เรื่องก้อมีอยู่ว่า พ่อกะแม่เม ได้ซื้อที่ดินไว้แปลงนึง ชานเมืองในต่างจังหวัด
หลังจากพ่อแม่เมสิ้นไป ก็ทิ้งมรดกไว้ให้
ก็มีที่ดินแปลงนึง ที่เมเคยได้ยิน ว่าพ่อแม่ซื้อเอาไว้
แล้วให้ผู้ใหญ่บ้าน คอยดูแล ทำประโยชน์
ทนายก็เอาโฉนดมาให้ดู ว่าแปลงนี้ จะต้องไปโอนทำให้เรียบร้อย
เม ก็เรยอยากไป ดูสิว่า ที่นั้น เป็นยังไง จะทำอะไรได้บ้าง เพราะไม่เคยไป
ไม่รู้อยู่ตรงไหน ไปไม่ถูกค่ะ
ตกลงเดินทาง ไปตามพิกัด ในโฉนดที่ดิน
ไปที่สำนักงาน แล้วก็ไปดูแผนที่ดาวเทียม เพื่อดูพิกัด จะได้ไม่หลงทาง
ก็ไปถึงที่นั่น ก็เอ๊ะ ไม่น่าใช่ ก็ลองถามชาวบ้านแถวนั้น ว่ารู้จักชื่อผู้ใหญ่บ้านชื่อนี้มั๊ย
ส่วนมากก็ส่ายหน้า ไม่รู้จัก
ก็ถามไปเรื่อยๆ จนเจอแม่อุ้ย ผู้เฒ่าคนนึง
ยายก็บอกว่า ผู้ใหญ่ไปบวชนานแล้ว อยู่ที่สำนักสงฆ์ ที่เมผ่านมา
ก็เรยกลับไปที่สำนักสงฆ์นั่น
เข้าไป ก็ร่มรื่นดี มีศาลาที่พัก และมีโบสถ์ แต่ยังสร้างไม่เสร็จ
มีเรือนแถว เป็นโรงเรียนเล็กๆ
มีพระเณรหลายรูป เดินไปมา ก็เรยไปนมัสการ ถามถึงผู้ใหญ่บ้านที่มาบวชพระ
ก็พอดี ได้เจอ ท่านก็เป็นเจ้าอาวาสสำนักสงฆ์นั่นเอง
เม ก็แจ้งความประสงค์ ว่า จะมาหาผู้ใหญ่บ้าน ที่พ่อกะแม่เม ให้ดูแลที่ดินให้
เม บอกว่า หาที่ดินไม่เจอ
ท่านก็บอกว่า ที่นี่แหละ ที่พ่อกะแม่เม ให้ท่านดูแล
ท่านออกบวช แล้วได้ข่าว เจ้าของที่สิ้นไป
รอนานมากก็ไม่มีใครติดต่อมา
ท่านก็เลย ออกจากวัด มาสร้างที่นี่เป็นสำนักสงฆ์
แล้วก็สร้างโรงเรียนให้เด็กๆ ได้เรียนหนังสือ เป็นโรงเรียนประถมเล็กๆ
ท่านก็คอยดูแลให้ แล้วก็ไม่รู้ว่า พ่อกะแม่เม มีทายาท
ชื่อในโฉนดก็ยังเป็นชื่อแม่เมอยู่
ก็เลยปรึกษาทนาย ทำไงดี
เมก็เลยบอกในเมื่อเป็นสำนักสงฆ์ เป็นโรงเรียนไปแล้ว
ก็ถวายวัดเลย ก็ไปบอกหลวงพ่อ ว่า หนูจะถวายที่ดินให้ ให้ท่านดูแลต่อไปค่ะ
แล้วก็จะถวายเงินสร้างโบสถ์ และสิ่งจำเป็น ทั้งโรงเรียนและสำนักสงฆ์
ต่อมาก็เรยนัดวัน ทำพิธีถวายที่ดิน และก็ถวายปัจจัย ยกให้ไป
ตอนนี้ก็กลายเป็นวัดไปเรียบร้อยแล้ว โรงเรียนก็มีนักเรียนมากขึ้น
เลยได้ทำสร้างวัดสร้างโรงเรียน ไป
เป็นมงคลชีวิต
