ให้เอาความเพียรเผากิเลส
ปัญญา และ สติ มานิ่งรู้นิ่งสังเกตที่ปัจจุบันอารมณ์ หมายใจไว้ที่เวทนา 2 ตัวคือ
ยินดี
กับยินร้าย

เอายินดียินร้ายออกให้ได้ทุกๆผัสสะ
ตัณหาและกรรมจะไม่เกิด ในที่สุด
ความเห็นผิด(สักกายทิฏฐิ)จะตายก่อน หลังจากนั้นอีกไม่นาน มานะ ซึ่งเป็นสมุทัยตัวจริงที่เป็นตัวทำให้เกิดตัณหาก็จะตายเกลี้ยงหมดเหตุทุกข์โดยสิ้นเชิงครับ

"ธรรมที่เราได้บรรลุแล้วนี้ ลึกซึ้ง เห็นได้ยาก รู้ตามได้ยาก
สงบ ประณีต ไม่เป็นวิสัยแห่งตรรกะ ละเอียด บัณฑิตจึงจะรู้ได้
สำหรับหมู่ประชาผู้รื่นรมย์ด้วยอาลัย ยินดีในอาลัย เพลิดเพลินในอาลัย
ฐานะนี้ย่อมเป็นสิ่งที่เห็นได้ยาก
กล่าวคือ หลักอิทัปปัจจยตา หลักปฏิจจสมุปบาท
ถึงแม้ฐานะนี้ก็เป็นสิ่งที่เห็นได้ยากนัก กล่าวคือ
ความสงบแห่งสังขารทั้งปวง ความสลัดอุปธิทั้งปวง
ความสิ้นตัณหา วิราคะ นิโรธ นิพพาน"

https://84000.org/tipitaka/read/m_siri.php?B=04&siri=5

หัวข้อ
ถ้าเข้าใจเรื่องของปฏิจสมุปบาทแล้ว ควรจะปฏิบัติตามอย่างไร

ผ่านมาหกปี เม ก็ยังยืนยันคำเดิม ว่า



ก็ไปเสวยวิมุติสุข ปฎิบัติตามๆ นี้ค่ะ

โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้า " แรกตรัสรู้ "

ประทับอยู่ ณ ควงไม้โพธิพฤกษ์
ใกล้ฝั่งแม่น้ำเนรัญชรา ในอุรุเวลาประเทศ. ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคประทับนั่งด้วยบัลลังก์เดียว
เสวยวิมุตติสุข ณ ควงไม้โพธิพฤกษ์ตลอด ๗ วัน และทรงมนสิการปฏิจจสมุปบาทเป็นอนุโลม
และปฏิโลม ตลอดปฐมยามแห่งราตรี ว่าดังนี้:..............................................