วันเวลาปัจจุบัน 24 ต.ค. 2020, 11:09  



เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง




กลับไปยังกระทู้  [ 1 โพสต์ ]    Bookmark and Share
เจ้าของ ข้อความ
โพสที่ยังไม่ได้อ่าน เมื่อ: 05 มิ.ย. 2009, 07:23 
 
ภาพประจำตัวสมาชิก
ออฟไลน์
อาสาสมัคร
อาสาสมัคร
ลงทะเบียนเมื่อ: 06 มี.ค. 2009, 10:48
โพสต์: 3935


 ข้อมูลส่วนตัว


การลืมตัว....เป็นเรื่องของ โลภะ โทสะ โมหะ

เช่น การกระทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง

การลืม ว่า "ตัวเอง" ไม่ควรกระทำอย่างนั้น

คือ โลภะ โทสะ โมหะ.!



เป็นภาษา ที่แสดงถึง การลืม ว่า

"ตัว".......ไม่ควรจะทำ อย่างนั้น.

ซึ่งก็เป็นธรรมดา....ไม่ผิดวิสัย.!



เป็นการคิดถึง "ตัวเอง"



ท่านผู้ฟัง ควรทราบว่า

เพราะจุดศูนย์กลาง อยู่ที่ "ตัวเอง"

"ตัวเอง" จึงมีความกังวลอยู่ตลอด.



เพราะฉะนั้น

สิ่งที่ยึดถือ ว่า "ตัว" นี้แหละ

ที่ทำให้เกิดความกังวล ความเดือดร้อน อะไร ๆ สารพัด.



เพราะฉะนั้น

สิ่งที่ต้องละก่อนเป็นอันดับแรก ก็คือ "ตัว"



"ละ"ความเป็น "ตัว"

ด้วย ความเป็น "พระโสดาบัน"



หมายความว่า

"ดับการยึดถือ" สภาพธรรม ว่าเป็น "ตัวตน"



มิฉะนั้น

กิเลส ประเภทอื่นๆ ก็ลดลงไม่ได้เลย

ตราบใด ที่ยังมี "ตัวตน"

เป็นจุดศูนย์กลาง.!




เพราะฉะนั้น

"เกาะที่ประเสริฐที่สุด"

คือ "สติปัฏฐาน"



ขณะที่ "สติปัฏฐาน" เกิด

ขณะนั้น "ว่างเปล่าจากตัวตน"



แม้ "จิต" เป็นกุศล ขั้น อื่น ๆ

เช่น กุศลขั้นทาน กุศลขั้นศีล.



แต่ถ้ายังไม่ถึงขั้น "สติปัฏฐาน"

ความเป็นตัวตน จะเข้ามาอีก.!



เพราะว่า "สติปัฏฐาน"

คือ "ปัญญา" ที่รู้สภาพธรรมที่ไม่ใช่ตัวตน.



กุศลอื่นๆ ที่ไม่ใช่ "สติปัฏฐาน"

ไม่สามารถที่จะ "ละความเป็นตัวตน" ได้.


แสดงโพสต์จาก:  เรียงตาม  
กลับไปยังกระทู้  [ 1 โพสต์ ] 

เขตเวลา GMT + 7 ชั่วโมง


 ผู้ใช้งานขณะนี้

กำลังดูบอร์ดนี้: ไม่มีสมาชิก และ บุคคลทั่วไป 16 ท่าน


ท่าน ไม่สามารถ โพสต์กระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ตอบกระทู้ในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แก้ไขโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ ลบโพสต์ของท่านในบอร์ดนี้ได้
ท่าน ไม่สามารถ แนบไฟล์ในบอร์ดนี้ได้

ค้นหาสำหรับ:
ไปที่:  
Google
ทั่วไป เว็บธรรมจักร