ในชีวิตประจำวัน เรามักมีของหลายอย่างอยู่รอบตัว และบางครั้งก็ใช้ไปโดยไม่ได้คิดว่าของชิ้นเล็กๆ เหล่านั้นสามารถเป็นเครื่องเตือนใจเราได้เหมือนกัน

อย่าง ถุงผ้าสปันบอนด์ ที่หลายคนได้รับมาจากร้านค้า งานกิจกรรม หรือใช้สำหรับใส่ของทั่วไป เมื่อใช้เสร็จแล้ว บางคนอาจวางทิ้งไว้หรือเปลี่ยนไปใช้ใบใหม่ ทั้งที่ถุงใบเดิมยังอยู่ในสภาพดีและสามารถนำกลับมาใช้ได้อีกหลายครั้ง

เรื่องเล็กๆ แบบนี้ทำให้นึกถึงหลักธรรมเรื่อง มัตตัญญุตา หรือการรู้จักประมาณ

การรู้จักประมาณไม่ได้หมายความว่าเราต้องใช้ชีวิตอย่างลำบากหรือห้ามตัวเองจากทุกสิ่ง แต่หมายถึงการรู้ว่าอะไรคือความพอดี อะไรจำเป็น และอะไรเกินความต้องการของเรา

ก่อนที่จะหยิบถุงใบใหม่ เราอาจลองถามตัวเองง่ายๆ ว่า

“ถุงที่เรามีอยู่ ยังใช้ได้หรือไม่?”

หากยังใช้ได้ ก็อาจนำกลับมาใส่ของ ซื้อของ ใส่หนังสือ หรือเก็บสิ่งของต่างๆ ภายในบ้าน แทนที่จะใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง

การกระทำเพียงเท่านี้ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็ก แต่จริงๆ แล้วเป็นการฝึกใจให้รู้จักใช้สิ่งที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ และช่วยให้เราแยกได้มากขึ้นว่าอะไรคือ ความจำเป็น และอะไรเป็นเพียง ความอยากได้ของใหม่

บางครั้งเราอยากได้ของใหม่ ไม่ใช่เพราะของเดิมเสีย แต่เพราะเห็นว่าของใหม่สวยกว่า ใหม่กว่า หรือสะดวกกว่า

ความอยากเหล่านี้เกิดขึ้นได้กับทุกคน แต่สิ่งสำคัญคือเรารู้ทันความคิดของตัวเองหรือไม่

ถ้ารู้ทัน เราก็สามารถหยุดคิดสักครู่ก่อนตัดสินใจได้

ถุงผ้าสปันบอนด์หนึ่งใบจึงอาจเป็นเพียงตัวอย่างง่ายๆ ของการฝึกความพอดีในชีวิตประจำวัน

ของที่ยังใช้ได้ก็ใช้ต่อ
ของที่ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องเพิ่ม
ของที่มีอยู่ก็ดูแลให้เกิดประโยชน์มากที่สุด

การรู้จักประมาณไม่เพียงช่วยลดความฟุ่มเฟือย แต่ยังช่วยให้ใจของเราไม่ต้องวิ่งตามสิ่งใหม่อยู่ตลอดเวลา

การปฏิบัติธรรมจึงไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นเฉพาะเวลาเข้าวัดหรือนั่งสมาธิเท่านั้น

บางครั้งธรรมะก็อยู่ในวิธีที่เรากิน วิธีที่เราใช้เงิน วิธีที่เราซื้อของ หรือแม้แต่การตัดสินใจว่าจะใช้ถุงใบเดิมต่อ หรือหยิบใบใหม่

เพียงเริ่มจากเรื่องเล็กๆ รอบตัว เราก็สามารถฝึกสติและความรู้จักประมาณได้ทุกวัน

เพราะคำว่า “พอ” อาจเริ่มต้นได้จากของธรรมดาเพียงหนึ่งใบที่อยู่ในมือเรา