...หลวงพ่อรูปหนึ่ง ปลูกกล้วยไม้ กระถางหนึ่งด้วยความทะนุถนอม กล้วยไม้ก็แข็งแรง สวยงามยิ่งนัก...

วันหนึ่ง หลวงพ่อต้องออกไปธุระหลายวัน เลยฝากเณรน้อยให้ช่วยดูแล เณรน้อยก็เอาใจใส่ดูแลอย่างดี กล้วยไม้ก็ยิ่ง
งอกงามด้วยดี..

วันหนึ่ง เณรน้อยต้องออกไปธุระ ก่อนออกไปได้เอากระถางไปวางตากแดดริมหน้าต่าง หลังจากนั้นเกิดพายุอย่างไม่คาดคิด พัดเอากระถางตกลงบนพื้นแตกกระจาย

ต้นกล้วยไม้หักเละ เณรน้อยกลับมาเห็นตกใจและเสียใจมาก และยังกลัวถูกหลวงพ่อตำหนิด้วย...

ไม่กี่วัน หลวงพ่อกลับมา เณรน้อยก็บอกเล่าตามจริง เตรียมตัวเตรียมใจรับการถูกดุด่า

แต่หลวงพ่อกลับไม่ได้ว่าอะไร ทำให้เณรน้อยประหลาดใจเป็นอย่างมากเพราะหลวงพ่อรักกล้วยไม้กระถางนี้มาก...

หลวงพ่อเพียงยิ้ม ๆ แล้วกล่าวว่า
“ข้าปลูกกล้วยไม้ไม่ได้เพื่อไว้โกรธนะ”

คำง่าย ๆ กลับกลายเป็นสัจธรรมปลดปล่อยวาง...

คนเราทำงาน ไม่ได้เพื่อไว้โกรธกัน
คนเรารักกัน ก็ไม่ได้เพื่อไว้โกรธกัน
สิ่งที่ให้ไปแล้ว เมื่อเอากลับมาไม่ได้ก็ไม่ต้องโทษใครหรือ เสียใจ

ตอนมี ต้องใส่ใจ ตอนเสียไป ให้ปลดปลงใจ ไม่ติดค้างใคร
ก็พอแล้ว...

ถ้าเราแค้น ชีวิตก็เต็มไปด้วยความแค้น ...
ถ้าเรานึกขอบคุณ ที่ใด ๆ ก็เต็มไปด้วยเรื่องที่น่าขอบคุณ...
ถ้าเราเติบกล้า การงานก็จะก้าวหน้า...

ไม่ใช่โลกนี้เลือกเรา แต่เราเป็นคนเลือกโลกใบนี้ ...

ฉะนั้น..จงอย่าโกรธลูก พ่อแม่ พี่น้อง เพื่อนร่วมงาน และทุกสรรพสิ่งในโลก จงใจกว้างและ เมตตา อุเบกขา ปลดปล่อยวาง..แค่นี้ก็สุข...

สาระธรรมจาก

สมเด็จพระสังฆราชเจ้า กรมหลวงวชิรญาณสังวร

วัดบวรนิเวศราชวรวิหาร





...คนที่เขาปฏิบัติ เขาได้ฌาณ เขาไม่พูดหรอก
เขาตั้งใจปฏิบัติต่อไป
แต่คนที่ชอบพูดกันนั้น
นั่นมันเป็นวิธีหลอก
มันหาเงินหาลาภสักการะเข้าตัวมัน
อย่าไปยุ่งกับพวกอย่างนี้นะ อย่าไปยุ่ง
อย่าไปข้องเกี่ยวนะ นั่นมันหาหลอก..."

#หลวงปู่จันทร์เรียน คุณวโร





จูงพ่อแม่เข้าวัด
ตอนมีชีวิตอยู่
ดีกว่าจูงเข้าป่าช้า
พ่อแม่ไม่เข้าวัด
พาพ่อแม่เข้าวัด
พ่อแม่ไม่เคยให้ทาน
ก็พาพ่อแม่ทำบุญใส่บาตร

โอวาทธรรม
#หลวงพ่อสมบูรณ์ กนฺตสีโล





"ทุกคนจะต้องเข้ามหายุทธสงครามสักวันหนึ่ง
คือ การต่อสู้กับมัจจุราช เมื่อถึงเวลานั้น
แต่ละคนจะต้องสู้เพื่อตนเอง และต้องสู้โดยลำพัง
ผู้ที่สู้ได้ดีก็จะไปดี คือ ไปสู่สุคติ
ผู้ที่เพลี่ยงพล้ำก็จะไปร้าย คือ ไปสู่ทุคติ
อาวุธที่ใช้ต่อสู้มีเพียงสิ่งเดียว คือ สติ
ซึ่งจะสร้างสมได้ด้วยการเจริญภาวนาเท่านั้น"

หลวงปู่ฝั้น อาจาโร




#เรื่องของกรรม
"...ทำใจให้เย็น ให้สงบ ให้สบาย ให้เป็นอุเบกขา ไม่ว่าอะไรจะมาสัมผัสมากระทบ จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้กับใจได้เลย อย่างนี้แหละจึงจะวิเศษ ถ้ายังถูกกระทบอยู่ ควรพยายามแก้ไข อะไรที่ทำให้วุ่นวายใจ กังวลใจ ต้องแก้ให้ได้ แก้ด้วยปัญญา เพราะปัญหาเกิดจากการขาดปัญญา หรือความหลงนี่เอง มองไม่เห็นว่าสิ่งที่ไปหลงไปกังวล ก็เป็นแค่ดินน้ำลมไฟเท่านั้นเอง ต้องเป็นไปตามเรื่องของเขา คือ

๑. เป็นอนิจจัง ไม่เที่ยง ไม่ว่าจะเป็นร่างกายของใคร ก็เหมือนกันทั้งนั้น เดี๋ยวก็ต้องแก่เจ็บตาย

๒. เป็นกรรม เขาไหลไปทางหนึ่ง แต่เราพยายามดึงให้ไหลไปอีกทางหนึ่ง ดึงอย่างไรก็ไม่ไปหรอก จะไหลไปตามทางของเขา เขาถนัดมือซ้าย เราอยากจะให้เขาใช้มือขวา ถ้าถูกบังคับจริงๆ เขาก็อาจจะใช้มือขวา พอไม่มีใครบังคับ เขาก็จะกลับไปใช้มือซ้าย เขาชอบสีแดง เราจะให้เขาชอบสีเขียวได้อย่างไร

เรื่องของกรรมเป็นอย่างนี้ ต้องยอมรับ จะได้ไม่ทุกข์ ไม่เช่นนั้นก็จะทุกข์ เขาเป็นอนิจจังทุกขังอนัตตา แต่เราไม่เห็นอนิจจังไม่เห็นอนัตตา อนัตตาก็คือกรรมนี่แหละ การที่เขาเป็นอย่างนั้นเป็นอย่างนี้ ก็เป็นเหมือนอนัตตา เพราะเราไปควบคุมบังคับไม่ได้ อยากให้เขาเป็นอย่างที่เราต้องการไม่ได้ ถ้าไม่เห็นอนิจจัง ไม่เห็นอนัตตา เราก็จะทุกข์ ถ้าเห็นแล้วจะไม่ทุกข์

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต
วัดญาณสังวรารามฯ จังหวัด ชลบุรี
วันที่ ๑ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๐