวงปู่จาม มหาปุญโญ

เอ้าดูให้ดี โกรธแล้ว มันให้อะไรกับเรา อยากได้ มันให้ผลอย่างไร ?

ตัวเมาหน้า เมาหลัง มันให้อะไร ให้ทุกข์มิใช่หรือ โกรธ เคยเป็นสุขไหม

โลภ เคยเป็นสุขไหม หลง เคยเป็นสุขไหม มันให้ทุกข์อยู่เสมอของผู้มีสิ่งเหล่านีอยู่ในใจเสมอ

โลกนี้มันเป็นอย่างนี้แหล่ะ สิ่งที่ไม่น่ายินดี มันมักหลบอยู่กับสิ่งที่น่ายินดี
สิ่งที่ไม่น่ารัก มักหลบอยู่กับสิ่งที่น่ารัก น่ายินดี
ทุกข์มักอยู่กับสุข
เหตุนี้เองล่ะที่คนประมาทมัวเมากันอยู่

ตื่นเช้าขึ้นมา ให้ถามตัวเองว่า
วันนี้จะเอาบุญ หรือจะเอาบาป จะให้อันไหนมากกว่ากัน
บุญมากกว่าหรือบาปมากว่า
บุญมากก็ได้สุข บาปมากก็ได้ทุกข์

เดี่ยวนี้จิตของเรามันถือบุญหรือถือบาปอยู่
เพราะตนยังเกี่ยวข้องอยู่กับสุขบ้างทุกข์บ้าง
แต่สุขนั้นใจชอบ
ทุกข์ประการใดๆ นั้นไม่มีใครชอบ ไม่มีใครยินดี
แต่เป็นต้องมีอยู่ เป็นอยู่ เสวยสุข

ทำอย่างไรเล่าจึงจะไม่เกี่ยวข้องในทุกข์แลสุข
ทำอย่างไรจะได้รู้ว่าอันใดสุข อันใดทุกข์
จะรู้ได้ก็เริ่มต้นที่สติ ปัญญา สติ เป็นของตน ไม่ใช่ของใคร
อย่าเอาความเกียจคร้านมาทำความดี มันไม่เจริญ

บาปมันเป็นกำลังของใจ พาใจให้เศร้าหมอง
บุญมันเป็นกำลังของใจ พาใจให้ได้ไปสวรรค์
ใจได้องค์ฌาน ไปพรหมโลก ใจได้ธรรมะ พาไปได้ถึงนิพพาน

โอวาทธรรมองค์หลวงปู่จาม มหาปุญโญ ผู้มากมีบุญ วัดป่าวิเวกวัฒนาราม
(วัดป่าบ้านห้วยทราย) บ้านห้วยทราย ต.คำชะอี อ.คำชะอี จ.มุกดาหาร






คติธรรมดาที่ไม่มีใครเกิดมาในโลกนี้จะหนี
ไปให้พ้นได้ ก็คือ ความแก่ ความตาย
แต่คนโดยมากพากันประมาทเหมือนอย่างว่า
ไม่แก่ ไม่ตาย น่าที่จะรีบทำความดี แต่ไม่ทำ
กลับไปทำความชั่ว ก่อความเดือนร้อนให้
แก่กันและกัน ต่างต้องเผชิญทุกข์เพราะกรรม
ที่ต่างก่อให้แก่กันอีกด้วย ฉะนั้น ก็น่าจะนึกถึง
ความแก่ ความตาย กันบ้าง เพื่อจะได้ลด
ความมัวเมา และทำความดี ...
...
สมเด็จพระสังฆราชเจ้า
กรมหลวงวชิรญาณสังวร






นกเป็ดกับพระเขารู้ได้ดี อยู่ที่ไหนเห็นจีวรตากอยู่นี้เขาจะร่อนลงดูว่ามีน้ำท่าไหม เขาเคยอาศัยวัด อย่างวัดนาคำน้อยก็เหมือนกัน เวลานี้มีอยู่ประมาณสักสี่ห้าร้อยตัวว่างั้น พวกนี้มันเป็นครอบครัวใหญ่ละ มีลูกมีเต้าอยู่นั้นเลยแต่ไม่ไปกับเขา พวกจรมานี้เขาว่ามาจากไซบีเรีย หน้าหนาวเขาหลบหนาวจากทางโน้นมาอยู่ทางนี้ พอสิ้นหน้าหนาวแล้วเขาก็กลับไป แต่พวกที่อยู่ดั้งเดิมนี้มีลูกมีเต้าอยู่นี้หมดเลย ไม่ไปพวกนี้ เวลานี้รวมแล้วประมาณสักสี่ห้าร้อย เป็นปกตินะ ถ้าหน้าหนาวมากขึ้นอีกเป็นพัน เราก็ทำสระใหญ่ให้เขา ในนั้นมี ๓ สระ ใหญ่ทั้งนั้นนะ จ้างเข้ามาขุดลอกหมดเป็นล้านกว่าเฉพาะสระ ก็ทำให้พวกนกเป็ด ให้พวกปลา วัดนี้จึงเพาะสัตว์ได้เยอะนะ พวกปลาก็เยอะ ผ่านไปมาได้ในสระหนึ่ง แต่สระใหญ่นั้นไม่มีน้ำผ่านเข้า มีแต่ปลาอยู่ดั้งเดิมว่างั้น อีกสองสระนั้นดูว่ามีน้ำผ่าน เค้าเรียกแม่น้ำรางหรืออะไรนี่ ผ่านทั้งแล้งทั้งฝนนะน้ำไหลอยู่ตลอด แล้วปลาก็เขาอยู่ข้างในนี้ก็ออกไปข้างนอก นี้เป็นแหล่งเพาะปลาได้ดี สระวัดธรรมอินทร์น่ะ เรียกว่าปลามีมาก นกเป็ดน้ำมีมาก ลิงมีมาก ต้องเอาไปปล่อยที่ภูเขาทางโน้นมันมาก หมูมาก พวกเก้งมีประมาณตั้งหกเจ็ดตัวหรือไงอันนี้เอามาปล่อยไว้ ไปเอามาจากที่อื่นมาปล่อย

เพราะนั้นเป็นทำเลที่เหมาะกับสัตว์ป่า เนื้อที่ตั้งพันกว่าไรมั้ง เราก็ทำกำแพงรอบหมดเลย จึงสะดวกปลอดภัยสำหรับสัตว์และสมบัติภายในวัดปลอดภัยหมด ถามธรรมอินทร์ว่าเคยมีคนมารุกล้ำไหม ว่าไม่เคย นั่นละเราทำไว้ อย่างนั้นละเหตุผลฟังเอาซิ คือกำแพงนั้นสำหรับรักษาสมบัติของวัด ความมั่นคงของวัด และสัตว์อยู่ในวัดได้รับความร่มเย็นทั่วถึงกัน จึงต้องทำกำแพงให้ เราละทำให้เอง เวลานี้ก็ชุ่มเย็นมากนะ บริเวณนั้นดูเหมือนพันกว่าไร่ละมัง สระนี่โถ สระใหญ่ นกเป็ดเต็ม เวลานี้เขากำลังขยายออกไปจากสระเดิม สระใหญ่เวลานี้ต้นไม้กำลังปกคลุมเข้ามาตามริม เขาชอบที่รก ๆ นะ ที่เตียนโล่งจริง ๆ เขาไม่ชอบ มันมีเหยี่ยว ระวังเหยี่ยว เราไปเมื่อสองสามวันนี้ถามดูทุกแง่ทุกมุม สัตว์ได้รับความสะดวกมากว่างั้น ไม่มีใครไปยุ่ง แต่ฟังว่างูหมดไปไม่ค่อยมี แสดงว่าหมูกินนะงู หมูกิน กินไม่เลือกนะหมู มันเอาขาดสะบั้นไปเลยหมู แต่ก่อนมีงูเยอะ พวกงูเหลือม งูจงอาง งูอะไรต่ออะไร เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีว่างั้น แสดงว่าหมูกินหมดนะ

หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน
เทศน์อบรมฆราวาส ณ วัดป่าบ้านตาด
เมื่อวันที่ ๑๐ มิถุนายน พุทธศักราช ๒๕๔๓
จิตพระอรหันต์เป็นอย่างนี้







ท่านพ่อลี สอนว่า .....

"ให้หมั่นเพ่งโทษของตนไว้เนื่องๆ
และแก้ไขสิ่งที่ชั่วให้กลับเป็นดี
พระพุทธเจ้าทรงตรัสข้อนี้ว่า
สตฺถา เทวมนุสฺสานํ
คือทำมนุษย์ให้เป็นเทวดา
ทำเทวดาให้เป็นพรหม
ทำพรหมให้เป็นอริยะ"





..
ถาม : ถ้าตายไปแล้ว จะมีโอกาสได้พบอาจารย์ดีๆอีกไหม?
.
หลวงตาตอบ : ในชาติปัจจุบันนี้ เราได้ภาวนา มุ่งทำแต่ความดี
ฉะนั้นความดีนี่แหละ จะเป็นครูบาอาจารย์ของเราในวันหน้า
.
หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน






มีกิเลสอยู่ ต้องใช้กิเลสให้เป็นประโยชน์
เช่น ใช้กิเลสกองโลภะ ให้เป็นการโลภ
แสวงบุญกุศลคุณความดี
ใช้กิเลสกองโทสะ ให้เป็นการดุว่าตำหนิ
ติเตียนตนเอง เมื่อทำสิ่งที่ไม่ดี ไม่ชอบ
แบบนี้เป็นต้น ...
...
คติธรรมคำสอน
สมเด็จพระสังฆราชเจ้า
กรมหลวงวชิรญาณสังวร





“..การทำความเพียรของผู้ตั้งใจจะข้ามโลก ไม่ขอเกิดมาแบกหามกองทุกข์นานาชนิดอีกต่อไป ต้องเป็นความเพียรชนิดเอาตายเข้าแลกกัน เฉพาะผมเองก่อนที่จะมาเป็นอาจารย์สอนหมู่คณะ มิได้นึกว่าชีวิตจะยังเหลือเดนมาเลย เพราะความมุ่งมั่นต่อธรรมแดนหลุดพ้นมีระดับสูงเหนือชีวิตที่ครองตัวอยู่ การทำความเพียรทุกประโยคและทุกอิริยาบถได้ตั้งเข็มทิศไว้เหนือชีวิตทุกระยะ ไม่ยอมให้ความอาลัยเสียดายในชีวิตเข้ามากีดขวางในวงความเพียรเลย นอกจากความบีบบังคับของจิตที่เต็มไปด้วยความหวังต่อทางหลุดพ้นเท่านั้น เป็นผู้บงการแต่ผู้เดียวว่า ถ้าขันธ์ทนไม่ไหวจะแตกตายไปก็ขอให้แตกไป เราเคยตายมาแล้วจนเบื่อระอา ถ้าไม่ตายขอให้รู้ธรรมที่พระองค์รู้เห็น อย่างอื่นไม่ปรารถนาอยากรู้อยากเห็น เพราะเบื่อต่อการรู้เห็นมาเต็มประดาแล้ว บัดนี้เราอยากรู้เพียงอย่างเดียวคือสิ่งที่เรารู้แล้วไม่ต้องกลับมาลุ่มหลงเกิดตายอีกต่อไป สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ปรารถนาอย่างยิ่งของเราในบัดนี้..”

ภูริทตฺตธมฺโมวาท
พระครูวินัยธร (หลวงปู่มั่น ภูริทตฺโต) วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร (พ.ศ.๒๔๑๓-๒๔๙๒)