พระพุทธเจ้าเองได้ตรัสถึงพระองค์เอง
ว่าโดยปรกติได้ทรงมี วิตกความตรึกนึกคิด ๒ อย่าง อยู่เป็นประจำ
คือ ตรึกนึกคิดไม่เบียดเบียนอันเป็นความเกษม ไม่เบียดเบียนใครอะไร
และมีความวิตก คือ ตรึกนึกคิดที่สงบสงัดจากอกุศลทั้งหลาย
ทรงละอกุศลทั้งหลายได้ ไม่ว่าอกุศลอะไรทั้งหมด

และก็ตรัสสอนให้ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลาย
พยายามที่จะทำความยินดีในความไม่เบียดเบียน
คือในความเกษม ใครอะไรทั้งหมด
คือ ไม่เบียดเบียนใครอะไรทั้งหมด
ด้วยคิดว่าเราจะไม่เบียดเบียนใครอะไรทั้งหมด
คือสัตว์บุคคลอะไรทั้งหมดทั้งที่เคลื่อนที่ได้ ทั้งที่เคลื่อนที่ไม่ได้
ทั้งหมดไม่มียกเว้น เรียกว่า “เขมวิตก” หรือ “เกษมวิตก”
หัดให้มีวิตกคือความตรึกนึกคิดดั่งนี้อยู่เป็นประจำ



คัดลอกจาก หนังสือเรื่อง “หายใจให้เป็น” หน้า ๔๑
สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร (เจริญ สุวฑฺฒโน)

พระนิพนธ์ “สมเด็จพระสังฆราชเจ้า (เจริญ สุวฑฺฒโน)”
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=22&t=43452

พระรูป “สมเด็จพระสังฆราชเจ้า (เจริญ สุวฑฺฒโน)”
http://www.dhammajak.net/forums/viewtopic.php?f=22&t=29577