Home  • กระดานสนทนา  • สมาธิ  •  สติปัฏฐาน  • กฎแห่งกรรม  • นิทาน  • หนังสือ  •  บทความ  • กวีธรรม  • ข่าวกิจกรรม  • แจ้งปัญหา
คู่มือการใช้คู่มือการใช้  ค้นหาค้นหา   สมัครสมาชิกสมัครสมาชิก   รายชื่อสมาชิกรายชื่อสมาชิก  กลุ่มผู้ใช้กลุ่มผู้ใช้   ข้อมูลส่วนตัวข้อมูลส่วนตัว  เช็คข้อความส่วนตัวเช็คข้อความส่วนตัว  เข้าสู่ระบบ(Log in)เข้าสู่ระบบ(Log in)
 
ได้ทำการย้ายไปเว็บบอร์ดแห่งใหม่แล้ว คลิกที่นี่
www.dhammajak.net/forums
15 ตุลาคม 2551
 หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม อ่านหัวข้อถัดไป
อ่านหัวข้อก่อนหน้า
สร้างหัวข้อใหม่ตอบ
ผู้ตั้ง ข้อความ
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 07 ธ.ค.2006, 5:30 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image

ประวัติและปฏิปทา
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม


วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม)
ต.โคกสี อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร



๏ อัตโนประวัติ

“พระครูฐิติธรรมญาณ” หรือ “หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม” อดีตเจ้าอาวาสวัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) และอดีตเจ้าอาวาสวัดศรีชมพู ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร มีชื่อเลื่องลือยิ่งในฐานะศูนย์รวมใจธรรม ใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตใต้ร่มกาสาวพัสตร์ แนะนำพร่ำสอนคณะศรัทธาญาติโยมผู้ศรัทธาในพระพุทธศาสนา ให้รู้จักบำเพ็ญทาน รักษาศีล เจริญเมตตาภาวนา และตั้งอยู่ในไตรสรณคมน์

หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม มีนามเดิมว่า ลี แสนเลิศ เกิดเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พุทธศักราช 2463 ตรงกับวันเสาร์ แรม 5 ค่ำ เดือน 10 ปีวอก ณ บ้านบึงโนนอก ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร โยมบิดาชื่อ พ่อใหญ่เคน แสนเลิศ โยมมารดาชื่อ แม่ใหญ่ปึ้ง แสนเลิศ หลวงปู่มีพี่น้องร่วมบิดามารดาเดียวกันทั้งหมด 3 คน เป็นชาย 2 คน หญิง 1 คน ท่านเป็นบุตรคนที่ 2 โดยมีชื่อตามลำดับดังนี้

(1) โยมพี่ชาย (เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก)
(2) หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม (มรณภาพแล้ว)
(3) โยมน้องสาว นางบุญ แสนเลิศ (เสียชีวิตแล้ว)


๏ ภูมิลำเนาเดิม

ภูมิลำเนาเดิมของโยมบิดาอยู่ที่บ้านแดง ตำบลหนองดินดำ อำเภอท่าวัดบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด ส่วนโยมมารดานั้นเป็นคนบ้านดอนแคนน้ำ ตำบลหนองดินดำ อำเภอท่าวัดบุรี จังหวัดร้อยเอ็ด อาชีพหลักของท่านทั้งสองคือการทำนา สำหรับโยมบิดาของหลวงปู่นั้น ยังมีความรู้ความเชี่ยวชาญในด้านพืชสมุนไพรต่างๆ ด้วย ท่านจึงทำหน้าที่เป็นหมอยารักษาชีวิตคนด้วยความเมตตาอีกทางหนึ่ง

พ่อใหญ่เคน แสนเลิศ โยมบิดาของหลวงปู่ เดิมมีภรรยาคนแรกและมีบุตรด้วยกัน 4 คน (ปัจจุบันเสียชีวิตหมดแล้ว) หลังจากที่ภรรยาคนแรกเสียชีวิตลง โยมบิดาได้แต่งงานใหม่กับแม่ใหญ่ปึ้ง แสนเลิศ โยมมารดาของหลวงปู่ โดยท่านทั้งสองได้ใช้ชีวิตร่วมกันที่บ้านดอนแคนน้ำ จนกระทั่งเมื่อเกิดเหตุภัยพิบัติทางธรรมชาติ แม่น้ำชีหนุนขึ้นสูงจนเกิดน้ำท่วมใหญ่และโรคระบาดอย่างรุนแรง ทำให้ผู้คนล้มตายกันมากมาย

โยมบิดาและโยมมารดาของหลวงปู่ จึงตัดสินใจอพยพย้ายถิ่นฐานที่อยู่มายังบ้านบึงโนนอก ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร ร่วมกับชาวบ้านอีกประมาณ 60 ครัวเรือน ด้วยได้ยินกิติศัพท์ว่า บ้านบึงโนนอกเป็นสถานที่อุดมสมบูรณ์มาก ผู้เฒ่าผู้แก่เล่ากันว่า ในสมัยนั้นบ้านบึงโนนอกจะมีต้นโสน และต้นแซง ขึ้นเต็มบึง แต่ละต้นมีลำต้นโตเท่าแขน หลวงปู่เล่าว่า “ต้นใหญ่ขนาดคนตัวโตนั่งเล่นได้ ไม่ตก”

บ้านบึงโนนอกในครั้งนั้นยังเป็นป่าดิบ เรื่อยมาตั้งแต่ดงผาลาด ดงบัง ต่อเนื่องจนถึงดงหม้อทอง เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยของสัตว์ป่านานาชนิด ทั้งช้างป่า เสือ เก้ง กวาง ละมั่ง หมูป่า ไก่ป่า หลวงปู่เล่าว่า “สมบูรณ์ขนาดปลาในบึง จับวันเดียวกินได้ทั้งอาทิตย์”

ในช่วงอพยพย้ายถิ่นฐานที่อยู่จากบ้านดอนแคนน้ำ จังหวัดร้อยเอ็ด มาที่บ้านบึงโนนอก จังหวัดสกลนครนั้น โยมมารดาของหลวงปู่กำลังตั้งครรภ์ท่านอยู่ ด้วยเหตุนี้หลวงปู่จึงมักปรารภว่า “เราเกิดที่ร้อยเอ็ด” ด้วยถือว่าท่านถือกำเนิดนับแต่โยมมารดาตั้งครรภ์


๏ ชีวิตปฐมวัยและการศึกษาเบื้องต้น

แม่ใหญ่ปึ้ง แสนเลิศ โยมมารดาของหลวงปู่นั้นเสียชีวิตในขณะที่หลวงปู่ยังเล็กอยู่มาก คือหลังจากคลอดน้องสาว (นางบุญ แสนเลิศ) ได้ไม่นาน ส่วนโยมพี่ชายของหลวงปู่ก็เช่นกัน เสียชีวิตตั้งแต่เด็ก โดยในตอนนั้นบ้านบึงโนยังไม่มีป่าช้า ท่านเคยเล่าขำๆ ว่า พี่ชายของท่านตายจองป่าช้า โยมบิดาของหลวงปู่ได้แต่งงานใหม่อีกครั้งหนึ่งกับแม่หม้ายลูกติด 1 คน ชื่อแม่หมุน มีลูกสาวด้วยกัน 1 คน ชื่อ บัว

ดังได้กล่าวในตอนต้นแล้วว่า พ่อใหญ่เคน แสนเลิศ โยมบิดาเป็นหมอยาสมุนไพรช่วยรักษาชีวิตคน จึงเป็นเหตุให้บางครั้งต้องจากบ้านไปเพื่อรักษาชีวิตคน นานอาทิตย์หนึ่งบ้าง ครึ่งเดือนบ้าง หนึ่งเดือนบ้าง หลวงปู่กับน้องสาว (นางบุญ แสนเลิศ) จึงถูกทอดทิ้งให้อยู่กับแม่เลี้ยง ท่านว่า “ครั้งหนึ่งเคยเกือบเป็นฆาตกร ฆ่าแม่เลี้ยงไปแล้ว เนื่องจากน้องสาวของท่านถูกแม่เลี้ยงรังแก แต่โชคดีที่ท่านมีสติระงับได้ทัน”

เมื่อโยมบิดาถึงแก่กรรมในขณะที่หลวงปู่มีอายุไม่ถึง 10 ปีนั้น จึงนับว่าเป็นภาระหนักหนาสำหรับเด็กชายวัยนี้ ที่ต้องรับผิดชอบดูแลทุกอย่างในครอบครัว ทั้งเลี้ยงน้องที่ยังเล็กถึง 3 คน ทั้งต้องเลี้ยงวัวควาย ทำไร่ไถนา ด้วยความยากลำบาก และต้องอยู่กับแม่หมุนผู้เป็นแม่เลี้ยง

หลวงปู่เล่าว่า ท่านลำบากแม้กระทั่งการเรียน เรียนไปได้ 1 ปี ที่โรงเรียนวัดบ้านโคกสี ก็ต้องหยุดการเรียนการสอน เนื่องจากครูผู้สอนเสียชีวิต มาได้เรียนอีกทีก็เมื่อบ้านบึงโนนอกได้ตั้งโรงเรียนวัดบ้านบึงโนนอก (โรงเรียนวัดศรีชมพู ในปัจจุบัน) ขึ้น ท่านจึงได้มีโอกาสเรียนต่อจนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เมื่อปี พ.ศ. 2478 อายุ 15 ปี

Image
หลวงปู่อ่อนศรี ฐานวโร


๏ ชีวิตวัยหนุ่ม

ขณะอายุได้ 15-16 ปี หลวงปู่มีความฉลาดเฉลียว อุปนิสัยอาจหาญ ร่าเริง พูดเก่ง และเป็นผู้นำในหมู่ พ่อใหญ่สุด สหายในวัยเด็กของหลวงปู่เล่าว่า หลวงปู่จะเป็นผู้นำในทุกเรื่อง บางครั้งเวลาไปเลี้ยงควายคุยกัยแค่ 2-3 คน แต่สนุกสนานเฮฮาเหมือนคุยกัน 9 คน 10 คน เมื่อมีโรคระบาดเกิดขึ้นในหมู่วัวควาย หลวงปู่ก็จะนำวัวควายที่เกิดโรคระบาดนี้ ไปในที่ห่างไกลจากหมู่บ้าน ไม่ให้แพร่เชื้อ ไปติดตัวอื่นที่ยังไม่เป็น

ในด้านอุปนิสัยผู้นำของหลวงปู่นั้น หลวงปู่อ่อนศรี ฐานวโร แห่งวัดถ้ำประทุน ตำบลเขาไม้แก้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ได้เคยกล่าวรับรองในหลายโอกาสว่า “หลวงปู่ลีท่านเก่ง เป็นผู้นำมาแต่น้อย เราแอบหลังท่าน ไม่กล้า โตมาด้วยกัน เล่นกันมา ไล่หลังกันมา เพราะเราเป็นรุ่นน้องหลวงปู่ลี 2-3 ปี”

ช่วงอายุ 18-22 ปี ถ้าไม่ใช่ฤดูทำนา หลวงปู่มักจะพาหมู่ไปค้าขายไกลๆ ถึงร้อยเอ็ดบ้าง มหาสารคามบ้าง โดยใช้เกวียนเดินทาง ไปครั้งละ 1 เดือนบ้าง 5 วันบ้าง แล้วแต่ระยะทางและสินค้าที่นำไป สินค้าที่หลวงปู่นำไปขายส่วนใหญ่มักจะเป็นจำพวก หวาย ปลาร้า และเข (เครื่องมือในการย้อมไหม) พ่อใหญ่สุดเล่าว่า ไปกับหลวงปู่แล้วสนุกมาก ไม่เบื่อเลย เพราะหลวงปู่จะเป็นผู้นำที่ดีมาก รักหมู่รักเพื่อน ไม่ทอดทิ้งและดูแลทุกคนเสมอกัน


๏ การอุปสมบท

ล่วงเข้าสู่วัยหนุ่มฉกรรจ์อายุได้ 23 ปี หลวงปู่มีความคิดที่จะแต่งงาน แต่หลวงปู่ธรรม เจ้าอาวาสวัดดอนชัยมงคล อำเภอบ้านหัน (อำเภอสว่างแดนดิน ในปัจจุบัน) จังหวัดสกลนคร ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้าของหลวงปู่ได้ห้ามเอาไว้ โดยบอกว่า “พ่อแม่ก็ล้มหายตายจากไปแล้ว ก็น่าจะบวชให้สักปีสองปีก่อน จึงค่อยลาสิกขามาแต่งงานก็ได้” ด้วยความกตัญญูหลวงปู่จึงตัดสินใจบวชเพื่อทดแทนพระคุณบิดามารดาในปีนั้นนั่นเอง

ในสมัยนั้น การบวชเป็นพระธรรมยุต จะต้องไปบวชที่วัดซึ่งมีพระอุปัชฌาย์เป็นพระธรรมยุตด้วยกัน และวัดที่อยู่ใกล้ที่สุดก็อยู่ไกลถึงวัดจอมศรี ตำบลพันดอน อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี แต่เมื่อตัดสินใจเด็ดเดี่ยวแล้ว หลวงปู่ก็มิได้ย่อท้อแต่อย่างใด มุ่งมั่นเป็นผ้าขาวอยู่นานหลายเดือน จึงเดินตามรอยเท้าครูบาอาจารย์ จากบ้านบึงโน จังหวัดสกลนคร ไปยังวัดจอมศรี จังหวัดอุดรธานี เข้าสู่ชีวิตใต้ร่มผ้ากาสาวพัสตร์

ต่อมาได้เข้าพิธีอุปสมบทเป็นพระภิกษุ เมื่อวันอาทิตย์ที่ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2485 ตรงกับวันขึ้น 1 ค่ำ เดือน 4 ปีมะเมีย เวลา 11.00 นาฬิกา ณ พัทธสีมาวัดจอมศรี ตำบลพันดอน อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี โดยมี พระครูพิทักษ์คณานุกร วัดจอมศรี จังหวัดอุดรธานี เป็นพระอุปัชฌาย์, พระสมุห์ภา วัดจอมศรี จังหวัดอุดรธานี เป็นพระกรรมวาจาจารย์ และ พระฮวด สุมโน วัดชัยมงคล ตำบลสว่าง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร เป็นพระอนุสาวนาจารย์ ได้รับนามฉายาว่า “ฐิตธมฺโม” ซึ่งแปลว่า “ผู้ตั้งอยู่ในธรรม”


(มีต่อ 1)
 
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 07 ธ.ค.2006, 5:58 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image
หลวงพ่อสมชาย ฐิตวิริโย


๏ ลำดับการจำพรรษา

พรรษาที่ 1 (พ.ศ. 2485)

เมื่ออุปสมบทแล้ว หลวงปู่ได้เดินทางกลับบ้านบึงโนนอก มาจำพรรษาแรกอยู่กับ หลวงปู่ชาดี วัดธรรมิการาม ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร หลวงปู่เล่าว่า พอครบพรรษาก็เตรียมเก็บกระเป๋า ตั้งใจไปกราบลาสิกขากับหลวงปู่ชาดี เพื่อไปสร้างครอบครัวตามความตั้งใจเดิม แต่หลวงปู่ชาดีได้พูดยับยั้งไว้ว่า “อย่าเพิ่งสิกเลย บวชไปก่อนอีกสัก 5 พรรษา ค่อยสึก” หลวงปู่จึงว่า “ถ้าอย่างนั้นกระผมจะขอลาไปธุดงค์ก่อน” ความข้อนี้หลวงปู่ได้เคยขยายความว่า หลวงปู่ชาดีท่านใช้อุบายล่อหลอกไว้

พรรษาที่ 2 (พ.ศ. 2486)

หลวงปู่ได้จำพรรษา ณ วัดผดุงธรรม บ้านดงเย็น ตำบลดงเย็น อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี กับหลวงพ่อหรั่ง เนื่องจากเป็นช่วงที่หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ รับนิมนต์ชาวบ้านออกไปจำพรรษาในป่านอกวัดแต่ไม่ไกลกัน (ปัจจุบันบริเวณป่านอกวัดได้กลายเป็น “วัดประสิทธิธรรม” เขตต่อเนื่องกันกับวัดผดุงธรรม)

หลวงปู่เล่าว่า “ต้องเดินข้ามดงเสือไปฟังธรรมหลวงปู่พรหม ทุกคืนตลอดพรรษา” พอออกพรรษาก็ธุดงค์ไปจังหวัดอุดรธานี กับเพื่อนพระด้วยกัน ตอนแรกหลวงปู่ตั้งใจจะไปเพียง 3 วัน ก็จะกลับ แต่ในที่สุดก็ออกธุดงค์เรื่อยไปจนถึงจังหวัดร้อยเอ็ด (เพื่อนพระที่ไปด้วยกันในตอนแรกขอกลับก่อน) และที่วัดป่าศรีไพรวัลย์ จังหวัดร้อยเอ็ด หลวงปู่ได้พบ หลวงพ่อสมชาย ฐิตวิริโย แห่งวัดเขาสุกิม ตำบลเขาบายศรี อำเภอท่าใหม่ จังหวัดจันทบุรี และได้ออกเที่ยวธุดงค์ด้วยกันหลายเดือน และหลายหนต่อมา แต่ไม่เคยได้จำพรรษาด้วยกัน หลวงปู่เล่าว่า เที่ยวธุดงค์ไปหลายที่หลายแห่ง รวมทั้งวัดท่าคันโธ แต่ก็ไม่ได้จำพรรษาที่นี่

Image
พระอาจารย์เพ็ง พุทฺธธมฺโม

Image
หลวงปู่บัว สิริปุณฺโณ

Image
หลวงปู่บุญจันทร์ กมโล เพื่อนสหธรรมิกของหลวงปู่ลี


พรรษาที่ 3-4 (พ.ศ. 2487-2488)

หลวงปู่จำพรรษาอยู่กับ พระอาจารย์เพ็ง พุทฺธธมฺโม ณ วัดป่าศรีไพรวัลย์ อำเภอเมือง จังหวัดร้อยเอ็ด พระอาจารย์เพ็งนี้เป็นพระลูกชายของ หลวงปู่บัว สิริปุณฺโณ วัดราษฎรสงเคราะห์ (วัดป่าหนองแซง) อำเภอหนองวัวซอ จังหวัดอุดรธานี ระหว่างปี พ.ศ. 2487-2489 หลวงปู่ได้เที่ยวธุดงค์ไปกับ หลวงปู่บุญจันทร์ กมโล แห่งวัดป่าสันติกาวาส อำเภอไชยวาน จังหวัดอุดรธานี เพื่อนสหมิกธรรมคู่บารมีของท่าน

หลวงปู่เล่าว่า หลวงปู่บุญจันทร์นั้นเป็นคู่บารมีของท่าน เที่ยวป่าด้วยกันถึง 3 ปี แล้วก็จากกันไปนาน มาพบกันอีกครั้งหนึ่ง เมื่อหลวงปู่บุญจันทร์ได้มาอยู่ที่อำเภอไชยวานแล้ว ไม่ไกลจากวัดเหวลึกมากนัก แต่ก็ไม่เคยพบกัน จนกระทั่งวันหนึ่ง หลวงปู่ลีนั่งรถมาทำธุระที่จังหวัดอุดรธานี ซึ่งหลวงปู่บุญจันทร์ก็นั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน

ท่านว่า เรามองหน้าท่าน จำได้คลับคล้ายคลับครา แต่ไม่แน่ใจ คิดมาตลอดทางจนถึงอุดรธานี พอลงรถ ก็ตัดสินใจเข้าไปจับมือ แล้วถามว่า “หลวงปู่บุญจันทร์ใช่ไหม ?” เมื่อท่านตอบว่า “ใช่” นั่นแหละความหลังจึงคืนมา ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาหลวงปู่ลีก็ไปมาหาสู่หลวงปู่บุญจันทร์มาตลอด จนกระทั่งหลวงปู่บุญจันทร์ กมโล ได้ละสังขารไปก่อน เมื่อวันที่ 18 มิถุนายน พ.ศ. 2538

Image
ท่านพ่อลี ธมฺมธโร-หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม-หลวงปู่แดง ธมฺมรกฺขิโต


พรรษาที่ 5-6 (พ.ศ. 2489-2490)

หลวงปู่เที่ยวธุดงค์มาจนถึงอำเภอเมือง จังหวัดกาฬสินธุ์ วัดประชานิยม ของท่านเจ้าคุณแดง หรือ พระสุธรรมคณาจารย์ (หลวงปู่แดง ธมฺมรกฺขิโต) แต่ก็ยังเทียวไปเทียวมาระหว่างวัดท่าคันโธอยู่ หลวงปู่เล่าว่า ที่กาฬสินธุ์เนื่องจากญาติโยมดี คือสนใจในพระพุทธศาสนา ท่านว่าภาวนาก็ดี ก้าวหน้าโดยลำดับดีมาก

ในช่วงที่อยู่กับท่านเจ้าคุณแดง ท่านเคยถูกเจ้าคุณแดงดุเอาเหมือนกัน ท่านเล่าให้ฟังว่า พระที่อยู่ในวัด 18 รูป ไม่มีใครกล้าขึ้นไปหาท่านเจ้าคุณแดง เวลาขุดหลุมลึกๆ แล้วใช้เสาสว่านขุด พองัดขึ้น หมุดเสาสว่านก็หัก พระทุกรูปกลัวท่านเจ้าคุณแดงจะดุ จึงไม่มีใครกล้าขึ้นไปบอกให้ท่านเจ้าคุณทราบ หลวงปู่ก็ได้พูดขึ้นว่า “คนจะกินคนหรือ” แล้วท่านก็ขึ้นไปกราบเรียนเรื่องหมุดเสาสว่านหัก ท่านเจ้าคุณก็ว่า “หักมันก็หักไป คนเรายังมีวันตาย” ท่านเจ้าคุณแดงพูดอย่างนี้ หลวงปู่จึงลงมาด้วยความสบายใจ

นอกจากนี้ พ.ศ.2490 หลวงปู่ได้เริ่มเป็นครูพระปริยัติธรรม ณ วัดศรีชมพู เรื่อยมาจนท่านมรณภาพ

พรรษาที่ 7-8 (พ.ศ. 2491-2492)

พอออกพรรษา หลวงปู่ก็คิดถึงบ้าน จึงกราบลาท่านเจ้าคุณแดงออกจากวัดประชานิยม จังหวัดกาฬสินธุ์ เดินทางกลับบ้านบึงโนนอก ผ่านมาทางอำเภอธาตุพนม ระหว่างทางพบ พระอาจารย์มหาทองสุก สุจิตฺโต (พระครูอุดมธรรมคุณ) และได้เดินทางกลับบ้านบึงโนนอกพร้อมกัน

สองพรรษานี้หลวงปู่อยู่ที่วัดธรรมิการาม เพื่อช่วยบูรณปฏิสังขรณ์วัดบ้านเดิมของท่าน หลวงปู่ได้นำพาพระเณรชาวบ้านสร้างศาลาการเปรียญ กุฏิ และอื่นๆ จนเสร็จสมบูรณ์ หลวงปู่เล่าว่า ช่วงพรรษาที่ 6 ต่อพรรษาที่ 7 ท่านเคยคิดที่จะสึกเพราะมีโยมอยากได้หลวงปู่เป็นลูกบุญธรรม จะมอบทรัพย์สมบัติทั้งปวงให้ครอบครอง หลวงปู่ได้พิจารณาตามและเกิดความเบื่อหน่าย ท่านว่า “ของเหล่านี้ไม่ใช่ของเรา ถ้าไปเอาของเขามา ก็จะเป็นการสร้างบาปสร้างกรรมให้ยืดเยื้อต่อไปอีก” คิดได้ดังนี้ จึงไม่คิดสึกออกไปอีกเลย

Image
พระครูอุดมธรรมคุณ (พระอาจารย์มหาทองสุก สุจิตฺโต)


พรรษาที่ 9 (พ.ศ. 2493)

คณะศรัทธาญาติโยมได้นิมนต์หลวงปู่ให้อยู่จำพรรษาที่วัดศรีชมพู หลวงปู่รับนิมนต์และอยู่สร้างโบสถ์ที่วัดศรีชมพูจนแล้วเสร็จ ได้ฉลองโบสถ์ในพรรษานี้ด้วยกัน ต้นปี พ.ศ. 2493 หลวงปู่ได้เดินทางไปร่วมงานประชุมเพลิงศพพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ณ วัดป่าสุทธาวาส ตำบลธาตุเชิงชุม อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร ในฐานะลูกศิษย์คนหนึ่ง อัฐิธาตุของพระอาจารย์มั่น ภูริทัตโต ส่วนซี่โครง 1 ชิ้นที่หลวงปู่ได้มานั้น ท่านได้นำไปประดิษฐานไว้บนยอดเศียรพระประธานวัดศรีชมพู ต่อมาหลวงปู่นึกสังหรณ์ใจจึงปีนขึ้นไปดู แต่ไม่พบ นึกสงสัยอยู่นานว่าหายไปได้อย่างไร เพราะไม่มีผู้ใดรู้ว่าหลวงปู่นำอัฐิธาตุท่านพระอาจารย์มั่นมาเก็บไว้ ณ ที่นี้ แต่พอนึกทบทวนดูจึงรู้ว่า เอาลูกไว้บนหัวพ่อ ท่านไม่ยอมอยู่จึงหนีไป

หลวงปู่เคยพูดว่า “การอยู่กับหลวงปู่มั่นนั้นต้องระมัดระวังความคิดมากเป็นพิเศษ อย่าคิดนอกลู่นอกทาง เพราะท่านจะรู้เท่าทันหมด ต้องสำรวมกาย-วาจา-ใจ ไม่ฟุ้งซ่านไปในอารมณ์อื่น ใครๆ ก็ว่าหลวงปู่มั่นดุ ท่านดุก็เพราะคนผู้นั้นทำผิด ท่านดุก็เพื่อให้ผู้นั้นกลับตัว”

หลวงปู่เคยเล่าให้ฟังถึงการอุปัฏฐากหลวงปู่มั่นไว้สั้นๆ ว่า “เราคิดว่าเราไวแล้ว เรายังไวไม่เท่าเพื่อนเลย”

ในพรรษานี้ หลวงปู่ได้สร้างอุโบสถวัดเจริญราษฎร์บำรุง บ้านมาย ตำบลมาย อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร

Image
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม กับคณะสงฆ์ที่ไปร่วมงานประชุมเพลิงศพพระอาจารย์มั่น
ณ วัดป่าสุทธาวาส ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร



(มีต่อ 2)
 
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 07 ธ.ค.2006, 6:15 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image
พระอาจารย์อุดม ญาณรโต (พระครูอุดมศีลวัตร) คู่ทุกข์คู่ยากของหลวงปู่ลี


พรรษาที่ 10-11 (พ.ศ. 2494-2495)

สองพรรษานี้หลวงปู่กลับมาจำพรรษาอยู๋ที่วัดป่าศรีไพวัลย์ จังหวัดร้อยเอ็ด อีกวาระหนึ่ง ช่วงในระหว่างพรรษา สหธรรมิกที่หลวงปู่ปรารภเสมอว่า เป็นคู่ทุกข์คู่ยากของหลวงปู่ ซึ่งได้ออกเที่ยวธุดงค์กับหลวงปู่ด้วย คือ พระอาจารย์อุดม ญาณรโต หรือ พระครูอุดมศีลวัตร แห่งวัดป่าสถิตธรรมวนาราม บ้านหนองผักแว่น ตำบลพรเจริญ อำเภอพรเจริญ จังหวัดหนองคาย

จากคำเล่าของพระอาจารย์อุดม ท่านว่า หลวงปู่ลีมีอัธยาศัยช่างพูด ช่างเล่า เที่ยวธุดงค์จำพรรษาด้วยกัน 6 พรรษาจนกลายเป็นศิษย์-พระอาจารย์กัน พระอาจารย์อุดมว่า “อาตมาเทิดทูนท่านมากน่ะ ปู่ลีท่านเป็นครูเป็นอาจารย์ ตีเสมอครูบาอาจารย์ไม่ดีน่ะ” ท่านว่ามีกิจกรรมร่วมกันมาตลอดจนตายจากกัน

พรรษาที่ 12 (พ.ศ. 2496)

หลวงปู่เล่าว่า ก่อนเข้าพรรษาปีนี้ พระอาจารย์อุดมมารับหลวงปู่ที่บ้านบึงโนนอก เพื่อจะไปธุดงค์ด้วยกัน ที่จังหวัดกาฬสินธุ์นั้น ฝนตกตลอด แม่น้ำชีไหลเชี่ยวกราก ต้องโยงสายลวดให้ผู้คนช่วยดึงเพื่อให้เรือแล่นไปตามสายลวด ไม่เช่นนั้นเรือจะข้ามฟากไปไม่ได้ ครั้นไปถึงวัดประชานิยม จังหวัดกาฬสินธุ์ ก่อนเข้าพรรษาแค่วันเดียว จึงเข้าไปขอนิสสัยจากท่านเจ้าคุณแดง เจ้าอาวาส มีพระเณรมาจำพรรษาทั้งสิ้นรวม 9 รูป

พระอาจารย์อุดมเล่าว่า พรรษานี้สมภารไม่ค่อยจะเข้ากับหลวงปู่ลีท่านเท่าไรนัก เนื่องจากหลวงปู่ลีเทศน์เก่ง พูดคุยสนุก คณะศรัทธาญาติโยมจึงชอบสนทนาธรรมกับหลวงปู่มากกว่าหมู่ พระอาจารย์อุดมเล่าว่า ท่านได้รับความเมตตาจากหลวงปู่ลีมาก หลวงปู่ลีจะคอยแนะนำพร่ำสอนการงานทุกอย่าง ทำศาลา ทำกุฏิ ข้อวัตรปฏิบัติต่างๆ ท่านสอนหมด เพราะติดตามท่านไม่ห่าง ท่านเล่าว่า หลวงปู่ลีเป็นผู้ละเอียดมากทั้งงานภายนอกงานภายใน ระหว่างพรรษานี้ได้ขุดบ่อน้ำ 2 แห่ง แต่ใช้ไม่ได้เลย เพราะขุดลงไปก็พังหมด เนื่องจากเป็นดินทรายและน้ำก็เหม็นมาก ท่านต้องหาน้ำ หาบน้ำมาต้มน้ำให้หลวงปู่ลีสรงน้ำอาบตลอดพรรษา

นอกจากนี้พระอาจารย์อุดมยังเล่าให้ฟังว่า ความเมตตาที่ท่านได้รับจากหลวงปู่ลี จนประทับจิตประทับใจเป็นที่สุดก็คือ คำชี้แนะเรื่องข้ออรรถข้อธรรมและการภาวนา ท่านว่า หลวงปู่ลีไม่เคยปิดบังอำพราง แต่จะพูดเปิดเผยทุกอย่าง โดยเฉพาะเวลาค่ำๆ ที่อยู่เฉพาะกันเพียง 2 องค์ บางครั้งปิติกับคำสอนจนสามารถปฏิบัติได้ถึงขนาด พระอาจารย์อุดมเล่าว่า พรรษานี้เป็นพรรษาที่ปฏิบัติความดีมาก เร่งรัดความเพียรเป็นที่สุด แต่กิจการงานภายนอกก็ไม่ขาดน่ะ เรื่องนี้หลวงปู่ลีท่านเข้มงวดมาก ขาดไม่ได้เลยทั้งสองส่วน

Image
หลวงปู่ขาว อนาลโย

Image
พระอาจารย์จวน กุลเชฏฺโฐ


พรรษาที่ 13 (พ.ศ. 2497)

ก่อนเข้าพรรษานี้ หลวงปู่และพระอาจารย์อุดม พร้อมด้วยคณะศรัทธาญาติโยมอีกประมาณ 20 คน ได้เดินทางจากกุดเรือคำไปถึงดงหม้อทอง เพื่อกราบนมัสการเยี่ยม หลวงปู่ขาว อนาลโย และพระอาจารย์จวน กุลเชฏฺโฐ ซึ่งท่านทั้งสองได้มาพักที่ดงหม้อทอง ครั้งที่ยังเป็นป่าสมบูรณ์ ไม่เห็นแดด ครึ้มตลอด มีแต่เสียงหริ่งเรไรร้อง มีโขลงช้าง ซึ่งเวลามาที คนก็วิ่งแตกตื่นขึ้นบนขอนไม้ใหญ่ ก็ไปเจอทากข้าอีก (ภาษาอีสานเรียกว่า ปลิงโคก) ก็วิ่งหนีกันจนผ้าผ่อนเปิด ไม่ได้สนใจกัน หลวงปู่อยู่บนก้อนหิน (พระลานหิน) เป็นลูกๆ คล้ายโบกี้รถไฟติดต่อกัน ต้องทำสะพานเชื่อมกันไว้ลูกสูงขึ้นไปต้องทำบันไดขึ้น เมื่อขึ้นไปแล้วก็ชักบันไดขึ้น ไม่ต้องกลัวเสือ ข้างบนมองลงมาเห็นช้าง เห็นเสือ แต่มันขึ้นไปกวนไม่ได้

หลวงปู่ยังเล่าเพิ่มเติมถึงประวัติของดงหม้อทองอีกว่า เดิมมีน้ำตกลงมาจากที่สูง ลงมาเป็นอ่างน้ำ เป็นวังวน ถ้ามุดใต้น้ำเข้าไปจะพบถ้ำ (แอ่งน้ำอยู่หลังถ้ำ) แล้วจึงจะพบหม้อทองโบราณอยู่ภายในถ้ำ หลวงปู่เล่าว่า ที่ดงหม้อทองนี้ท่านไม่ได้อยู่จำพรษา เพียงแค่ไปกราบเยี่ยมครูบาอาจารย์ พักอยู่หลายวันจึงเดินทางกลับออกมา ถึง วัดกุดเรือคำ ตำบลกุดเรือคำ อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร ก่อนเข้าพรรษา 7 วัน เป็นอันว่าพรรษานี้หลวงปู่กับพระอาจารย์อุดมอยู่จำพรรษาที่วัดกุดเรือคำของ ท่านพระครูอดุลสังฆกิจ (หลวงปู่มหาเถื่อน อุชุกโร) หลวงปู่ได้ทำหน้าที่ควบคุมการก่อสร้างกุฏิเจ้าอาวาส ที่วัดกุดเรือคำ นี้ 1 หลัง จนแล้วเสร็จในพรรษานี้เช่นกัน

Image
หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ


พรรษาที่ 14-16 (พ.ศ. 2498-2500)

ระหว่าง 3 พรรษานี้ หลวงปู่อยู่จำพรรษาที่วัดศรีชมพู จังหวัดสกลนคร แต่จะไปมาระหว่างวัดศรีชมพู กับวัดประสิทธิธรรม บ้านดงเย็น ตำบลดงเย็น อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งเป็นวัดของ หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ เพื่อกราบเยี่ยมสนทนาธรรมกับองค์หลวงปู่พรหม เป็นประจำมิได้ขาด แต่ไม่เคยอยู่จำพรรษากับท่าน

ปี พ.ศ. 2498 หลวงปู่สอบได้นักธรรมชั้นโท และในปี พ.ศ. 2499 สอบได้นักธรรมชั้นเอก ณ สำนักเรียนวัดกุดเรือคำ อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร

ระยะเวลา 2 ปีแรก คือ ระหว่าง พ.ศ. 2498-2499 ศาลาข้างโบสถ์วัดศรีชมพูก็สร้างจนแล้วเสร็จในช่วงนี้เช่นกัน

พรรษาที่ 17-21 (พ.ศ. 2501-2505)

หลวงปู่จำพรรษาอยู่ที่วัดธรรมิการามบ้าง วัดศรีโพนสูง (วัดป่าบ้านถ่อน) บ้าง และมาจำพรรษาที่วัดศรีชมพู (วัดบ้านบึงโนนอก) ตามคำกราบนิมนต์ของญาติโยมบ้าง ในช่วงออกพรรษา ปี พ.ศ. 2502 ท่านได้รับเจตนารมณ์ของหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ เพื่อสร้างวัดศรีโพนสูง (วัดป่าบ้านถ่อน) ตำบลโพนสูง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร ใช้เวลาดำเนินการ 2 ปี จึงแล้วเสร็จ

และในพรรษาที่ 18 นี้เช่นกันที่สหธรรมิกของหลวงปู่คือ พระอาจารย์อุดมได้ขอลาไปเที่ยวธุดงค์ หลังจากที่เป็นคู่ทุกข์คู่ยากจำพรรษาด้วยกันมาถึง 6 พรรษา

Image
หลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท

Image
พระธรรมเจดีย์ (หลวงปู่จูม พนฺธุโล)


พรรษาที่ 22 (พ.ศ. 2506)

ปีนี้หลวงปู่ปลีกวิเวกจากหมู่ไปจำพรรษาที่วัดเนินเขาแก้ว ตำบลท่าช้าง อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี ของ หลวงปู่เจี๊ยะ จุนฺโท มูลเหตุแห่งการปลีกวิเวกในครั้งนี้ เป็นเพราะในระหว่างที่หลวงปู่จำพรรษาอยู่ที่วัดศรีชมพูนั้น ท่านเจ้าคุณพระธรรมเจดีย์ (หลวงปู่จูม พนฺธุโล) แห่งวัดโพธิสมภรณ์ ตำบลหมากแข้ง อำเภอเมือง จังหวัดอุดรธานี ประสงค์จะให้หลวงปู่เป็นพระอุปัชฌาย์ แต่หลวงปู่ปฏิเสธ

พ่อใหญ่สด (โยมอุปัฏฐาก) ได้กราบเรียนถามว่า เพราะเหตุใดหลวงปู่จึงปฏิเสธไม่รับตำแหน่งทั้งๆ ที่บ้านบึงโนยังไม่มีพระอุปัชฌาย์ ชาวบ้านจะบวชพระธรรมยุติลำบาก

หลวงปู่ตอบว่า “บ้านพวกเจ้านี้หรือที่อยากจะได้พระอุปัชฌาย์ เห็นแต่ละคนไม่พากันเข้าวัดเลย แล้วจะอยากได้พระอุปัชฌาย์ไปทำไม ที่เรามาบวชนี้ก็เพราะอยากทำความเพียร ทำภาวนา สร้างบุญ สร้างกุศล ไม่ได้ต้องการเป็นพระเจ้าพระนาย มีตำแหน่งใหญ่โตให้ผู้คนรู้จัก”

พ่อใหญ่สดเล่าว่า เจตนาข้อนี้ของหลวงปู่ได้แสดงให้เห็นแจ้งชัดกันอีกครั้ง เมื่อเจ้าคณะอำเภอสว่างแดนดินมรณภาพลง คณะสงฆ์ประชุมกัน 4-5 ครั้ง ลงมติมอบตำแหน่งเจ้าคณะอำเภอให้ท่าน แต่ท่านก็ไม่ยอมรับเช่นกัน ในที่สุดหลวงปู่จึงปลีกวิเวกหลบไปจำพรรษาที่จังหวัดจันทบุรี เป็นการยุติเรื่องทั้งมวล

พรรษาที่ 23-24 (พ.ศ. 2507-2508)

หลวงปู่จำพรรษาอยู่ที่วัดศรีโพนสูง (วัดป่าบ้านถ่อน) ตำบลโพนสูง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร เพื่อสอนธรรมศึกษา สำหรับเรื่องธรรมศึกษานี้เป็นที่ประจักษ์กันในหมู่พระเณรที่เป็นลูกศิษย์ลูกหาของหลวงปู่ว่า ท่านสนับสนุนให้พระเณรแตกฉานในทางธรรม เรียนกันตั้งแต่นักธรรมชั้นตรี โท ถึงเอก ตามลำดับ นอกเหนือจากการปฏิบัติภาวนาอันเป็นหลักของใจ ด้วยเหตุนี้ ปี พ.ศ. 2507 หลวงปู่จึงรับเป็นพระธรรมทูต สายที่ 5 นอกจากนี้ ปี พ.ศ. 2508 ท่านยังได้รับตำแหน่งเจ้าคณะตำบลสว่าง เขต 2 (ธรรมยุต)

พรรษาที่ 25 (พ.ศ. 2509)

ไม่แน่ชัดว่าหลวงปู่ได้กลับไปจำพรรษาที่วัดเนินเขาแก้ว จังหวัดจันทบุรี อีกครั้ง หรือจำพรรษาที่วัดศรีชมพู จังหวัดสกลนคร อย่างไรก็ดีหลวงปู่ท่านเคยเล่าให้ญาติโยมฟังสนุกๆ ว่า ท่านหนีไปจำพรรษาและบิณฑบาตฉันแต่ทุเรียนอยู่ที่จังหวัดจันทบุรี ในปี พ.ศ. 2509


(มีต่อ 3)
 
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 07 ธ.ค.2006, 7:17 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image
พระอาจารย์วัน อุตฺตโม

Image
หลวงปู่ชอบ ฐานสโม


พรรษาที่ 26-31 (พ.ศ. 2510-2515)

6 พรรษานี้ หลวงปู่พำนักอยู่ประจำวัดศรีชมพูโดยตลอด ถ้าจะรับกิจนิมนต์ไปที่ใดก็เป็นระยะเวลาไม่นานนัก เนื่องด้วยหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ ซึ่งหลวงปู่เคารพเทิดทูนนับถือเป็นพ่อแม่ครูบาอาจารย์อยู่ในวัยชรามากแล้ว องค์หลวงปู่พรหมเองท่านก็ให้ความเมตตาไว้ให้หลวงปู่ลีดูแลรับผิดชอบในกิจการงานต่างๆ ของท่านสืบแทน ตราบถึงกิจการงานสุดท้ายนั้น คือ งานสร้างเจดีย์เพื่อบรรจุอัฐิธาตุและเครื่องอัฐบริขารของท่าน (เจดีย์จิรปุญโญ)

หลวงปู่เล่าว่า ท่านมอบกายถวายชีวิตเพื่อเป็นเครื่องสักการบูชาพ่อแม่ครูบาอาจารย์เป็นครั้งสุดท้าย หลวงปู่ในฐานะศิษย์รุ่นใหญ่ร่วมกับ พระอาจารย์วัน อุตฺตโม เป็นประธานร่วมในงานประชุมเพลิงศพหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2514

ท่านว่า “งานศพพระกัมมัฏฐานไม่ควรต้องมีอะไรมาก ไม่ต้องมีมหรสพให้วุ่นวาย ตอนกลางวันมีครูบาอาจารย์เป็นองค์แสดงธรรม พอกลางคืนพระภิกษุ สามเณร อุบาสก อุบาสิกา พร้อมกันทำวัตรสวดมนต์ และมีเทศน์ตลอดคืน เท่านี้ก็พอสมควรแก่พระกัมมัฏฐานโดยแท้แล้ว”

ท่านเจ้าคุณพระญาณเวที ได้เล่าเท้าความถึงงานประชุมเพลิงศพหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ ในครั้งนั้นว่า สาธารณชนได้มีโอกาสรู้จักและกราบไหว้ หลวงปู่ชอบ ฐานสโม เพื่อนสหธรรมิกขององค์หลวงปู่พรหม เป็นครั้งแรกเช่นกัน และนับเป็นครั้งแรกที่หลวงปู่ชอบ ฐานสโม ได้เมตตาแสดงธรรม และเล่าถึงปฏิปทาขององค์หลวงปู่พรหม ในระหว่างเที่ยวธุดงค์ด้วยกันท่ามกลางสาธารณชน

ในส่วนของงานก่อสร้าง เจดีย์บรรจุอัฐิธาตุ เครื่องอัฐบริขาร และเครื่องใช้ของหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ (เจดีย์จิรปุญโญ) นั้น หลวงปู่ลีได้เป็นประธานดำเนินการก่อสร้างตามเจตนารมณ์ของหลวงปู่พรหม จนสร้างแล้วเสร็จในปีเดียวกันกับที่หลวงปู่พรหมได้มรณภาพ คือ ปี พ.ศ. 2512 นั่นเอง

เมื่อปลายปี พ.ศ. 2514 หลวงปู่ได้รับแต่งตั้งให้ดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดศรีชมพู บ้านบึงโนนอก และดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดศรีชมพู ตราบจนกระทั่งพรรษาสุดท้ายของท่าน

Image

Image
เจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ (เจดีย์จิรปุญโญ)
ณ วัดประสิทธิธรรม ต.ดงเย็น อ.บ้านดุง จ.อุดรธานี


Image
รูปหล่อเหมือนหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ
ณ เจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่พรหมฯ วัดประสิทธิธรรม จ.อุดรธานี
รูปหล่อองค์นี้ได้สร้างขึ้นตั้งแต่สมัยหลวงปู่พรหมยังมีชีวิตอยู่


Image
อัฐบริขารและเครื่องใช้ของหลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ
ณ เจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่พรหมฯ วัดประสิทธิธรรม จ.อุดรธานี



พรรษาที่ 32-56 (พ.ศ. 2516-2542)

เมื่อหลวงปู่ได้ตัดสินใจปักหลักสร้างวัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) ณ บ้านบึงโนใน ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร แล้วนั้น ท่านก็ได้จำพรรษาที่วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) มาโดยตลอดมิได้ขาด


๏ งานด้านการปกครอง

พ.ศ. 2508 เป็นเจ้าคณะตำบลสว่าง เขต 2 (ธรรมยุต)

ปลายปี พ.ศ. 2514 เป็นเจ้าอาวาสวัดศรีชมพู บ้านบึงโนนอก ตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร และดำรงตำแหน่งเจ้าอาวาสวัดศรีชมพู จนกระทั่งพรรษาสุดท้ายของท่าน


๏ งานด้านการศึกษา

พ.ศ. 2490 เป็นครูสอนพระปริยัติธรรม ณ วัดศรีชมพู เรื่อยมาจนท่านมรณภาพ

พ.ศ. 2493-2541 เป็นกรรมการควบคุมห้องสอบและพระอุปถัมภ์สนามสอบ วัดกุดเรือคำ ตำบลกุดเรือคำ อำเภอวานรนิวาส จังหวัดสกลนคร โดยตลอดทุกปี

พ.ศ. 2525 เป็นกรรมการตรวจธรรมสนามหลวง แผนกนักธรรมชั้นตรี


๏ งานด้านเผยแผ่พระพุทธศาสนา

พ.ศ. 2507 เป็นพระธรรมทูต สายที่ 5


๏ งานด้านสาธารณูปการ

พ.ศ. 2492-2493 สร้างอุโบสถและศาลาการเปรียญ วัดศรีชมพู และบูรณปฏิสังขรณ์มาโดยตลอดถึงปัจจุบัน

พ.ศ. 2493 สร้างอุโบสถ วัดเจริญราษฏร์บำรุง บ้านมาย อำเภอบ้านม่วง จังหวัดสกลนคร

พ.ศ. 2496 สร้างกุฏิเจ้าอาวาสวัดกุดเรือคำ รวมทั้งสร้างวัดศรีโพนสูง บ้านถ่อน ตำบลศรีโพนสูง อำเภอสว่างแดนดิน จังหวัดสกลนคร

พ.ศ. 2512 สร้างเจดีย์จิรปุญโญ ณ วัดประสิทธิธรรม บ้านดงเย็น ตำบลดงเย็น อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี

พ.ศ. 2516 สร้างวัดเหวลึก และเสนาสนะภายในวัด อันประกอบด้วย ศาลาการเปรียญ 2 หลัง, กุฏิ 36 หลัง, โรงครัว 2 หลัง, ห้องน้ำ-ห้องส้วม 48 ห้อง, บ่อน้ำ สระน้ำ เทคอนกรีตลานวัด และถนนเข้าวัดจนแล้วเสร็จ นอกจากนี้หลวงปู่ยังได้ร่วมสร้างวัด-ศาลาการเปรียญ-โบสถ์-กุฏิพระ ในที่อื่นๆ อีกหลายแห่ง เช่น ศาลาการเปรียญ วัดป่าด่านไชโย เป็นต้น


๏ งานด้านสาธารณสุข

- จัดทอดผ้าป่าหาทุนสร้างเตียงคนไข้ จำนวน 60 เตียง ณ โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช ร่วมกับครูบาอาจารย์กัมมัฏฐาน โดยมีพระอาจารย์วัน อุตฺตโม เป็นประธาน

- มอบเครื่องมือ-อุปกรณ์ทางการแพทย์แก่โรงพยาบาลต่างๆ อาทิเช่น โรงพยาบาลอำเภอสว่างแดนดิน-ส่องดาว-เจริญศิลป์ และโรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น

- จัดคณะแพทย์พยาบาลอาสา กระทรวงสาธารณสุข ให้บริการด้านการตรวจสุขภาพ และบริจาคโลหิต ณ วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม)

- ร่วมสร้างสถานีอนามัยบ้านเชียง

- จัดทอดผ้าป่าค่ายาให้โรงพยาบาลอำเภอเจริญศิลป์ ฯลฯ


๏ งานด้านสาธารณประโยชน์อื่นๆ

ให้ทุนการศึกษาแก่นักเรียนโรงเรียนในกลุ่มตำบลโคกสี อำเภอสว่างแดนดิน จำนวน 10 โรง, สร้างถนน และไถ่ถอนชีวิตโค-กระบือ ฯลฯ

Image
ศาลาการเปรียญหลังใหม่ (หลังปัจจุบัน) เมื่อสร้างเสร็จใหม่ๆ ณ วัดเหวลึก


(มีต่อ 4)
 
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 07 พ.ค.2007, 12:11 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม กับเด็กๆ ชาวอินเดีย


๏ การจาริกไปต่างแดน

หลวงปู่ได้จาริกไปต่างแดนหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นประเทศมาเลเซีย ประเทศอินเดีย ซึ่งหลวงปู่ไปถึง 2 ครั้ง ตลอดจนประเทศศรีลังกา แต่ไม่มีการจาริกครั้งใดที่คนไทยในต่างแดน จะได้มีโอกาสรับความเมตตาจากหลวงปู่มากมายเท่ากับช่วงระยะ 3 ปีหลังก่อนที่หลวงปู่จะมรณภาพ

หลวงปู่และคณะสงฆ์ได้เมตตารับนิมนต์จากศรัทธาญาติโยม เดินทางไปประเทศแคนาดา ถึง 3 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2539, 2540 และ 2541 สำหรับครั้งที่ 2 ท่านได้ไปประเทศสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโกด้วย การจาริกไปต่างแดนนั้น ท่านได้ยังคุณอนันต์แก่ทั้งคนไทยในต่างแดน ตลอดจนชาวต่างชาติที่มีความสนใจใคร่รู้เกี่ยวกับพระพุทธศาสนา เป็นที่ซาบซึ้งแก่ผู้ที่ได้มีโอกาสเข้าใกล้ได้รับฟังคำสอนจากท่าน

ความเมตตาอันไม่มีประมาณของหลวงปู่นั้น เป็นที่ประจักษ์แจ้งแก่ใจของศรัทธาญาติโยมทั้งใกล้และไกล ท่านมักจะให้ธรรมะเฉพาะเจาะจงแก่บุคคลตามสมควรแก่ฐานะของผู้นั้นที่จะพึงเข้าใจได้ นับตั้งแต่ผู้ที่ไม่รู้จักพระพุทธศาสนามาก่อนเลย ไปจนกระทั่งถึงผู้ที่ปฏิบัติธรรมขั้นสูงที่มุ่งความวิมุตติหลุดพ้น

ดังเช่นเมื่อครั้งหลวงปู่เดินทางไปเยือนประเทศเม็กซิโก เมื่อปี พ.ศ. 2540 โดยการนิมนต์ของ ดร.มิเกล เอ โรเมโร (ปัจจุบันได้บวชเป็นพระภิกษุในบวรพระพุทธศาสนาแล้ว มีฉายาว่า จิตปุญโญ) ซึ่งได้มีโอกาสกราบหลวงปู่ เมื่อปี พ.ศ. 2539 ที่ประเทศแคนนาดา แล้วบังเกิดศรัทธาอยากจะให้มารดาซึ่งเป็นคาทอลิกได้เห็นพระสงฆ์จากประเทศไทย จึงได้นิมนต์หลวงปู่และคณะสงฆ์ไปพำนัก ณ บ้านของตน ที่เมืองเทฮวาคาน (Tehuacan) ซึ่งเป็นเมืองเล็กๆ อยู่ตอนกลางของประเทศเม็กซิโก

ชาวเม็กซิกันเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์นับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอริก โดยเฉพาะเมืองนี้ไม่มีใครเคยเห็นพระสงฆ์มาก่อน และไม่รู้จักพระพุทธศาสนา ท่านเจ้าของบ้านได้จัดให้หลวงปู่และคณะสงฆ์พักอยู่ในคฤหาสน์เป็นสัดส่วนเรียบร้อยดี และจัดให้บรรดาลูกศิษย์ที่ติดตามคณะสงฆ์ ทั้งจากประเทศไทยและแคนาดา พักในเรือนอีกหลังหนึ่งถัดจากที่พักสงฆ์ ทุกคืนหลวงปู่จะพานั่งสมาธิภาวนา เริ่มต้นก็จะมีเฉพาะบรรดาลูกศิษย์ทั้งไทยและเทศ พร้อมทั้งมารดาของโยมมิเกล มาร่วมนั่งภาวนาด้วย จนกระทั่งวันหนึ่งโยมมิเกลได้นิมนต์หลวงปู่และคณะสงฆ์ออกเดินชมเมือง ปรากฏว่าชาวเมืองซึ่งไม่เคยเห็นพระสงฆ์มาก่อนนั้น ต่างพากันมาดู บ้างก็แอบมองผ่านช่องหน้าต่าง บ้างก็แอบมองผ่านช่องประตู เป็นต้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เป็นอันว่าข่าวการมาของพระสงฆ์ไทยก็ได้แพร่สะพัดไปทั่วเมือง สมณานันจะทัสนัง เอตัมมังคะละมุต ตะมัง...การได้เห็นสมณะเป็นมงคลอันสูงสุดโดยแท้

Image
หลวงปู่ลีนำคณะสงฆ์เยือนประเทศอินเดีย


นับจากวันนั้นมา ทุกคืนญาติโยมชาวเมืองเทฮวาคานนี้ จะมาร่วมฟังธรรมด้วย มีการแปลคำสอนของหลวงปู่จากภาษาไทยเป็นภาษาอังกฤษ แล้วจากภาษาอังกฤษเป็นภาษาเม็กซิกันหรือสเปนอีกทอดหนึ่ง เพื่อถ่ายทอดให้แก่ญาติโยมชาวเม็กซิกันได้เข้าใจพระพุทธศาสนาและธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

คนเม็กซิกันจะใช้ภาษาเม็กซิกันหรือภาษาสเปนเป็นภาษาราชการ มีเพียงส่วนน้อยมากที่จะรู้ภาษาอังกฤษ นี้เป็นข้อขัดข้องประการหนึ่งในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา ซึ่งหลวงปู่ได้เคยปรารภว่า องค์ท่านเสียเปรียบตรงภาษานี่เอง หากท่านสามารถพูดภาษาเขาได้ ก็จะทำให้เขาเข้าใจได้ถูกต้องตรงตามที่ต้องการถ่ายทอด เพราะเป็นธรรมดาอยู่เองที่การแปลจากภาษาหนึ่งไปยังอีกภาษาหนึ่งย่อมมีโอกาสผิดเพี้ยนไปบ้าง ยิ่งเป็นเรื่องที่ลึกซึ้งด้วยแล้วก็จะยิ่งยากในการถ่ายทอดให้ตรงตามเจตนาของผู้สอน

ผู้แปลทั้ง 2 ท่าน คือ ดร.อะนัฆ เอี่ยมอรุณ และ ดร.มิเกล เอ โรเมโร ก็นับว่าได้สนใจศึกษา ประพฤติปฏิบัติธรรมมาพอสมควร และมีความตั้งอกตั้งใจอย่างสุดความสามารถ เวลาไม่กระจ่างชัดในคำพูดของหลวงปู่ ท่านทั้งสองก็จะกราบเรียนขอให้หลวงปู่พูดซ้ำ เพื่อทำความเข้าใจให้กระจ่าง แล้วจึงถ่ายทอดต่อไป

สำหรับผู้ที่สนใจฝึกหัดทำสมาธิภาวนา เมื่อเสร็จจากการฟังธรรมแล้ว หลวงปู่ก็จะพานั่งสมาธิภาวนา ท่านสอนตั้งแต่การคุกเข่าลงกราบแบบเบญจางคประดิษฐ์ การนั่งพับเพียบ นั่งขัดสมาธิ ตลอดจนกระทั่งการกำหนดจิต ตามดูลมหายใจ บริกรรมพุทโธ ฯลฯ สำหรับผู้สูงอายุท่านก็ให้ใช้เก้าอี้เตี้ยๆ ได้ ท่านชาญฉลาดในการอบรมสั่งสอนมาก ท่านให้อนุญาตไว้แต่เริ่มต้นว่า หากผู้ใดนั่งแล้วทนทุกขเวทนาไม่ไหว อยากจะลุกก็ให้ลุกออกไปได้ เพียงแต่อย่ารบกวนผู้อื่น ท่านเล็งเห็นว่าญาติโยมเหล่านั้นเป็นผู้หัดใหม่ เป็นฝรั่งตัวโต ไม่เคยชินกับการนั่งกับพื้น ต้องค่อยเป็นค่อยไป หลังจากภาวนาแล้ว ท่านมักจะอบรมลูกศิษย์ต่อจนดึกดื่น เป็นเวลาตีหนึ่ง ตีสอง แม้จะง่วงเต็มที ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ลาไปพักผ่อน ท่านมีวิธีการดัดลูกศิษย์ด้วยการทรมานบ้าง ให้กำลังใจบ้าง นานๆ ครั้งท่านจึงจะดุสักที หากลูกศิษย์เหลวไหลจริงๆ ซึ่งลูกศิษย์ก็จะกลัวเกรงท่านมากเวลาที่ทำตัวไม่ได้เรื่องได้ราว

แต่โดยปกติแล้วท่านมักจะใช้การตักเตือนอย่างนุ่มนวล เปี่ยมด้วยเมตตาแต่ก็เป็นผลอย่างยิ่ง เพราะแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดจริงจัง องค์ท่านจะมีลักษณะเย็น ไม่เคยเห็นท่านเร่งร้อนหรือโกรธเคือง ใจดี พูดคุยสนุกสนานแฝงธรรมะให้คิดทุกถ้อยคำ ท่านมีความห่วงใยดูแลลูกศิษย์ทุกคนเสมอหน้ากัน ทั้งความเป็นอยู่ทั่วไปและด้านจิตใจดุจบิดาดูแลบุตร ประกอบด้วยพรหมวิหารธรรมที่ล้ำเลิศ

บ่อยครั้งที่ลูกศิษย์มีเรื่องขัดข้องใจ ท่านก็จะพูดสั่งสอนแก้ไขปัญหาคาใจให้ โดยที่ยังไม่ทันได้กราบเรียนถามหรือมิกล้ากราบเรียนถามก็ตามแต่ ทำให้ลูกศิษย์รู้สึกซาบซึ้งในเมตตาธรรมของท่าน และอัศจรรย์ใจอยู่บ่อยๆ ว่าท่านทราบได้อย่างไร ไม่เพียงแต่ลูกศิษย์คนไทยที่รู้สึกเช่นนี้ ญาติโยมชาวต่างชาติที่มีโอกาสได้กราบท่านก็รู้สึกเช่นกัน ถึงกับแปลกใจเมื่อได้สนทนากับท่าน คำพูดของท่านได้ตอบคำถามที่เขาคิดอยู่ในใจโดยที่ยังไม่ได้ออกปากกราบเรียนถามแต่อย่างใด

เขาสงสัยว่าท่านได้ล่วงรู้ความคิดของเขาได้อย่างไร ในเมื่อเขาคิดเป็นภาษาอังกฤษ ??? หลวงปู่ท่านมักใช้คำว่า “ภาษาใจ” อยู่บ่อยๆ หรืออาจจะเป็น “ภาษาใจ” ซึ่งเราผู้มีปัญญาน้อยไม่อาจเข้าใจก็เป็นได้

กล่าวถึงช่วงที่ท่านพำนักอยู่ในประเทศเม็กซิโกต่อ ดังได้กล่าวแล้วว่า ช่วงเย็นจนดึกท่านจะสอนธรรมะและอบรมสมาธิภาวนา แล้วต่อด้วยการอบรมลูกศิษย์จนดึกตื่นนั้น ส่วนเวลาเช้าจะมีญาติโยมมาร่วมถวายจังหัน และร่วมรับประทานอาหารหลังจากได้ถวายพระเรียบร้อยแล้ว

ปฏิบัติเช่นนี้ทุกวัน เป็นระยะเวลาประมาณหนึ่งสัปดาห์ ครั้นตกเย็นวันหนึ่ง เหล่าศรัทธาญาติโยมชาวเมืองเทฮวาคาน พากันกราบเรียนหลวงปู่ว่า อยากจะใส่บาตรพระสงฆ์ แต่ทำไม่เป็น ขอให้หลวงปู่เมตตาสอนด้วย ซึ่งท่านก็ได้เมตตาสาธิตการบิณฑบาต ในห้องโถงคฤหาสน์ที่พำนัก และให้ญาติโยมเอาสิ่งของที่หาได้ในบริเวณนั้น สมมุติเป็นอาหารมาใส่บาตร เป็นที่สนุกสนานเบิกบานใจกันถ้วนหน้า

เช้าวันรุ่งขึ้นตรงกับวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 หลวงปู่ก็นำคณะสงฆ์ออกบิณฑบาตในดินแดนที่ยังไม่เคยมีพระสงฆ์เยือนมาก่อนเลย โดยมีคณะลูกศิษย์ทั้งไทยและเม็กซิกันปฏิบัติตนเป็นเด็กวัด ติดตามพระออกบิณฑบาต น่าตื่นเต้นมาก นับเป็นครั้งแรกที่มีพระสงฆ์ในบวรพระพุทธศาสนาออกบิณฑบาตโปรดสัตว์ในประเทศนี้

ความจริงแล้วลูกศิษย์ที่จัดการเรื่องขอวีซ่าให้กับหลวงปู่และคณะสงฆ์ ได้บอกไว้ว่าทางเจ้าหน้าที่สถานฑูตเตือนว่า เวลาเข้าประเทศเม็กซิโก หากเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองถามถึงวัตถุประสงค์ของการมา ห้ามตอบว่ามาเผยแผ่พระพุทธศาสนาเป็นอันขาด เนื่องจากประเทศเม็กซิโกนับถือศาสนาคริสต์นิกายคาทอลิก และเคร่งมาก จึงเป็นเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดคิดว่า จะมีผู้คนศรัทธาในพระพุทธศาสนาถึงเพียงนี้

แม้ว่าการไปเยือนประเทศเม็กซิโกของหลวงปู่จะเป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ คือ ระหว่างวันที่ 17-24 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 เท่านั้น แต่ได้ยังประโยชน์แก่หมู่ชนแถบนั้น จะนับจะประมาณมิได้ ประหนึ่งว่า หลวงปู่ได้นำเมล็ดพันธุ์แห่งพระพุทธศาสนาไปเพาะลงในจิตใจของผู้คนในดินแดนที่ห่างไกลแห่งนี้อย่างน่าอัศจรรย์ เป็นสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่า พระพุทธศาสนาจะเดินทางไปไกลถึงปานนั้น ผู้ที่เริ่มเข้าใจในพระพุทธศาสนาและบังเกิดศรัทธา ก็ได้มาขอรับศีล 5 จากหลวงปู่ และปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะหลายคนด้วยกัน

ตามกำหนดการ ในวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 หลังจากฉันจังหันเช้าเรียบร้อยแล้ว หลวงปู่และคณะจะเดินทางออกจากเมืองเทฮวาคาน (Tehuacan) ไปยังเมืองเม็กซิโกซิตี้ เพื่อจะเดินทางต่อไปยังประเทศแคนาดาในวันรุ่งขึ้น ดังนั้น ในคืนวันที่ 25 พฤษภาคม เหล่าญาติโยมเมืองเทฮวาคานก็ได้พากันมากราบร่ำลาหลวงปู่และคณะสงฆ์ ด้วยความเสียดายที่จะต้องลาจาก นี่แหละจึงว่า สุคโต ไปดีมาดี นั่นเอง

Image
หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินฺธโร วัดธรรมมงคล


วันที่ 27 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 หลวงปู่และคณะสงฆ์ ได้เดินทางไปถึงนครแวนคูเวอร์ รัฐบริทิชโคลัมเบีย โดยมีลูกศิษย์ชาวแคนาดาคอยต้อนรับอยู่ที่สนามบิน และได้พาหลวงปู่ไปพำนักที่วัดญาณวิริยาเทมเปิ้ล 1 ซึ่ง ท่านเจ้าคุณหลวงพ่อวิริยังค์ สิรินฺธโร เจ้าอาวาสวัดธรรมมงคล ถ.สุขุมวิท 101 เขตพระโขนง กรุงเทพฯ ได้ปรับปรุงโบสถ์คริสต์เก่า ตั้งเป็นวัดไทยเพื่อเป็นศูนย์รวมใจของชาวพุทธที่นั่น

การจาริกไปประเทศแคนาดาถึง 3 ครั้ง 3 ครา ของท่านหลวงปู่ลีนั้น ไม่ต้องกังขาเลยว่าลูกศิษย์ และญาติโยมคนไทยในแคนาดา ซึ่งมีทั้งผู้ที่อพยพไปตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนอยู่นั่น ผู้ที่ไปทำงาน และที่ยังศึกษาเล่าเรียนอยู่ จะปลาบปลื้มเพียงใดเพราะนานๆ จึงจะมีพระเถระผู้ใหญ่สุปฏิปัณโน ซึ่งเป็นเนื้อนาบุญจากเมืองไทยเดินทางไปโปรดสักคราหนึ่ง ทุกเช้าญาติโยมจะพากันมาทำบุญถวายจังหันแด่พระภิกษุสงฆ์ หลังจังหันแล้วเสร็จก็จะอยู่สนทนาธรรมกับหลวงปู่ จนเที่ยงหรือบ่าย กว่าจะแยกย้ายกันไปทำกิจกรรมของตน และตอนเย็นก็จะสลับสับเปลี่ยนกันมากราบท่านที่กุฏิจนดึกดื่น บางวันญาติโยมจะมานิมนต์ท่านและคณะสงฆ์ไปสวดมนต์ทำบุญที่บ้าน ท่านก็เมตตาไปให้หมด บางครั้งลูกศิษย์จะพาเพื่อนฝรั่งมากราบขอฟังธรรมบ้าง ขอรับศีล 5 ศีล 8 บ้าง ขอปฏิญาณตนเป็นพุทธมามกะบ้าง เวลาพักผ่อนท่านจึงมีน้อย เห็นท่านอิดโรย ลูกศิษย์จะขอแจ้งกำหนดเวลากราบเยี่ยมไว้หน้ากุฏิเพื่อให้ญาติโยมทราบ ท่านก็ไม่อนุญาต ท่านมีความเมตตาแก่ศรัทธาญาติโยมมาก

วันที่ 16 มิถุนายน พ.ศ. 2540 หลวงปู่พร้อมด้วยคณะสงฆ์ และลูกศิษย์บางส่วนจากเมืองแวนคูเวอร์ ก็ได้เดินทางไปยังเมืองเพมเบอร์ตัน (Pemberton) ตามกำหนดที่ได้วางไว้ เมืองนี้เป็นเมืองชนบทอยู่ห่างจากเมืองแวนคูเวอร์ไปทางเหนือ ใช้เวลาเดินทางไปประมาณ 2 ชั่วโมง โดยทางรถยนต์ ครั้งนี้ผู้นิมนต์เป็นลูกศิษย์ฝรั่ง ซึ่งเคยกราบท่านเมื่อปี พ.ศ. 2539 เธอมีศรัทธามาก เธอถวายบ้านของตนให้หลวงปู่พำนัก ส่วนตัวเองและสามีอพยพไปอยู่ที่บ้านลูกชาย ซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนักเป็นการชั่วคราว

เธอมีเจตนาจะให้หลวงปู่ได้มาปลีกวิเวกเพื่อพักผ่อนธาตุขันธ์ สถานที่แห่งนี้เป็นธรรมชาติสวยงาม มีป่า มีภูเขาโอบล้อม สัตว์ป่า ได้แก่ กวาง หมี มีอยู่ทั่วไป หรือแม้แต่แพะภูเขา (Mountain Goat) ก็สามารถเห็นได้จากกล้องส่องทางไกล อากาศกำลังดีเนื่องจากเป็นฤดูร้อน จึงไม่หนาวนัก ที่สำคัญคือสงบเงียบมากเหมาะแก่การพักผ่อนหรือเจริญภาวนา ช่วงเวลาที่หลวงปู่พำนักอยู่ที่นี่จึงเป็นโอกาสที่ท่านได้พัก รับแขกน้อยลง มีเพียงบางเวลาที่ท่านเจ้าของบ้านขอโอกาสมาถามธรรมะปฏิบัติ หรือพาลูกหลาน มิตรสหาย มากราบขอฟังธรรมจากท่าน

การมาเยือนแคนาดาของหลวงปู่ จึงเป็นโอกาสให้ศรัทธาญาติโยม ลูกศิษย์ลูกหา ตลอดจนผู้สนใจได้มาทำบุญสร้างกุศลตามกำลังของตน ผู้ที่มากราบท่านมีทั้งชาติฝรั่ง ไทย ลาว พม่า และจีน หลวงปู่ท่านเป็นเนื้อนาบุญโดยแท้ สำหรับผู้ที่ใส่ใจในการปฏิบัติภาวนา หากติดขัดประการใดก็เป็นโอกาสได้กราบเรียนถามครูบาอาจารย์

หลวงปู่ท่านจะเมตตาแนะสอนให้ผู้ที่มีปัญญาน้อมเอาไปปฏิบัติ ก็จะเห็นผลแน่นอนไม่ต้องสงสัย ดังมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ลูกศิษย์ฝรั่งได้มากราบเรียนถามท่านว่า เขาภาวนาแล้วเป็นอย่างนี้ๆ ติดขัดอย่างนี้ๆ ท่านฟังแล้วก็แนะสอนเขาไป จนเป็นที่กระจ่างแล้ว ท่านก็หันมาทางบรรดาลูกศิษย์ก้นกุฏิคนไทยที่นั่งฟังอยู่ด้วยว่า “อายเขาไหมละ ??? เขาเก่งจริงๆ พวกเรามันพวกกบเฝ้ากอบัว ไม่ได้ลิ้มรสเกสรบัว...”

เขาอยู่ห่างไกล ท่านมาเพียงปีละครั้งปีละหน เมื่อแนะนำสั่งสอนไปแล้ว เขาตั้งใจปฏิบัติ มีความก้าวหน้าในธรรม เวลาที่หลวงปู่ไปถึงเหมือนเขามีการบ้านมาส่งครูบาอาจารย์ ฉะนั้น การได้มีโอกาสฟังประสบการณ์ที่เกิดจากการปฏิบัติของผู้อื่นในสิ่งที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังได้รู้มาก่อนนี้ ทำให้ตื่นเต้นมากเพราะได้เห็นตัวอย่างมรรคผลที่เกิดขึ้นจากการปฏิบัติจริง มีผลให้เหล่าลูกศิษย์กบเฝ้ากอบัวทั้งหลายเกิดความฮึกเหิมใจเหมือนกัน อยากปฏิบัติให้ได้อย่างเขาด้วย ได้อานิสงส์ในการเพิ่มพูนศรัทธา ได้เห็นว่าธรรมะนี่เป็นของจริงแท้ ผู้ปฏิบัติจริง ปฏิบัติตรง ย่อมได้ผลจริงแน่นอน ไม่จำกัดชาติ ชั้น วรรณะ เพศ วัย ไม่เลือกกาล สถานที่ หลวงปู่เยือนสถานที่ต่างๆ เป็นระยะสั้นๆ เพียงไม่กี่วัน ที่เมืองเพมเบอร์ตัน (Pemberton) นี่ก็เช่นกัน

ในวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2540 ท่านก็เดินทางกลับไปยังเมืองแวนคูเวอร์อีกครั้ง พำนักอยู่จนถึงวันที่ 30 มิถุนายน จึงเดินทางกลับสู่ประเทศไทย

เพื่อให้เรื่องราวการจาริกไปต่างแดนของหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม มีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น จึงขอกล่าวถึงช่วงที่ท่านเยือนประเทศสหรัฐอเมริกาไว้บ้างพอเป็นสังเขป ซึ่งความจริงแล้วการไปประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นเพียงทางผ่าน เพื่อจะต่อไปยังประเทศเม็กซิโกเท่านั้น เนื่องจากไม่มีเที่ยวบินที่จะบินตรงไปยังประเทศเม็กซิโก

เมื่อหลวงปู่และคณะสงฆ์เดินทางไปถึงเมืองลอสแองเจลิส ในวันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2540 ทางวัดภูริทัตตวนาราม เมืองออนทาริโอ รัฐแคลิฟอร์เนีย ได้จัดรถมารับคณะสงฆ์ไปพำนักที่วัด หลวงปู่ได้เมตตาโปรดญาติโยมที่นี่ระยะหนึ่ง แล้วจึงเดินทางต่อไป นอกจากนี้หลวงปู่และคณะสงฆ์ยังได้ไปเยือนวัดต่างๆ ในประเทศสหรัฐอเมริกา อาทิเช่น วัดเวียดนาม, วัดซีไหล (SHI LAI เป็นวัดจีน), วัดไทยลอสแองเจลิส, วัดป่าธรรมชาติ และวัดเมตตาวนาราม เป็นต้น

เรื่องราวทั้งหมดนี้เป็นเพียงบางเหตุการณ์ของการจาริกไปต่างแดนขององค์หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม เพื่อให้ประวัติของท่านมีความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

Image
หลวงปู่ลีกับชาวพุทธศรีลังกา


(มีต่อ 5)
 
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 21 ก.ค.2007, 10:03 am ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม ถ่ายภาพหน้าวัดเหวลึก
(วัดฐิติธรรมาราม) สมัยที่ถนนยังเป็นทางลูกรัง



๏ พระธรรมเทศนา

หลวงปู่ลีท่านใช้เวลากว่าครึ่งชีวิตภายใต้ร่มกาสาวพัตร์ ภายใต้ร่มพระโพธิญาณ หลวงปู่ดำรงองค์ตั้งมั่นเผยแผ่พระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แนะนำพร่ำสอนคณะศรัทธาญาติโยม และพุทธศาสนิกชนทั้งใกล้และไกล ให้รู้จักบำเพ็ญทาน รักษาศีล และเจริญเมตตาภาวนา ให้ตั้งมั่นอยู่ในพระรัตนตรัย ท่านว่า “ให้ยึดเอาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ เป็นสรณะสูงสุด”

สวากขาตะธรรม ธรรมะที่พระพุทธเจ้าทรงตรัสไว้ ดีแล้ว ชอบแล้ว ไม่ต้องสงสัย หลวงปู่ว่า “ตั้งใจนะ ได้มากได้น้อยก็ยังดีกว่าไม่ได้เลย ให้มันเป็นนิสัยติดตัวไป จะได้ไม่เสียทีที่เกิดมาพบเจอพระพุทธศาสนา” ท่านว่า “ศีลห้าต้องเคยรักษา เคยมีมาแล้วทั้งนั้น ไม่อย่างนั้น หัวหนึ่ง แขนสอง ขาสอง จะมีครบกันได้อย่างไร”

ธรรมะของหลวงปู่มักจะเป็นธรรมะใกล้ตัว อุบายธรรมที่หลวงปู่เทศน์อบรมสั่งสอนลูกศิษย์ ทั้งพระสงฆ์สามเณร ทั้งฆราวาส เพื่อให้เข้าใจโดยลึกซึ้งและถ่องแท้นั้น ล้วนเหมาะเจาะงดงาม ทั้งปลุกปลอบ ทั้งให้กำลังใจ เพราะหลวงปู่ท่านรู้จักธรรม รู้จักบุคคล คำสอนของท่านจึงเป็นประโยชน์โดยตรงต่อผู้น้อมนำไปพิจารณา

ในส่วนของนักปฏิบัติภาวนา หลวงปู่จะเน้นสอนเป็นพิเศษเป็นกรณีบุคคล ท่านว่า ทุกอย่างอยู่ที่ “ใจ” ตัวเดียว นั่นคือ ตั้งใจ และ “ทำเอา” หลวงปู่ว่า พระพุทธเจ้าท่าน ก็ทรงบอกทางเฉยๆ เราต่างหากที่เป็นผู้กระทำ เป็นผู้เดินทาง ต้องการอะไรก็ทำเอา ไม่พลาดหวัง ไม่ผิดหวังหรอก ธรรมวินัยมีอยู่ตราบใด มรรคผลนิพพานก็มีอยู่ตราบนั้น ไม่ต้องสงสัย ให้เสียเวลาเลยกับเรื่องของคุณงามความดี เพราะเป็นของจริง มีจริง

หลวงปู่ท่านสนับสนุนนักหนาในการภาวนา ท่านว่า “ทาน” กว่าจะถึงพระนิพพานน่ะมันช้า หรือบางทีก็ไม่ถึง เพราะมันหลง หลงในทาน จึงหลงทาง เออ ภาวนาสิ จึงเป็นยอดบุญ ภาวนาตัวเดียวนี่แหละ ได้หมด ทั้งทาน ศีล ภาวนา ใช่ไหมล่ะ พิจารณาดู ว่ามันถูกไหม ที่พูดนี่ อย่าเสียเวลา วันคืนล่วงไป ทำจริงก็ต้องเห็นจริง อย่าสงสัย

Image

Image
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม


๏ การมรณภาพ

แม้ในระยะหลังที่กิจนิมนต์ของหลวงปู่มากขึ้น ตามจำนวนลูกศิษย์ที่เพิ่มขึ้นมากมายทั้งในประเทศและต่างประเทศ หลวงปู่ท่านก็ยังคงดำรงตนแผ่กิ่งก้านแห่งความร่มเย็นปกคลุมไปทั่ว โดยมิได้เหน็ดเหนื่อยโดยมิได้ละเว้น เมตตาของหลวงปู่ไม่มีประมาณ ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่เคยตกหล่น แม้ลูกศิษย์ตัวน้อย

ด้วยเหตุนี้ เรื่องราวใน 24 พรรษาของท่าน จึงเป็นบันทึกเล่าขานที่ไม่มีม้วนเทปม้วนใด บุคคลใด บันทึกได้ครบถ้วนสมบูรณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพรรษาสุดท้าย ที่อาการอาพาธของหลวงปู่หนักขึ้นเรื่อยๆ แต่กระนั้น หลวงปู่ก็ยังดำรงองค์เหมือนไม่มีอะไร หลวงปู่ไม่ได้สนใจต่อโรคร้าย ที่แสดงตัวกำเริบขึ้นทุกที ท่านยังคงทำหน้าที่ “พระธรรมทูต” เผยแผ่พระธรรมคำสอนแห่งองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอยู่เป็นปกติ ตราบถึงวินาทีสุดท้าย

หลวงปู่ลี มีโรคประจำองค์คือ โรคเบาหวาน โรคหัวใจ และโรคไขมันในเลือดสูง ฉันยาที่ได้รับการ ถวายจากลูกศิษย์โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น และโรงพยาบาลเวชศาสตร์เขตร้อน กรุงเทพมหานคร หลังจากนั้นตั้งแต่เดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2541 เป็นต้นมา ได้ฉันยาจากลูกศิษย์โรงพยาบาลราชวิถี กรุงเทพมหานคร

หลวงปู่ได้เคยเล่าให้ฟังว่า เมื่อสิบกว่าปีก่อน เคยเอกซเรย์ที่โรงพยาบาลโรคทรวงอกโดยไม่ตั้งใจ แพทย์ได้บอกว่ามีจุดที่ปอดขนาดเม็ดถั่วเขียว และได้รับยารักษาวัณโรค ฉันอยู่ระยะหนึ่ง หลังจากนั้นยังได้เอกซเรย์อีกหลายแห่ง จุดนั้นก็ยังอยู่ ต่อมาได้ตรวจสุขภาพอยู่ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์และโรงพยาบาลเวชศาสตร์ หลวงปู่อาการสบายดีมาตลอด

ประมาณเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2541 ขณะที่หลวงปู่เข้ามากรุงเทพมหานคร พำนักอยู่ที่วัดปทุมวนาราม แขวงวังใหม่ เขตปทุมวัน หลวงปู่เริ่มมีอาการเหนื่อยหลังจากเทศน์โปรดลูกศิษย์ในบางครั้ง ประมาณเดือนกรกฎาคม หลวงปู่เริ่มปรารภว่าท่านมีอาการเบื่ออาหารและน้ำหนักลด พยายามฉันอาหารแต่ก็ฉันได้ไม่ดี

วันที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2541 หลวงปู่รับกิจนิมนต์เข้ากรุงเทพมหานคร ช่วงนี้น้ำหนักของหลวงปู่ลดลงอย่างชัดเจน ท่านได้รับการกราบขออนุญาตนิมนต์ให้ไปตรวจเช็คสุขภาพที่โรงพยาบาลราชวิถี และได้ไปตรวจเมื่อวันที่ 11 สิงหาคม พ.ศ. 2541 วันนั้นผลเอกซเรย์ปอดพบว่ามีก้อนผิดปกติที่ปอดข้างขวา 2 ก้อน หลังจากได้รับการตรวจวินิจฉัยก้อนเนื้อผิดปกติโดยละเอียด เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม พ.ศ. 2541 ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์ คณะแพทย์โรงพยาบาลราชวิถี รายงานผลการตรวจวินิจฉัยแสดงว่าเป็นก้อนเนื้อร้าย (มะเร็งปอด) มีขนาดโดยประมาณ 1 เซนติเมตร และ 2.5 เซนติเมตร หลวงปู่ได้รับการส่องกล้องตรวจทางหลอดลม เพื่อตัดชิ้นเนื้อมาตรวจหาชนิดของเนื้อร้าย แต่ไม่สามารถตัดชิ้นเนื้อได้เพราะก้อนเนื้ออยู่ลึกมาก ผลการตรวจอย่างอื่นพบว่าน้ำตาลและไขมันในเลือดสูงกว่าปกติ แต่ไม่รุนแรง และไม่พบอาการของโรคหัวใจ (ซึ่งหลวงปู่เคยปรารภมาก่อนนี้แล้วว่า ท่านไม่เป็นโรคหัวใจ ท่านคิดว่าเป็นโรคเกี่ยวกับปอดมากกว่า)

หลังจากนั้นหลวงปู่ได้ติดต่อลูกศิษย์ซึ่งเป็นแพทย์อยู่ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ เพื่อตรวจเพิ่มเติม ทางโรงพยาบาลศรีนครินทร์จะถวายการผ่าตัด ซึ่งบังเอิญขณะนั้นเป็นระยะเข้าพรรษาพอดี และหลวงปู่ก็ได้ปรารภว่าหมอไม่ได้บอกว่าจะหายขาดหรือไม่ จึงยังไม่ได้พิจารณาเรื่องการผ่าตัด ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาหลวงปู่ได้ฉันยาสมุนไพรหลายๆ ชนิดที่ลูกศิษย์และครูบาอาจารย์ทั้งหลายนำมาถวาย อาการที่ดีขึ้นและโรคหายไปโดยไม่ต้องฉันยาต่อคือโรคเบาหวาน แต่ก้อนมะเร็งที่ปอดยังอยู่และขนาดโตขึ้น

วันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2541 คณะศิษยานุศิษย์ทั่วทุกสารทิศ พร้อมใจกันจัดงานวันเกิดถวายหลวงปู่ ที่วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) จังหวัดสกลนคร ด้วยท่านมิได้รับกิจนิมนต์งานใหญ่หรือที่ต้องเดินทางไกลเลย นับแต่เดือนสิงหาคมเป็นต้นมา หลวงปู่รับแขกทั้งพระภิกษุสงฆ์ทั้งฆารวาสตลอดทั้งวัน ตั้งแต่เช้าจรดค่ำไม่ได้พักเลย หลวงปู่จึงดูมีอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด แต่ท่านไม่บ่นเลย

จากการติดตามผลเอกซเรย์ในเดือนธันวาคม พ.ศ. 2541 พบว่าก้อนเนื้อร้ายโตเร็วในระยะหลังๆ ซึ่งโตมากกว่าเดิมประมาณ 3 เท่า (เอกซเรย์เดือนตุลาคม ก้อนโตกว่าเดิมเล็กน้อยเท่านั้น) อาการทั่วๆ ไปของหลวงปู่ จะมีเหนื่อยง่าย อ่อนเพลีย ฉันอาหารได้น้อย บางวันหากใช้เสียงเนื่องจากรับกิจนิมนต์ หรือได้พักผ่อนไม่เพียงพอ เสียงหลวงปู่ก็จะแหบแห้งไป บางวันเพลียมากต้องได้รับการถวายน้ำเกลือจากแพทย์โรงพยาบาลสว่างแดนดิน

วันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2542 คณะญาติธรรมจากกรุงเทพมหานคร นำผ้าป่ามาถวายที่วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) หลวงปู่เมตตาแสดงธรรมเทศนากว่า 2 ชั่วโมง

ต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 หลวงปู่ได้เล่าให้ลูกศิษย์ฟังว่า มีก้อนโตขนาดผลมะนาวเกิดขึ้นบริเวณรักแร้ข้างซ้าย หลวงปู่จึงรับนิมนต์จากแพทย์ไปตรวจและผ่าตัดนำก้อนเนื้อออกที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ หลังผ่าตัดนำก้อนเนื้อออก หลวงปู่ได้รับการรักษาต่อโดยวิธีฉายแสงบริเวณที่ผ่าตัด และบริเวณก้อนเนื้อที่ปอดข้างขวา

แต่เนื่องจากแพทย์ตรวจพบว่าปอดยังแลกเปลี่ยนออกซิเจนไม่ได้ (จากผลเอกซเรย์ปรากฏว่า มะเร็งได้กระจายมาที่ปอดซ้ายแล้ว) แพทย์จึงขออนุญาตถวายยาเคมีบำบัดต่อ ครั้งแรกหลวงปู่พำนักอยู่รักษาองค์นานถึง 50 วัน อาการดีขึ้น หายใจได้ยาวขึ้นโดยไม่ติดขัดเหมือนก่อน แต่ก็ยังมีอาการปวดไหล่ซ้าย ซึ่งท่านได้บอกกับแพทย์ที่รักษาแล้ว แพทย์บอกว่ามีการอักเสบของกล้ามเนื้อ ครั้นถวายยานวด แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น

วันที่ 8 มกราคม พ.ศ. 2542 หลวงปู่รับกิจนิมนต์ไปร่วมงานวันคล้ายวันเกิดหลวงปู่เหรียญ วรลาโภ วัดอรัญญบรรพต อำเภอศรีเชียงใหม่ จังหวัดหนองคาย แต่หลังจากรับกิจนิมนต์อย่างเป็นทางการครั้งนี้แล้ว ปรากฏว่าหลวงปู่ก็มีอาการอาพาธหนักอย่างเห็นได้ชัดเจน

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2542 หลวงปู่เดินทางเข้ารับการรักษาครั้งแรก ที่โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จังหวัดขอนแก่น และเข้ารับการรักษาต่อระหว่างวันที่ 5-23 เมษายน พ.ศ. 2542 ด้วยยาเคมีบำบัด ครั้งที่ 2 ครั้งนี้การตอบสนองตอบต่อยาเคมีบำบัดไม่ดี ก้อนเนื้อที่ปอดลดจำนวนลงเล็กน้อย แต่ก้อนเนื้อที่เกิดเพิ่มขึ้นบริเวณชายโครงขวาและหลังไม่ยุบ หลวงปู่มีอาการปวดไหล่ซ้ายมากขึ้น พักผ่อนได้น้อยเพราะเวลากระเทือนอาการปวดจะกระจายไปทั่วองค์ช่วงบน แพทย์บอกว่ามะเร็งได้กระจายไปกระดูกแล้ว

วันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2542 คณะศิษย์ยานุศิษย์แสดงความกตัญญูกตเวทิตาต่อหลวงปู่ โดยการขออนุญาตนิมนต์พ่อแม่ครูบาอาจารย์สายพระกัมมัฏฐาน มาร่วมทำบุญต่ออายุถวายแด่หลวงปู่ ที่วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) น่าประหลาดใจที่หลวงปู่เจาะจงให้ลูกศิษย์ที่ไปร่วมงานนี้ได้มีโอกาส “มหาเถเร ปะมาเทนะ, ท๎วารัตตะเยนะ กะตัง, สัพพัง อะปะราธัง ขะมะตุ โน ภันเต...” กล่าวคำขอขมาต่อพระมหาเถระคือองค์หลวงปู่ ถ้วนทั่วทุกคน

วันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 หลวงปู่ได้เข้าโรงพยาบาลเพื่อรับยาเคมีบำบัด ครั้งที่ 3 มีก้อนเนื้อเกิดขึ้นใหม่กระจายหลายที่แม้กระทั่งท้องน้อย ปวดไหล่และปวดแขนซ้ายมาก ยกไม่ได้เลย แขนซ้ายและเท้าบวมเห็นได้ชัดเจน เหนื่อยง่าย บางครั้งมีเหนื่อยหอบเล็กน้อย อาการปวดกระจายไปทั่วองค์ช่วงบน ขยับองค์เพียงเล็กน้อยก็ปวดและปวดเกือบตลอดเวลา ได้ฉันยาแก้ปวดอย่างแรงก็ไม่หาย ทำให้จำวัดได้น้อยครั้งๆ ละประมาณครึ่งชั่งโมงเท่านั้น จึงทำให้อ่อนเพลียมาก ฉันอาหารได้น้อย ผอมลงชัดเจน ไม่สามารถเดินได้ด้วยองค์เองต้องได้รับการพยุงช่วยประคองจึงสามารถเดินได้สั้นๆ

แต่ด้วยบุญบารมีของหลวงปู่สูงมาก ท่านจึงดูมีหน้าตาและผิวใสออกสีชมพูตลอดเวลา ทั้งๆ ที่อาการทั่วไปไม่ดี วันนั้นแพทย์ได้ตรวจอาการพบว่า หลวงปู่มีอาการหัวใจวาย การแลกเปลี่ยนออกซิเจนที่ปอดไม่ดี เอกซเรย์ปอดทั้งสองข้างพบว่าจำนวนก้อนมะเร็งเพิ่มปริมาณมากขึ้น หลังจากถวายยาได้ 2 วัน ก็มีอาการแทรกซ้อนรุนแรงเพราะเกิดการติดเชื้อเข้ากระแสโลหิต

ต่อมามีอาการมากขึ้น หายใจหอบเหนื่อยมาก ความดันโลหิตและการเต้นของหัวใจผิดปกติรุนแรง ต้องใส่ท่อและเครื่องช่วยหายใจช่วย และได้นิมนต์หลวงปู่รักษาองค์อยู่ในหอผู้ป่วยหนักของโรงพยาบาลศรีนครินทร์ ตั้งแต่วันที่ 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2542 เป็นต้นมา

วันที่สองของการอยู่หอผู้ป่วยหนัก หลวงปู่มีอาการทั่วไปดีขึ้นเห็นชัดเจน เมตตาให้กำลังใจลูกศิษย์ โดยการหันมาทักทายด้วยการยิ้ม และเขียนหนังสือลงกระดาษให้ลูกศิษย์ที่เฝ้าดูอาการอยู่นอกห้อง ทั้งๆ ที่หลวงปู่ยังใส่ท่อหายใจทางปากอยู่ และลุกนั่งไม่ได้ หลวงปู่ยังได้เขียนข้อความที่จำเป็นอื่นๆ อีกในวันนั้น นับแต่ช่วงเวลาเย็นของวันนั้น ต่อมาเป็นเวลาสองอาทิตย์ อาการหลวงปู่เริ่มไม่ดีอีก แต่รู้สึกองค์ตลอด มีอาการเหนื่อยหอบ มีการติดเชื้อที่ปอด ต้องเจาะปอดซ้ายและใส่ท่อระบายหนองลงขวด บางวันจะเหนื่อยหอบมาก เนื่องจากมีอาการปอดข้างซ้ายแตก ได้รับการถวายอาหารทางสายยางตลอด สามารถลดจำนวนออกซิเจนทางเครื่องช่วยหายใจได้ในช่วงต้นๆ แต่หลังจากมีอาการติดเชื้อที่ปอด และปอดแตกต้องได้รับการถวายจำนวนออกซิเจนเพิ่มมากขึ้น

แล้วต่อมาแพทย์ไม่สามารถลดจำนวนออกซิเจนทางเครื่องช่วยหายใจได้อีกเลย ทำให้โอกาสในการนำเครื่องช่วยหายใจออก มีน้อยลง เม็ดเลือดขาวต่ำมาก อาการหลวงปู่ทรงและทรุดเป็นระยะๆ ประมาณ 10 วันก่อนละสังขาร หลวงปู่มีอาการเหนื่อยหอบมาก มีอาการปอดข้างขวาแตกต้องเจาะปอด ใส่ท่อค้างไว้ และต่อสายยางระบายลมจากปอดลงขวด (หลังจากที่เพิ่งนำท่อที่ใส่ไว้ที่ปอดข้างซ้ายออกได้เพียง 1 วัน)

แพทย์ได้ถวายยาเคมีบำบัด ครั้งที่ 4 เม็ดเลือดขาวของหลวงปู่ตกลงถึงขีดต่ำสุด ถึงแม้จะถวายยากระตุ้นเม็ดเลือดขาวก็ไม่เกิดผล และมีอาการรุนแรงมากขึ้นอีก เนื่องจากเกิดการติดเชื้อในกระแสโลหิต ครั้งที่ 2 ที่ถ่ายเหลวบ่อย ไข้สูง โดยเฉพาะในระยะ 1 วันสุดท้ายก่อนที่หลวงปู่จะละสังขาร เริ่มมีอาการของไตวาย มีปัสสาวะออกในแต่ละชั่วโมงน้อยลง

วันพฤหัสบดีที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2542 หลวงปู่มีอาการไตวายชัดเจน มีอาการบวมทั้งองค์ ปัสสาวะไม่ออกเลย เวลาประมาณ 08.15 นาฬิกา หัวใจหยุดเต้น แพทย์ที่อยู่เวรประจำได้ทำการปั้มหัวใจ และถวายยาฉีดกระตุ้นหัวใจให้หัวใจทำงานต่ออีก ประมาณเวลาประมาณ 08.45 นาฬิกา ค่าออกซิเจนในเลือดเริ่มลดต่ำลง ความดันโลหิตตก และหัวใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดเต้น เครื่องมือไม่สามารถวัดสัญญาณชีพของหลวงปู่ได้อีก คณะแพทย์ได้พยายามรักษาอย่างสุดความสามารถ จนกระทั่งหลวงปู่ลี ได้ละสังขารลงอย่างสงบ ณ โรงพยาบาลศรีนครินทร์ ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ในเวลา 09.00 นาฬิกา ของวันที่ 10 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ซึ่งตรงกับวันพฤหัสบดี แรม 12 ค่ำ เดือน 7 ปีเถาะ สิริอายุรวม 78 ปี 8 เดือน 8 วัน พรรษา 56

ท่ามกลางความเศร้าสลดอาลัยของคณะสงฆ์ คณะศิษยานุศิษย์ และพุทธศาสนิกชนทั่วไปเป็นยิ่งนัก เหลือทิ้งไว้แต่ผลงานอันทรงคุณค่ายิ่งที่อุทิศให้แด่พระพุทธศาสนา เป็นอนุสรณ์แห่งความทรงจำไว้เบื้องหลัง

Image

Image
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม


(มีต่อ 6)
 

_________________
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 27 ก.พ.2008, 5:58 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

• รวมภาพหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม •

Image
พระอุดมญาณโมลี (หลวงปู่จันทร์ศรี จนฺททีโป) ครั้งดำรงสมณศักดิ์ที่พระธรรมบัณฑิต
วัดโพธิสมภรณ์ ต.หมากแข้ง อ.เมือง จ.อุดรธานี กับ หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม


Image
[ หลวงปู่บุญจันทร์ กมโล วัดป่าสันติกาวาส จ.อุดรธานี เพื่อนสหธรรมิกของหลวงปู่ลี

Image
นั่งข้างบน : หลวงปู่บุญจันทร์ กมโล, ซ้าย : พระอาจารย์สนั่น รักขิตสีโล
ขวา : หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม (พระครูฐิติธรรมญาณ)


Image
หลวงปู่บุญ ชินวํโส สรงน้ำหลวงปู่ลี ในงานวันคล้ายวัดเกิดของหลวงปู่

Image
หลวงพ่อคำพอง ติสฺโส วัดถ้ำกกดู่ จ.อุดรธานี กับ หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม

Image
งานพิธีสรงน้ำในวันคล้ายวัดเกิดของหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม

Image
งานบรรจุพระบรมสารีริกธาตุลงในเจดีย์พิพิธภัณฑ์หลวงปู่พรหม จิรปุญฺโญ
ณ วัดประสิทธิธรรม บ้านดงเย็น ต.ดงเย็น อ.บ้านดุง จ.อุดรธานี


Image
หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม วางดอกไม้จันทร์ฌาปนกิจศพหลวงปู่คำสิงห์ สุจิตฺโต
(พระพี่ชายของหลวงปู่บุญจันทร์ กมโล)



(มีต่อ 7)
 

_________________
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 08 ก.ย. 2008, 7:32 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

Image
หลวงปู่ลี กับ ครูบาอาจารย์คราวรับกิจนิมนต์ที่เชียงใหม่

Image
หลวงปู่ลีทำพิธีหล่อพระประธานประจำวัดเหวลึก

Image
หลวงปู่ลีนำพาครูบาอาจารย์บิณฑบาตหน้าวัดเหวลึก

Image
หลวงปู่ลีนำพาครูบาอาจารย์บิณฑบาตหน้าวัดเหวลึก

Image
หลวงปู่ลีฉันจังหันเช้าที่ศาลาการเปรียญหลังแรก วัดเหวลึก

Image
หลวงปู่ลีฉันจังหันเช้าที่ศาลาการเปรียญหลังปัจจุบัน วัดเหวลึก

Image
คณะสงฆ์นำกล่าวคำขมาต่อหลวงปู่ลี



............................................................

รวบรวมและเรียบเรียงมาจาก ::
http://revival.snru.ac.th/monk/index2.htm
 

_________________
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 16 มี.ค.2011, 7:14 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

• เจดีย์หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม •

Image

Image

“เจดีย์บรรจุอัฐิธาตุ เครื่องอัฐบริขารหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม”
ณ วัดเหวลึก (วัดฐิติธรรมาราม) ต.โคกสี อ.สว่างแดนดิน จ.สกลนคร
ซึ่ง “หลวงปู่อ่อนศรี ฐานวโร” เป็นผู้นำพาในการก่อสร้างเจดีย์
เพื่ออุทิศถวายแด่ “หลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม” ผู้เป็นครูบาอาจารย์
 

_________________
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 16 มี.ค.2011, 7:14 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

• ภาพอัฐิธาตุหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม •

Image

อัฐิธาตุของหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม
เป็นพระธาตุที่แปรสภาพจากเศษอัฐิและเถ้าอังคาร
ได้รับมาจากพระอาจารย์วิชัย แห่งวัดป่าสุทธาวาส
บ้านคำสะอาด ต.ธาตุเชิงชุม อ.เมือง จ.สกลนคร


Image

พระธาตุหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม



............................................................

นำภาพมาจาก ::
http://www.santidham.com/
 

_________________
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
สาวิกาน้อย
บัวแก้ว
บัวแก้ว


เข้าร่วม: 27 มี.ค. 2006
ตอบ: 2071

ตอบตอบเมื่อ: 16 มี.ค.2011, 7:15 pm ตอบโดยอ้างข้อความขึ้นไปข้างบน

กระทู้ในบอร์ดใหม่

ประวัติและปฏิปทาหลวงปู่ลี ฐิตธมฺโม

http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=13&t=20179
 

_________________
ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว เป็นกฎตายตัว
ดูข้อมูลส่วนตัวส่งข้อความส่วนตัวชมเว็บส่วนตัวMSN Messenger
แสดงเฉพาะข้อความที่ตอบในระยะเวลา:      
สร้างหัวข้อใหม่ตอบ
 


 ไปที่:   


อ่านหัวข้อถัดไป
อ่านหัวข้อก่อนหน้า
คุณไม่สามารถสร้างหัวข้อใหม่
คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
คุณไม่สามารถแก้ไขข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลบข้อความของคุณ
คุณไม่สามารถลงคะแนน
คุณ สามารถ แนบไฟล์ในกระดานข่าวนี้
คุณ สามารถ ดาวน์โหลดไฟล์ในกระดานข่าวนี้


 
 
เลือกบอร์ด  • กระดานสนทนา  • สมาธิ  • สติปัฏฐาน  • กฎแห่งกรรม  • นิทานธรรมะ  • หนังสือธรรมะ  • บทความ  • กวีธรรม  • สถานที่ปฏิบัติธรรม  • ข่าวกิจกรรม
นานาสาระ  • วิทยุธรรมะ  • เสียงธรรม  • เสียงสวดมนต์  • ประวัติพระพุทธเจ้า  • ประวัติมหาสาวก  • ประวัติเอตทัคคะ  • ประวัติพระสงฆ์  • ธรรมทาน  • แจ้งปัญหา

จัดทำโดย  กลุ่มเผยแผ่หลักคำสอนทางพระพุทธศาสนา ธรรมจักรดอทเน็ต
เพื่อส่งเสริมคุณธรรม และจริยธรรมในสังคม
เมื่อวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2546
ติดต่อ webmaster@dhammajak.net
Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group :: ปรับเวลา GMT + 7 ชั่วโมง